mały|Hotele dla owadów w ochockiej części parku thumb|Pole Mokotowskie w pobliżu ronda Jazdy Polskiej mały|Krąg megalityczny przed budynkiem Biblioteki Narodowej mały|Jeden z dwóch głazów upamiętniających Józefa Piłsudskiego, patrona parku mały|Fontanna w śródmiejskiej części parku mały|Pomnik Lotników Polskich mały|Pomnik Szczęśliwego Psa mały|Amatorzy wyścigów konnych na Polu Mokotowskim, ok. 1892 thumb|Lotnisko mokotowskie w 1937 mały|Obchody Dnia Ziemi, 2014 mały|Aktywność sportowa użytkowników parku mały|Wrony nad kanałem łączącym stawy mały|Fragment drzewostanu w południowej części Pola Mokotowskiego mały|Fragment ochockiej części parku wiosną, widoczna jedna z rzeźb mały|Ciosany głaz na wzniesieniu przy stawie głównym, upamiętniający lotnisko mokotowskie oraz tablica z zarysem historii lotniska Pole Mokotowskie, park Józefa Piłsudskiego – kompleks parkowy w Warszawie, położony na terenie trzech dzielnic: Mokotowa, Ochoty i Śródmieścia.
Pierwotnie, w XIX w., był poligonem wojskowym leżącym między ówczesną Warszawą a Mokotowem. Następnie był wykorzystywany jako lotnisko i miejsce imprez sportowych oraz sukcesywnie zabudowywany, zwłaszcza na obrzeżach, co zmniejszyło otwartą powierzchnię z ok. 200 ha do ok. 70 ha. Ostatecznie włączony do Warszawy 1 kwietnia 1916, podczas okupacji niemieckiej (okres I wojny światowej), jako część zniesionej gminy MokotówRozporządzenie dot. rozszerzenia warszawskiego okręgu miejskiego i wykonania planu dla zabudowania miasta Warszawy (Dziennik Rozporządzeń dla Jenerał-Gubernatorstwa Warszawskiego 1916 nr 29 poz 79).Rozporządzenie dot. ustanowienia granic miejskich Warszawy Dziennik Rozporządzeń dla Jenerał-Gubernatorstwa Warszawskiego 1917 nr 63 poz 259..
W drugiej połowie XX w. utrwalił się jego charakter jako parku miejskiego. Rozdzielony jest na dwie nierówne części biegnącą południkowo aleją Niepodległości. Od 1988 park na obszarze Pola Mokotowskiego formalnie nosi nazwę parku im. Józefa Piłsudskiego.
Nazwa tego obszaru brzmi w liczbie pojedynczej. Forma „Pola Mokotowskie” jest niepoprawna.
Położenie Wbrew nazwie tylko niewielka część współczesnego Pola Mokotowskiego leży na obszarze dzielnicy Mokotów (jest to część przylegająca do ul. Rostafińskich). Większość Pola (48,61 ha, prawie 71%) leży na terenie Ochoty, a teren na wschód od al. Niepodległości na terenie Śródmieścia. Od nazwy parku pochodzi nazwa stacji metra Pole Mokotowskie.
Jego granice wyznaczają ulice: Żwirki i Wigury, Rokitnicka, Ondraszka, Trasa Łazienkowska (Wawelska i al. Armii Ludowej), Waryńskiego, Batorego, Boboli i Rostafińskich. W jego obrębie znajdują się ulice Czubatki, Fińska, Leszowa i Rychlińskiego. Aleją Niepodległości biegnie linia tramwajowa. Kolejna linia ma być wybudowana w trzeciej dekadzie XXI w., biegnąc ulicą Rostafińskich i Andrzeja Boboli. Na początku XXI w. większość obszarów otwartych parku należała do miasta i była zarządzana przez Zarząd Oczyszczania Miasta. W dokumentach planistycznych obszar parku jest ponad dwukrotnie większy niż przestrzeń ściśle parkowa, obejmując zabudowę i drogi, i wynosi 152,8 ha. W związku z likwidacją części zabudowy przewidywana powierzchnia parku ma wynosić 85 ha.
Współcześnie kompleks jest utrzymany w stylu parku krajobrazowego z alejkami spacerowymi, stawami i fontannami. Część wschodnia (śródmiejska) ma kompozycję koncentryczną z basenem fontanny w centrum, podczas gdy część zachodnia (ochocka) ma bardziej luźną i zróżnicowaną kompozycję. W jej obręb weszły też obszary niegdyś zabudowane (osiedle domków fińskich, baza Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania – MPO), co wyraża się w układzie nasadzeń.
