7 Dywizjon Kawalerii – jednostka rozpoznawcza Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.
Formowanie i zmiany organizacyjne Zebranych w Ośrodku Zapasowym Armii kawalerzystów gromadzono w osobnym pododdziale od 10 września 1941 w obozie letnim Armii Czerwonej w Tockoje. Z uwagi na bardzo trudne warunki bytowe i brak możliwości zakwaterowania wszystkich przybywających do Tockoje żołnierzy, ochotników i poborowych, poczyniono starania o pozyskanie nowych rejonów zakwaterowania. W tym celu z Ośrodka Zapasowego Armii wydzielono Grupę Techniczną „Kołtubanka” ppłk Tadeusza Podwysockiego. W skład grupy weszły początkowo trzy bataliony, wśród nich organizowany z kawalerzystów III batalion pod dowództwem rtm. Edwarda Capałły. Oddziały grupy wyruszyły do obozu letniego ACz w Kołtubance położonego 25 kilometrów na północny zachód od Buzułuku w dniach 4 i 5 października 1941. Grupa Techniczna ppłk Podwysockiego miało za zadanie wybudowanie obozu zimowego dla jednostek PSZ w ZSRR. Budowa obozu postępowała dość powolnie pomimo zaangażowania około 2200 żołnierzy, z uwagi na niemal zupełny brak narzędzi oraz rozpoczynającą się ostrą zimę, a także brak odzieży i obuwia. 20 października rozkazem dowódcy Armii Polskiej L.dz.140/Org./Tjn./41 podjęto organizację w miejsce OZA, Ośrodka Organizacyjnego Armii w składzie którego zaczęła powstawać 7 Dywizji Piechoty. Zgodnie z organizacją na etatach sowieckiej dywizji piechoty miał wejść w jej skład dywizjon kawalerii. W tym celu od 20 października rtm. Edward Capałła podjął zadanie sformowania z III batalionu roboczego gdzie byli gromadzeni kawalerzyści, 7 dywizjonu kawalerii. Miejsce kawalerzystów w zgrupowaniu roboczym zajął wyodrębniony z OZA na początku października batalion roboczy sformowany z żołnierzy pochodzenia żydowskiego.
Dalsze formowanie 7 DP zostało zaniechane z uwagi na brak warunków bytowych. Rozkazem dowódcy PSZ w ZSRR L.dz.650/Org./Tj./42 z dnia 5 stycznia 1942 planowano zorganizować podległy dowództwu armii 1 pułk ułanów. 1 lutego 1942 7 dywizjon został wyodrębniony ze składu OOA. Na początku lutego został załadowany do transportu kolejowego i odesłany do miejscowości Otar w Kazachstanie. Po dojechaniu w Otar, 7 dywizjon kawalerii został rozwiązany, a żołnierze weszli w skład organizującego się 1 Pułku Ułanów PSZ w ZSRR.
1 pułk ułanów został ewakuowany w ramach I ewakuacji PSZ w ZSRR w dniu 25 marca 1942 odjechał transportem kolejowym do Krasnowodzka, skąd drogą morską przetransportowany do Pahlevi w Iranie, a następnie do Palestyny, gdzie 11 lipca włączony został w skład formowanej 2 Brygady Czołgów, jako 2 batalion czołgów, a potem 5 batalion czołgów.
Organizacja i obsada personalna dywizjonu dowódca dywizjonu – rtm. Edward Capałła dowódca 1 szwadronu – por. Karol Stricker dowódca 2 szwadronu – por. Ludwik Turasiewicz dowódca plutonu ckm – ppor. Jan Wójtowicz
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dywizjony kawalerii Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Polskie Siły Zbrojne w ZSRR 1941–1942