thumb|Władimir Baranowski thumb|63,5 mm armata Baranowskiego Władimir Baranowski (ur. w Helsinkach, zm. w Petersburgu) – rosyjski konstruktor broni artyleryjskiej z oporopowrotnikiem i amunicji polskiego pochodzenia, syn Stefana Baranowskiego – polskiego językoznawcy, pisarza, wynalazcy i geografa.
Otrzymał wykształcenie domowe, nie podjął jednak studiów, poza uczestnictwem jako wolny słuchacz w niektórych wykładach uczelni Petersburga i Paryża. W latach 1867–75 opracował nowy model kartaczownicy Gatlinga, ze zwiększoną szybkostrzelnością (z 300 do 600 strzałów na minutę). Broń ta została wprowadzona do uzbrojenia armii rosyjskiej pod nazwą kartaczownicy Gatlinga-Baranowskiego.
Z początkiem lat 70. XIX w. skonstruował 63,5 mm lekką armatę polową z oporopowrotnikiem i odrzutem lufy wzdłuż kołyski, wykorzystującą naboje zespolone. Armata została wprowadzona na uzbrojenie armii rosyjskiej podczas wojny rosyjsko-tureckiej 1877-1878. Łuski wykonywano ze zwijanej blachy, z przytwierdzanym stalowym dnem, w którym znajdowało się gniazdo zapłonnika. Była to niedoskonała technologia – podczas kampanii w 1877 roku, część łusek uległa uszkodzeniom. W 1879 roku, podczas testowania takiego uszkodzonego naboju, doszło do wybuchu, w którym konstruktor zginął.
Przypisy
Bibliografia Mała Encyklopedia Wojskowa, t. 1, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1969. Stefan Pataj, Artyleria lądowa 1871-1970, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1975, wyd. I.
Kategoria:Ludzie urodzeni w Helsinkach Kategoria:Rosjanie pochodzenia polskiego Kategoria:Rosyjscy konstruktorzy broni Kategoria:Urodzeni w 1846 Kategoria:Zmarli w 1879