Pole Mokotowskie jest uznawane za park o znaczeniu ogólnomiejskim. Ma, podobnie jak park Skaryszewski i Łazienki Królewskie, najwyżej oceniony w Warszawie potencjał rekreacyjny. Było przez warszawiaków najczęściej wskazywanym obszarem zieleni i aktywnego wypoczynku oraz trzecim w kolejności ulubionym miejscem w przeprowadzonej na przełomie lat 2018/2019 ankiecie do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy. W porównaniu z innymi parkami, wśród osób odwiedzających Pole Mokotowskie jest stosunkowo dużo osób w wieku studenckim, co wiąże się z bliskością kampusów kilku uczelni, jako że Pole w dwudziestowiecznych planach miało stać się centrum miasteczka akademickiego. Aktywność skupia się głównie w okolicach głównej promenady biegnącej równoleżnikowo w ochockiej części i łączącej Ochotę ze Śródmieściem oraz zbiorników wodnych, a w części śródmiejskiej w okolicach fontanny. Użytkowanie Pola Mokotowskiego w celach sportowych jest częstsze niż innych parków, co wynika z braku ograniczeń podobnych do wprowadzanych w parkach o charakterze historycznym i bogatszą infrastrukturą oraz samą większą powierzchnią niż w wielu innych parkach. W parku organizowane są różne imprezy. W 2015 odbyło się ich 48 (nie licząc imprez w lokalach), z czego kilkanaście wymagało instalacji plenerowej sceny, a jedna była tygodniowym festiwalem. Jedną z cyklicznie odbywających się na Polu Mokotowskich imprez są centralne obchody Dnia Ziemi. Wśród użytkowników parku kontrowersje budzą różne plany zmian w przeznaczeniu użytkowym niektórych jego rejonów. W drugiej dekadzie XXI w. pojawił się konflikt między zwolennikami i przeciwnikami urządzenia „Parku dla psów” na terenie „Dzikiego zakątka”. Istnienie wyraźnych, ale sprzecznych oczekiwań wobec rewitalizacji sprawiło, że Pole Mokotowskie stało się jednym z dwóch pierwszych parków warszawskich spontanicznie przebadanych przez lokalnych naukowców. W inwentaryzacji przyrodniczej w latach 2016–2017 wzięło udział około 50 przyrodników, a wyniki ich prac zostały włączone do konsultacji społecznych planów ich rozwoju.
Budowa infrastruktury dla ruchu rowerowego przez Pole Mokotowskie sprawiła, że jest to ważny element sieci transportowej miasta, umożliwiając przejazd przez teren zamknięty dla ruchu samochodowego i tworząc skrót. W pobliżu jednego z wjazdów na teren parku, na skrzyżowaniu ulic Banacha i Żwirki i Wigury, od 2016 znajduje się punkt automatycznego pomiaru ruchu rowerowego. W 2018 odnotowano w nim 823 912 przejazdów, co dało czwarte miejsce wśród takich punktów znajdujących się w Warszawie.
Ważniejsze obiekty Do Pola Mokotowskiego tradycyjnie zaliczane są nie tylko obiekty gastronomiczne czy rekreacyjne, ale też zabudowa należąca do różnych instytucji obecnie wyłączona z funkcji parkowych. Są to głównie obiekty Politechniki Warszawskiej, której centralny kampus oraz kompleks akademików „Riviera” powstały częściowo na dawnym obszarze pola, następnie zajętego przez tor wyścigowy i sąsiadują z obecnym polem przez aleję Armii Ludowej i ulicę Waryńskiego, a na jego południowych obrzeżach znajdują się należące do uczelni, ale częściowo wkomponowane w park: stadion Syrenki (AZS Politechnika Warszawska), gmach Wydziału Inżynierii Chemicznej i Procesowej i Klub „Stodoła”.
Od 2019 roku Pole Mokotowskie jest wpisane do gminnej ewidencji zabytków (identyfikator OCH35458). Ponadto indywidualne wpisy do ewidencji mają następujące obiekty: III Ogród Jordanowski w Warszawie (ogród – OCH34114 oraz budynek – OCH34533) Stadion RKS Skra (OCH05443) Biblioteka Narodowa (OCH34304) dom przy ulicy Leszowej 3 (OCH34532) biurowiec Urzędu Patentowego (SRO09857) biurowiec Ośrodka Obliczeniowego ZETO (siedziba KRUS (SRO34176)) siedziba Głównego Urzędu Statystycznego (biurowiec – SRO10839, garaż – SRO34538).
