Henry Harley „Hap” Arnold (ur. 25 czerwca 1886 w Gladwyne w stanie Pensylwania, zm. 15 stycznia 1950 w Sonomie) – amerykański dowódca wojskowy, generał armii, jedyny oficer awansowany na ten najwyższy stopień zarówno w US Army, jak i w US Air ForceDane z Narodowego Cmentarza w Arlington..
Nauczywszy się sztuki pilotażu od braci Wright, Arnold został jednym z pierwszych lotników wojskowych na świecie, a jednocześnie drugim zarejestrowanym pilotem w historii USAF. Udało mu się opanować strach przed lataniem, którego nabawił się w szkółce braci Wright, brał czynny udział w rozwoju amerykańskiego lotnictwa podczas I wojny światowej i został protegowanym gen. Billy’ego Mitchella, co niemal doprowadziło do zakończenia jego lotniczej kariery.
Arnold optował za utworzeniem niezależnych Sił Lotniczych, walcząc z nierozumiejącymi problemu dowódcami US Army i US Navy. W roku 1941, tuż przed wejściem Stanów Zjednoczonych do wojny został dowódcą United States Army Air Forces kierując przekształcaniem ich w największe i najpotężniejsze siły lotnicze świata. Wspierając prace badawczo-rozwojowe Arnold myślał o budowie bombowca międzykontynentalnego, samolotu odrzutowego, wysoce efektywnego, precyzyjnego radaru i broni nuklearnej w przyszłości.
Młodość i początki kariery Urodzony w Gladwyne w stanie Pensylwania był synem lekarza, członkiem znanej rodziny polityków i wojskowych. Nominalnie należał do Kościoła baptystów, ale przez rodzinę ojca miał związki z Kościołem anglikańskim. W roku 1903 ukończył szkołę średnią i złożył podanie o przyjęcie do West Point. Umieszczony na liście rezerwowej dostał się do szkoły tylko dlatego, że już przyjęty kadet przyznał się, że jest żonaty, co w tamtych czasach było niedopuszczalne. Po ukończeniu United States Military Academy Arnold chciał wstąpić do kawalerii, ale jego 66. lokata zadecydowała, że 14 czerwca 1907 roku został pasowany na ppor. piechoty. Chciał przeciw temu zaprotestować, ale wytłumaczono mu, że dla rocznika 1907 nie ma zapotrzebowania na kawalerzystów. Otrzymał przydział do 29. pp US Army stacjonującego na Filipinach.
Znalazłszy się na miejscu Arnold, który nie chciał służyć w piechocie, zgłosił się na ochotnika do kpt. Arthura Cowana z Korpusu Łączności, pod okiem którego brał udział w kartowaniu wyspy Luzon. W styczniu 1909 roku Cowan wrócił do Stanów Zjednoczonych, by zostać szefem powstającego właśnie Oddziału Aeronautycznego Korpusu (ang. Aeronautical Division, U.S. Signal Corps); miał tam zaciągnąć dwóch oficerów młodszych celem przeszkolenia ich jako pilotów. Cowan napisał do Arnolda, który w odpowiedzi wysłał telegram wyrażając zainteresowanie transferem do Korpusu Łączności, ale przez dwa lata nie doczekał się żadnej decyzji przełożonych. W czerwcu 1909 roku 29. pp został przeniesiony do Fortu Jay w stanie Nowy Jork. W roku 1911 Arnold poprosił o przeniesienie do Wydziału Uzbrojenia Kwatermistrzostwa Armii, bowiem wiązał się z tym natychmiastowy awans na porucznika. Gdy oczekiwał na wyniki egzaminu, jaki musiał zdać ubiegając się o nominację, dowiedział się, że jego zainteresowanie lotnictwem nie zostało zapomniane.
Pionier lotnictwa wojskowego Arnold natychmiast wysłał list z prośbą o przeniesienie do Korpusu Łączności i 21 kwietnia 1911 roku otrzymał Rozkaz Specjalny Nr. 95, kierujący jego i ppor. Thomasa Millinga z 15. pkaw do Dayton w stanie Ohio na kurs pilotażu w szkole lotniczej braci Wright. Po rozpoczęciu kursu 3 maja Arnold odbył swój pierwszy samodzielny lot 13 maja, po trzech godzinach i czterdziestu ośmiu minutach lotów z instruktorem (Milling odbył swój samodzielny lot 8 maja, po zaledwie dwóch godzinach lekcji). W czerwcu obaj z Millingiem ukończyli cały kurs.
Arnold w dniu 6 lipca tegoż roku otrzymał certyfikat Fédération Aéronautique Internationale (FAI) nr. 29, a także Military Aviator Certificate nr. 2 w rok później. 27 maja 1913 roku, rozkazem nr 39, został – jako jeden z 24 oficerów – uprawniony do noszenia nowo ustanowionej odznaki lotniczej.
