thumb|Standardowa bariera energochłonna. thumb|Stalowa bariera ochronna profilu A. thumb|Stalowa bariera ochronna profilu B. Bariera energochłonna (właściwie drogowa bariera ochronna) – urządzenie bezpieczeństwa ruchu drogowego stosowane w celu fizycznego zapobieżenia zjechaniu pojazdu z drogi w miejscach, gdzie jest to niebezpieczne, wyjechaniu pojazdu poza koronę drogi, przejechaniu pojazdu na jezdnię przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu lub niedopuszczenia do powstania kolizji pojazdu z obiektami lub przeszkodami stałymi znajdującymi się w pobliżu jezdni. Stosowanie drogowych barier ochronnych dopuszczalne jest tylko wtedy i w takich miejscach, w których przewidywane skutki wypadków będą poważniejsze niż skutki najechania pojazdu na barierę.
Drogowe bariery ochronne są najczęściej montowane na: drogach o przeciwległych kierunkach jazdy (np. na autostradach i drogach ekspresowych), mostach, drogach górskich.
Podział drogowych barier ochronnych ze względu na materiał: metalowe (stalowe) U-14a, betonowe U-14b, stalowo-betonowe U-14c, stalowe linowe U-14d, z tworzyw sztucznych U-14e, wypełniane piaskiem lub wodą – do zabezpieczeń tymczasowych.
Podział drogowych barier ochronnych ze względu na funkcję: skrajne – umieszczane przy krawędzi jezdni, korony drogi lub drogowego obiektu inżynierskiego, dzielące – umieszczane na pasie dzielącym drogi dwujezdniowej lub bocznym pasie dzielącym, osłonowe – umieszczane między jezdnią a obiektami lub przeszkodami stałymi znajdującymi się w pobliżu jezdni.
Podział drogowych barier ochronnych ze względu na odkształcenie w czasie kolizji: sztywne – odkształcanie jest równe lub bliskie zeru, wzmocnione – odkształcenie do 0,85 m, podatne drogowe bariery ochronne – odkształcenie od 0,6 m do 3,5 m.
Bariery energochłonne przejmujące energię uderzenia pojazdu są zwykle zaprojektowane w taki sposób, by samochód po uderzeniu w nie „wrócił” na drogę. Osiągane jest to zwykle dzięki podporom, które są w stanie zatrzymać zderzenie; jednakże w niektórych przypadkach bariery takie po uderzeniu w nie na skutek wadliwej konstrukcji przechylają się i załamują, nie spełniając tym samym swojej roli. Tradycyjne bariery mogą być również potencjalnym niebezpieczeństwem dla motocyklistów którzy przy zderzeniu z barierą najczęściej nie mają szans na przeżycie m.in. z powodu szatkownic – najczęściej metalowych podpór podtrzymujących bariery. By zapobiegać wypadnięciu z drogi ciężkim pojazdom, od lat 90. XX wieku zaczęto rozwijać bardziej stabilne systemy barier energochłonnych. Bariery takie są w stanie zatrzymać pojazdy o masie do 40 ton.
Badanie barier energochłonnych w sposób zapewniający jak największe bezpieczeństwo opisuje norma PN-EN 1317 pt.: „Systemy ograniczające drogę” (części 1-5). Opisuje ona sposób przeprowadzania testów badających takie parametry bariery jak: poziom powstrzymywania (np. N1; H2 itp.) mówiący o tym jaki rodzaj samochodu jest w stanie powstrzymać badana bariera poziom intensywności zderzenia (decyduje o tym czy pasażerowie małych samochodów mają szanse przeżyć uderzenie w barierę). Niespełnienie tego kryterium eliminuje badaną barierę szerokość pracująca (opisuje ilość miejsca jaką badana bariera zajmuje w momencie uderzenia w nią - razem z jej deformacją po uderzeniu pojazdu). Określana jest za pomocą indeksu W. .
Polska wersja tej normy z sierpnia 2001 r. opisująca, w sposób zgodny z aktualnym stanem wiedzy technicznej, testowanie przydatności badanych barier w budownictwie drogowym nie jest dotychczas stosowana przez zarządzających polskimi drogami. Od kwietnia 2010 r. przepisy polskie stosują terminy opisujące bariery ochronne zgodne z PN-EN 1317. .
W stalowych barierach ochronnych występują dwa profile belek: Profil A o falistym przekroju poprzecznym – pierwszy profil poręczy, opracowany w 1933 r. przez firmę Sheffield Steel Corporation w Kansas w USA, którą następnie przejęło ARMCO (American Rolling Mill Company). Instalowany w większości państw europejskich; Profil B o kątowym przekroju poprzecznym – modyfikacja profilu A, opracowana przez Bethlehem Steel pod nazwą „Bethlehem Safety-Beam“. Instalowany głównie w: Polsce, Chorwacji, Danii, Izraelu, Turcji i wschodnich krajach związkowych Niemiec.
Zobacz też Balustrada dla pieszych i rowerzystów
Linki zewnętrzne Wytyczne stosowania drogowych barier ochronnych na drogach krajowych w Polsce Aktywne urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego
Kategoria:Infrastruktura drogowa