Inne obiekty: Ścieżka Ryszarda Kapuścińskiego Stacja metra Pole Mokotowskie obelisk upamiętniający lotnisko mokotowskie Pomnik Lotników Polskich Pomnik Szczęśliwego Psa Pomnik Tysiąclecia Jazdy Polskiej Klub Park puby: Bolek (później restauracja sieci Sphinx), Lolek, Tola, Jeff’s, Marylin (od lat 90. XX w., później Merlin, zlikwidowany w 2019)
Przyroda Park leży w korytarzu ekologicznym, łącząc się na południu z ogrodami działkowymi „Rakowiec”, a od północy z parkiem Wielkopolski. Jest też elementem jednego z klinów napowietrzających miasto, ciągnącego się od Gorzkiewek. Roślinność parku tworzy mozaikę obszarów otwartych o charakterze łąk, muraw, wydepczysk itp. i zadrzewień. W parku znajdują się również zbiorniki wodne wpływające na mikroklimat. Na czas zimy jest z nich spuszczana woda, co eliminuje występowanie gatunków roślin i zwierząt wymagających całorocznych zbiorników i ogranicza występowanie innych gatunków związanych z wodą, np. płazów, ptaków wodnych czy wodnych bezkręgowców. Część obszaru tworzą ogródki działkowe oraz powierzchnia utwardzona.
Ogólnie z punktu widzenia wartości przyrodniczej roślinność określana jest jako dość jednorodna, a głównym czynnikiem ją różnicującym nie są warunki siedliskowe, a sposób użytkowania. Oprócz terenów regularnie koszonych i wydeptywanych, o niskiej wartości przyrodniczej, niewielki obszar stanowią obszary pielęgnowane sporadycznie, zwłaszcza w części centralnej parku, nawiązujące do lasów łęgowych. W parku stwierdzane są gatunki roślin, które w pewnych okresach były w Polsce objęte ochroną gatunkową: sasanka otwarta, bluszcz pospolity i orlik pospolity. Prawdopodobnie są to stanowiska antropogeniczne, mające swoje źródło w ogródkach działkowych, gdzie gatunki te mogą być uprawiane jako rośliny ozdobne. Specyficznym i szczególnie bogatym pod względem przyrodniczym miejscem jest teren między ulicami Wawelską, Czubatki, Fińską i al. Niepodległości, określany nieformalnie jako „Dziki Zakątek”. Region ten jest bogaty m.in. w drzewa owocowe, jako pozostałości osiedla domków fińskich, które w XXI w. miały liczne dziuple.
Przyrodzie Pola Mokotowskiego poświęcono w 2020 monograficzny numer „Prac i Studiów Geograficznych”.
Pomniki przyrody Przed wejściem do Biblioteki Narodowej znajduje się pomnik przyrody – „Krąg megalityczny”. Jest to zgrupowanie trzynastu głazów narzutowych o różnym składzie i uziarnieniu, głównie granitów szarych i różowych oraz rapakiwi, granitognejsów i gnejsów. Za pomnik przyrody uznano je w 2000 roku, rok po ich ustawieniu w formę kręgu. Z drugiej strony biblioteki, pomiędzy ulicami Fińską a Leszową, w 2017 r. umieszczono głaz narzutowy wydobyty podczas budowy biurowców Varso, kilka miesięcy później uznany za pomnik przyrody. Pomnikiem przyrody jest również aleja lipowa rosnąca wzdłuż zachodniej granicy parku, czyli ulicy Żwirki i Wigury.
Warunki geologiczne Park położony jest na antropogenicznych glebach typowych dla miast o pochodzeniu prawdopodobnie od gleb brunatnych i płowych przekształconych chemicznie i mechanicznie przez działania agrotechniczne. Tworzą ją utwory pyłowe i gliniaste, a w niektórych miejscach też piaski. Jest zauważalna domieszka gruzu i próchnicy torfowej. Z domieszką gruzu związana jest podwyższona zawartość wapnia, a stosowanie soli drogowej do odśnieżania już w latach 60. XX w. dało zauważalne, zwłaszcza w okresie suszy, podwyższenie zasolenia gleby. Przekształcenie to sprawia, że gleba jest mało kwaśna. W związku z tym wody gruntowe parku są lekko zasadowe. Zbiorniki wodne są izolowane od podłoża nieprzepuszczalną warstwą betonu, ale większość podłoża parku jest przepuszczalna dla wód opadowych, co czyni park tzw. oknem hydrogeologicznym w skali Warszawy. Pierwszy poziom wodonośny znajduje się na głębokości 2-3 metrów, obniżając się w okolicach zabudowań. W wodzie gruntowej stwierdzono dość wysokie stężenie substancji biogennych – azotanów i fosforanów.
Szata roślinna Florę naczyniową parku w latach 2016–2017 tworzyło 328 gatunków. 269 z nich to rośliny zielne, głównie byliny, a 59 to drzewa i krzewy. 38% gatunków ma obce pochodzenie.