Arnold i Milling zostali teraz skierowani do Oddziału Aeronautycznego Korpusu Łączności w College Park (Maryland) jako pierwsi w armii instruktorzy pilotażu. Tam Arnold pobił rekord wysokości lotu osiągając 7 lipca 1087 m, a następnie dwukrotnie go poprawiając (18 sierpnia 1389 m i 1 czerwca 1912 roku 2180 m). W sierpniu miał swój pierwszy wypadek, rozbijając samolot przy próbie startu z ornego pola. We wrześniu, jako pierwszy pilot amerykański, przewiózł worek z listami na odcinku 8 km na Long Island w pobliżu Nowego Jorku.
W czerwcu 1912 roku Arnold przyjął do testowania pierwszy samolot Armii zaopatrzony w silnik i śmigło z przodu maszyny, ale pierwsza próba wypadła niepomyślnie – samolot podczas próby startu wpadł do zatoki, nad którą leży Plymouth w stanie Massachusetts. Arnold zaczął odczuwać coraz większy strach przed lataniem, do czego przyczynił się wypadek śmiertelny, jakiemu uległ 12 czerwca jego instruktor w szkółce Wrightów, Allan L. Welch. Do kolejnego śmiertelnego wypadku w College Park doszło 18 września, zginął wówczas kolega szkolny Arnolda, ppor. Lewis Rockwell.
W październiku Arnold i Milling otrzymali polecenie wziąć udział w tzw. Zawodach o Nagrodę Mackaya, gdzie przyznawano nagrodę za „wyróżniający się lot wojskowy roku”. Arnold wygrał namierzając szwadron kawalerii w terenie i bezpiecznie wracając do bazy mimo silnych turbulencji. Po tym osiągnięciu on i Milling zostali wysłani do Fort Riley w Kansas, by prowadzić doświadczenia z kierowaniem z powietrza ogniem artylerii polowej. 5 listopada jego samolot wpadł w korkociąg i tylko dzięki przytomności umysłu Arnold uniknął śmiertelnego wypadku. W tej sytuacji natychmiast zaprzestał latać i poprosił o bezterminowy urlop. Latanie w owych pionierskich czasach uważano za tak niebezpieczne, że wycofanie się zeń nie było traktowane jako dyshonor. Prośba Arnolda została przyjęta (14 dalszych pilotów odeszło w roku 1913). Będąc na urlopie odnowił znajomość z Eleanor „Bee” Pool, córką bankiera i pacjentką ojca Arnolda.
1 grudnia Arnold podjął pracę w Biurze Korpusu Łączności w Waszyngtonie. z zadaniem zamknięcia szkoły lotniczej w College Park. Mimo promocji na porucznika nie był zadowolony z pracy i prosił o przeniesienie na Filipiny. W sierpniu 1913 roku, gdy jego prośba została odrzucona ze względu na brak wolnych etatów, wrócił do piechoty.
Ślub i powrót do lotnictwa 10 września 1913 roku poślubił Eleanor Pool. Gdy wrócił w styczniu 1914 roku na Filipiny został zakwaterowany obok por. George’a Catletta Marshalla, który stał się jego mentorem i dozgonnym przyjacielem. Wkrótce po przybyciu do Manili Bee poroniła, ale 17 stycznia 1915 powiła ich pierwsze dziecko, Lois Elizabeth. W styczniu 1916 Arnold został przeniesiony do 3. pp i odesłany do USA. Po drodze (na Hawajach) otrzymał telegram od mjr. Mitchella, którego poznał w roku 1912 w College Park i który był obecnie dowódcą lotnictwa. Mitchell oferował mu rangę kapitana, jeśli ochotniczo wróci do latania. 20 maja 1916 roku Arnold otrzymał (tymczasową) promocję na kapitana i zameldował się do służby na lotnisku Rockwell Field jako oficer zaopatrzeniowy Oddziału Lotniczego Korpusu Łączności US Army.
Poczynając od 18 października 1916 roku Arnold, zachęcany przez kolegów, zaczął ponownie latać starając się przełamać swój strach. Początkowo latał po 15 minut dziennie, ale 26 listopada odbył pierwszy samodzielny lot, a 16 grudnia rozpoczął akrobacje lotnicze. Nim jednak mógł zacząć latać zawodowo, wplątał się jako świadek – w kontrowersyjną sprawę. Wyższy oficer z Rockwell wyraził zgodę na lot z udziałem osoby nie posiadającej uprawnień pilota, skutkiem czego stracono samolot. Po złożeniu zeznań w tej sprawie Arnold został 29 stycznia 1917 roku przeniesiony do Panamy przez oficera, przeciwko któremu zeznawał. Stało się to w dzień po przyjściu na świat jego drugiego dziecka, Henry’ego H. Arnolda Juniora.
