Bitwa w lesie Soleckim – bitwa z wiosny 1259 r. mająca miejsce pomiędzy wojskami księcia wielkopolskiego Bolesława Pobożnego a wojskami księcia kujawskiego Kazimierza I, była jednym z epizodów w krwawych i wyniszczających walkach obu Piastów o kasztelanię lądzką.
Kazimierz kujawski wykorzystując zaangażowanie Bolesława Pobożnego w walki toczone przez książąt pomorskich Warcisława III i Świętopełka, na czele dwóch tysięcy zbrojnych najechał ziemię kaliską. Zaskoczony książę wielkopolski zawrócił z drogi do Poznania i zebrawszy, jak podaje Kronika Wielkopolska, trzydziestu rycerzy uderzył na wycofujące się spod Kalisza wojska księcia kujawskiego. Do starcia doszło w lesie zwanym Solec pomiędzy wsią arcybiskupią Opatówek a Klonowem. Według Kroniki Wielkopolskiej dzięki zupełnemu zaskoczeniu oraz mężnej walce Wielkopolanom udało się odnieść zwycięstwo nad Mazowszanami. W ręce Bolesława Pobożnego wpadły zagarnięte przez Kujawian bogate łupy, konie, a także ranny wojewoda kujawski, komes Bogusza.
Według historyków wsią Solec była obecna wieś Szulec koło Opatówka nieopodal Kalisza, która w 2. połowie XIV wieku należała do arcybiskupstwa gnieźnieńskiego. Według ich opinii nie do przyjęcia jest podana w Kronice ilość zgromadzonego przez Bolesława Pobożnego rycerstwa. Wysuwane są hipotezy, że oddział rycerzy wielkopolski liczył nie mniej niż 300 osób.
Bibliografia Zygmunt Boras, Książęta Piastowscy Wielkopolski, Wyd. Poznańskie 1983, str. 136-137 Aleksander Świeżawski, Przemysł - król Polski, Wyd. DiG 2006, str. 43
Solec Kategoria:Bitwy w 1259