mały|historyczne terytoria powiernicze ONZ Terytorium powiernicze ONZ – terytorium niesamodzielne zarządzane przez państwo lub kilka państw, zgodnie z systemem powierniczym ONZ – na podstawie Karty Narodów Zjednoczonych (art. 77) oraz umów powierniczych. Nadzór nad powiernictwem sprawowało Zgromadzenie Ogólne ONZ i Rada Powiernicza ONZ.
System powierniczy ONZ zastąpił istniejący przed II wojną światową system mandatowy Ligi Narodów. Karta Narodów Zjednoczonych przewidywała, że systemowi powierniczemu podlegają następujące terytoria (początkowo 11): obszary mandatowe, które nie uzyskały niepodległości, obszary odłączone od państw nieprzyjacielskich po II wojnie światowej, obszary oddane dobrowolnie pod powiernictwo (nie było takiego wypadku).
Ostatnim terytorium powierniczym było Palau, które uzyskało samodzielność w październiku 1994 r. W związku z tym istnienie Rady Powierniczej jako organu ONZ stało się zbędne. Członkowie ONZ nie zdecydowali jednak o jej zniesieniu, gdyż wiązało się to z rewizją Karty Narodów Zjednoczonych, do czego nie było pełnego przekonania.
Dawne terytoria powiernicze Nowa Gwinea Australijska (Australia) 1946–1949 Togo Brytyjskie (Wielka Brytania) 1946–1956 Togo Francuskie (Francja) 1946–1960 Kamerun Francuski (Francja) 1946–1960 Kamerun Brytyjski (Wielka Brytania) 1946–1961 Tanganika (Wielka Brytania) 1946–1961 Ruanda-Urundi (Belgia) 1946–1962 Samoa Zachodnie (Nowa Zelandia) 1947–1962 Trypolitania (Wielka Brytania) 1947–1951 Cyrenajka (Wielka Brytania) 1947–1951 Fazzan (Francja) 1947–1951 Erytrea (Wielka Brytania) 1947–1952 Nauru (Australia) 1947–1968 Powiernicze Terytorium Somalii (Włochy) 1949–1960 Terytorium Papui i Nowej Gwinei (Australia) 1949–1975 Powiernicze Wyspy Pacyfiku (Stany Zjednoczone) 1947–1994
Zobacz też terytorium mandatowe terytorium zależne
* Kategoria:Geografia polityczna