thumb|240px|Major Henry Arnold z pierwszym silnikiem lotniczym typu Liberty L-12 Arnold otrzymał rozkaz znalezienia odpowiedniego miejsca pod budowę lotniska w strefie kanałowej, następnie wybudowania go i objęcia tamże dowództwa nad nowo powstałą 7. Eskadrą Lotniczą. W związku z tym, że władze wojskowe nie mogły dojść do porozumienia odnośnie do lokalizacji lotniska, Arnold został wezwany do Waszyngtonu celem złożenia wyjaśnień i był właśnie w drodze, gdy Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę Niemcom. Arnold poprosił o skierowanie na front do Francji, ale zgody nie otrzymał, bowiem Wydział Awiacji US Army potrzebował wykwalifikowanych oficerów do prac sztabowych. 27 czerwca otrzymał nominację na szefa wydziału informacji, z tymczasowym awansem na majora.
5 sierpnia ponownie został awansowany i stał się tym samym najmłodszym pułkownikiem w Armii. Cały następny rok spędził próbując – przy oporze oficerów Sztabu Generalnego Armii – zdobyć większe fundusze na lotnictwo. Mimo że jego próby zawiodły, Arnold zdobył sporą wiedzę na temat budowy samolotów, tworzenia szkół pilotażu, budowy lotnisk, jak również werbunku i szkolenia większej liczby personelu. Co więcej – nabrał doświadczenia w politycznych bojach w kręgach władzy w Waszyngtonie, co miało mu się przydać w ćwierć wieku później.
Trzecie dziecko Arnolda, William Bruce Arnold, urodziło się 17 lipca 1918 roku. Niedługo potem Arnoldowi udało się dostać przydział do Francji w charakterze doradcy generała Johna Pershinga. Na statku w drodze do Francji w październiku nabawił się grypy i trafił do szpitala w Anglii. Do Francji dotarł tuż przed kończącym wojnę Armistycjum. Pomiędzy wojnami W kręgu Billy’ego Mitchella I wojna światowa przyczyniła się do zdecydowanego rozwoju lotnictwa, utworzenia Narodowego Komitetu Doradczego Aeronautyki i oddzielenia sił lotniczych od Korpusu Łączności, co nastąpiło zresztą wcześniej, bo 14 maja 1918 roku. Jednak powojennym dowódcą lotnictwa został gen-mjr Charles T. Menoher, dowódca 42. dywizji piechoty (ang. Rainbow Infantry Division) we Francji. Jego następcą był kolejny nie-lotnik, gen-mjr Mason Patrick z Korpusu Wojsk Inżynieryjnych, którego gen. Pershing mianował przejściowo dowódcą lotnictwa AEF.
Arnold został ponownie wezwany do Rockwell 21 grudnia 1918 roku, by przeprowadzić demobilizację 8000 lotników, personelu naziemnego i pozostałych po wojnie samolotów. Wykonując te zadania nawiązał bliskie kontakty z dwoma przydzielonymi mu oficerami: kapitanem Spaatzem i jego adiutantem, ppor. Eakerem, wspierając jednocześnie kontrowersyjne dla większości sztabowców działania gen-bryg Billy’ego Mitchella. 30 czerwca 1920 roku został awansowany na stały stopień kapitana, a następnego dnia majora.
W sierpniu 1924 roku Arnold został niespodziewanie skierowany na kurs w Army Industrial College. Po ukończeniu nauki został mianowany w styczniu 1925 roku szefem informacji o siłach powietrznych i blisko związany z gen. Mitchellem. Kiedy Mitchell został oskarżony o niesubordynację i postawiony przed sądem wojskowym, Arnold, Spaatz i Eaker zostali ostrzeżeni, że ich kariery będą zagrożone jeżeli wesprą generała, jednakże wszyscy trzej zeznawali na jego korzyść. W lutym 1926 postawiono Arnolda przed wyborem: rezygnacja i odejście z armii, lub proces przed sądem wojskowym. Będąc niewinnym Arnold wybrał to drugie, po czym Armia uznała, że nie chce się ponownie ośmieszyć i zamiast sądu skierowała majora Arnolda, jako dowódcę 16. Dywizjonu Obserwacyjnego do Fort Riley w stanie Kansas – posterunku kawaleryjskiego całkowicie nie związanego z lotnictwem.
Arnold udał się na „wygnanie” i w maju 1927 uczestniczył w grze wojennej w Teksasie, gdzie spotkał gen-mjr. Jamesa E. Fecheta, który zastąpił Patricka jako dowódca formacji, obecnie nazywanej Korpusem Powietrznym US Army.
Awans na szefa korpusu