Walter Röhrl (ur. 7 marca 1947 w Ratyzbonie) – niemiecki kierowca rajdowy. W swojej karierze był członkiem zespołów: Opel, Fiat, Lancia i Audi. Jeździł z takimi pilotami jak: Jochen Berger, Peter-Willi Pitz czy Christian Geistdörfer. Nosi przydomek „Montemeister” („Mistrz Monte”), gdyż jako pierwszy kierowca wygrał Rajd Monte Carlo jadąc czterema różnymi samochodami rajdowymi.
Swoją karierę rajdową Röhrl rozpoczął 1968 roku, a jego pierwszym samochodem był Fiat 850 Coupé. W styczniu 1973 roku zadebiutował w Rajdowych Mistrzostwach Świata jadąc samochodem Opel Commodore GS/E. Debiutancki Rajd Monte Carlo ukończył na 45. miejscu. W 1974 roku został rajdowym mistrzem Europy. W maju 1975 roku podczas Rajdu Grecji po raz pierwszy odniósł zwycięstwo w mistrzostwach świata. W 1980 roku wywalczył swoje pierwsze mistrzostwo świata. W 1982 roku ponownie został mistrzem świata, a także sięgnął po mistrzostwo Afryki. W 1983 roku wywalczył wicemistrzostwo. W rajdach jeździł do 1987 roku.
Röhrl wziął udział w 75 rajdach w mistrzostwach świata. Wygrał 14 z nich i 31 razy stawał na podium. Zdobył w sumie 494 punkty. Wygrał 439 odcinków specjalnych.
We Włoszech i Francji Röhrl został wybrany „Najlepszym Kierowcą Rajdowym XX wieku”. Z kolei 100 niezależnych ekspertów związanych z rajdami wybrało go „Najlepszym Kierowcą Rajdowym Wszech Czasów”.
Kariera Początki Röhrl urodził się w mieście Ratyzbona. Swoją karierę rajdową rozpoczął w 1968 roku. W tamtym czasie pracował w administracji kościelnej oraz uczył się na instruktora narciarskiego. Początkowo startował jednak w ukryciu przed rodzicami, gdyż kilka lat wcześniej jego brat zginął w wypadku samochodowym. Pierwszym rajdowym samochodem Röhrla był Fiat 850 Coupé, którym wystartował w Rajdzie Bawarii wraz ze swoim przyjacielem jako pilotem Herbergiem Mareskiem. Rajd ten ukończył na drugim miejscu, jednak jego wynik nie był liczony, gdyż przypadkowo ominął jeden z punktów pomiaru czasu.
W 1971 roku Röhrl został członkiem rajdowego zespołu Forda. Rozpoczął wówczas starty samochodem Ford Capri 2600. W marcu pojechał w swoim pierwszym rajdzie mistrzostw Europy w karierze, Rajdzie Lyon-Charbonnières-Stuttgart-Solitude. Zajął w nim 16. miejsce. W maju pojechał w kolejnym rajdzie mistrzostw Europy, Rajdzie Wiesbaden i wygrał go. Na podium rajdu stanął obok Achima Warmbolda i Petera Brinka.
W 1972 roku Röhrl pojechał w trzech rajdach mistrzostw Europy. W lipcowym Rajdzie Polski był drugi ze stratą 6:42 minuty do Włocha Raffaele Pinto. W sierpniu pojechał w Rajdzie Olympia, jednak nie ukończył go. Z kolei we wrześniu zwyciężył w Rajdzie Sachs Baltic. Na podium tego rajdu stanął obok Sobiesława Zasady i Olufa Kristensena.
1973-1974 thumb|left|Opel Commodore, którym Röhrl zadebiutował w mistrzostwach świata W styczniu 1973 roku Röhrl zadebiutował w mistrzostwach świata. Jadąc samochodem Opel Commodore GS/E z pilotem Jochenem Bergetem wziął udział w Rajdzie Monte Carlo. Nie ukończył go jednak z powodu awarii półosi. W marcu jechał już Oplem Asconą 1.9 SR. Pojechał nim w swoim pierwszym rajdzie mistrzostw Europy w sezonie, Rajdzie Stuttgart-Lyon-Charbonnières-Solitude, w którym zajął 11. miejsce. Na przełomie maja i czerwca stanął na podium w austriackim Rajdzie Semperit. Był w nim drugi ze stratą 39 sekund do Austriaka Klausa Russlinga. W lipcu Röhrl zwyciężył w czechosłowackim Rajdzie Wełtawy. Na podium rajdu stanął obok Sandra Munariego i Jana Carneborna. W tym samym miesiącu wygrał także rumuński Rajd Dunaju wyprzedzając o 1:16 minuty drugiego Sergia Barbasio i o 2:20 minuty Sandra Munariego. We wrześniu pojechał w swoim drugim rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie Austrii. Nie ukończył go jednak z powodu awarii dyferencjału. We wrześniu Röhrl wygrał swój trzeci rajd w mistrzostwach Europy w 1973 roku, Rajd Monachium-Wiedeń-Budapeszt. W listopadzie ponownie pojechał w rajdzie odbywającym się w ramach mistrzostw świata, Rajdzie Wielkiej Brytanii. 26. odcinek specjalny tego rajdu, Clocaenog 2, był pierwszym wygranym odcinkiem Röhrla w mistrzostwach świata. Rajdu Wielkiej Brytanii Niemiec jednak nie ukończył na skutek awarii pompy paliwa.
thumb|Opel Ascona, którym Röhrl wywalczył w 1974 roku mistrzostwo Europy Rok 1974 Röhrl rozpoczął od startu w fińskim Rajdzie Arktycznym, którego nie ukończył. Następnie w marcu wziął udział w rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie Portugalii. Na 16. odcinku specjalnym tego rajdu wycofał się na skutek awarii silnika w jego Oplu Asconie. Następnie Röhrl wygrał swój pierwszy rajd w 1974 roku. Triumfował w marcowym hiszpańskim Rajdzie Firestone. W kwietniu ponownie zwyciężył. W Rajdzie Tulipanów stanął na najwyższym stopniu podium obok Szweda Larsa Carlssona i Portugalczyka Antónia Borgesa. Z kolei w maju wygrał Rajd Hesji, w którym na podium stanął obok Larsa Carlssona i Ove Anderssona. W czerwcu Röhrl nie ukończył Rajdu Złotych Piasków, a w Rajdzie Ypres był ósmy. Kolejne trzy rajdy mistrzostw Europy Röhrl jednak wygrał, dzięki czemu został rajdowym mistrzem kontynentu. Na podium Rajdu Wełtawy 1974 stanął obok Jana Carneborna i Karela Šimka, w Rajdzie Dunaju — obok Dorina Motoca i Jordana Topłodołskiego, a w Rajdzie Lugano — obok Roberta Cambiaghiego i Carla Bianchiego. Rok 1974 zakończył startem w mistrzostwach świata, w Rajdzie Wielkiej Brytanii. Wygrał w nim jeden odcinek specjalny, a w klasyfikacji generalnej zajął 5. miejsce.
1975-1977 Rok 1975 Röhrl rozpoczął od startu w styczniowym Rajdzie Monte Carlo. Na 7. odcinku specjalnym wycofał się z niego z powodu awarii silnika w jego Oplu Asconie 1.9 SR. Następnie w lutym wystartował w mistrzostwach Europy, w Rajdzie Costa Brava. Zajął w nim 4. pozycję. Z kolei w kwietniu wziął udział w Rajdzie Elby, którego nie ukończył. W maju Niemiec wystartował w mistrzostwach świata, w Rajdzie Grecji. Dzięki wygranym czternastu odcinkom specjalnym zwyciężył w tym rajdzie odnosząc swoje pierwsze w karierze zwycięstwo w mistrzostwach świata. Na podium greckiego rajdu stanął obok dwóch greckich kierowców, Tasosa Liwieratosa i Michalisa Koumasa. W 1975 roku Röhrl wystartował jeszcze w czterech rajdach mistrzostw świata, jednak żadnego z nich nie ukończył. Rajdu Maroka nie ukończył na skutek uszkodzenia zawieszenia, w Rajdzie Portugalii miał awarię układu elektrycznego. W Rajdzie San Remo miał awarię półosi, a z Rajdu Wielkiej Brytanii wycofał się na skutek awarii skrzyni biegów.
Przez cały rok 1976 Röhrl jechał samochodem Opel Kadett GT/E. Rok ten rozpoczął od startu w Rajdzie Monte Carlo, odbywającym się w styczniu. Zajął w nim 4. pozycję. W marcu pojechał w Rajdzie Portugalii. Wycofał się z niego już na 1. odcinku specjalnym z powodu awarii skrzyni biegów. Kwietniowego Rajdu Safari także nie ukończył, a powodem jego wycofania się z kenijskiego rajdu był wypadek na drodze dojazdowej do jednego z odcinków specjalnych. Następnie Röhrl wziął udział w trzech rajdach mistrzostw Europy. W rodzimym Rajdzie Hesji był drugi za Walterem Smolejem. Z kolei w czerwcu zwyciężył w belgijskim Rajdzie Ypres. Na podium tego rajdu stanął obok Hiszpana Salvadora Cañellasa i Szweda Larsa Carlssona. Z kolei we wrześniu był piąty we włoskim Rajdzie San Martino di Castrozza. W mistrzostwach Europy Röhrl zajął 4. miejsce. W 1976 roku wziął jeszcze udział w trzech rajdach mistrzostw świata. Żadnego z nich nie ukończył. W Rajdzie San Remo miał awarię silnika, w Rajdzie Korsyki — awarię paska klinowego, a w Rajdzie Wielkiej Brytanii uszkodził tylną oś.
Pierwszym rajdem sezonu 1977, w którym Röhrl wystartował, był Rajd Monte Carlo. Nie ukończył go jednak na skutek awarii silnika. Następnie jechał w dwóch rajdach mistrzostw Europy, Rajdzie Elby i Rajdzie Walii, który ukończył na 4. miejscu. Odbywającego się na przełomie maja i czerwca Rajdu Grecji Niemiec nie ukończył. Powodem wycofania się była awaria uszczelki głowicy silnika. Jeszcze w czerwcu pojechał w mistrzostwach Europy, w Rajdzie Szkocji. Uległ w nim wypadkowi. We wrześniu, w innym rajdzie mistrzostw Europy, Rajdzie San Martino di Castrozza, Röhrl był piąty. Pojechał w nim nowym samochodem, Fiatem 131 Abarth. W 1977 roku Röhrl pojechał jeszcze w trzech rajdach mistrzostw świata. Z Rajdu Kanady wycofał się z powodu awarii silnika, podobnie jak z Rajdu Wielkiej Brytanii, a w Rajdzie San Remo miał wypadek.
1978-1980 thumb|left|Fiat 131 Abarth, którym Röhrl startował w 1980 roku W 1978 roku Röhrl został członkiem fabrycznego zespołu Fiata. Swój pierwszy rajd, jako członek nowego zespołu, pojechał w styczniu 1978. Był to Rajd Monte Carlo. Wygrał w nim najwięcej, bo 8 odcinków specjalnych, jednak nie stanął na podium. Zajął w nim 4. miejsce, a do trzeciego Guy Fréquelina stracił 27 sekund. Następnie wystartował w dwóch rodzimych rajdach mistrzostw Europy samochodem Lancia Stratos HF. Zimowego Rajdu Saksonii nie ukończył z powodu uszkodzenia zawieszenia, a w Rajdzie Saarland zwyciężył. Kwietniowego Rajdu Portugalii nie ukończył, pomimo wygrania pięciu odcinków specjalnych. Powodem wycofania się z niego była awaria sprzęgła. W odbywającym się na przełomie maja i czerwca Rajdzie Grecji Röhrl wygrał najwięcej, bo 21 odcinków specjalnych, dzięki czemu zwyciężył w tym rajdzie. Na mecie rajdu wyprzedził o 10:04 minuty drugiego Fina Markku Aléna i o 22:46 minuty Kenijczyka Shekhara Mehtę. W lipcu wygrał rajd mistrzostw Europy, Rajd Hunsrück, w którym stanął na podium obok Attilia Bettegi i Achima Warmbolda. We wrześniu ponownie zwyciężył, tym razem w rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie Kanady. Wygrał 7 odcinków specjalnych, a na mecie tego rajdu wyprzedził o 8:33 minuty drugiego Markku Aléna i o 18:23 minuty Andreasa Kullänga. Październikowego Rajdu San Remo nie ukończył. Wygrał 9 odcinków specjalnych, jednak na 37. odcinku specjalnym uległ wypadkowi. W listopadzie Röhrl wystartował w ostatnim rajdzie sezonu 1978, Rajdzie Wielkiej Brytanii. Wygrał w nim 3 odcinki specjalne, a metę rajdu osiągnął jako szósty zawodnik w klasyfikacji generalnej. Mistrzostwa świata 1978 ukończył na 6. miejscu w klasyfikacji.
Sezon 1979 Röhrl rozpoczął od startu w styczniowym Rajdzie Monte Carlo. pomimo wygrania dwóch odcinków specjalnych nie ukończył go z powodu awarii silnika. W lutym wygrał rajd mistrzostw Europy, Zimowy Rajd Saksonii. W kwietniu wziął udział w Rajdzie Safari. Zajął w nim 8. lokatę. W lipcu 1979 zwyciężył w mistrzostwach Europy, w Rajdzie Hunsrück. Na podium tego rajdu wyprzedził Szweda Larsa Carlssona i rodaka Reinharda Hainbacha. W październiku wystartował w Rajdzie San Remo. Wygrał w nim najwięcej, bo 27 odcinków specjalnych, jednak ostatecznie zajął w nim 2. pozycję. Do zwycięzcy, Włocha Antonia Fassiny stracił 4:14 minuty. W 1979 roku Röhrl wystartował w jeszcze jednym rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie Wielkiej Brytanii. Ukończył go na 8. miejscu.