Badanie zdolności dyfuzji gazów w płucach (DLCO) – badanie czynnościowe układu oddechowego oceniające ilościowo przebieg dyfuzji gazów z pęcherzyków płucnych do płucnych naczyń włosowatych podczas oddychania. Oceny dokonuje się na podstawie pomiaru różnicy między ciśnieniami cząstkowymi wdychanego i wydychanego tlenku węgla, który wykorzystywany jest w tym teście jako gaz wskaźnikowy.
Zastosowanie diagnostyka oraz ocena leczenia: idiopatycznych śródmiąższowych zapaleń płuc sarkoidozy alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych rozlanego krwawienia pęcherzykowego płucnej postaci histiocytozy X limfangioleiomiomatozy proteinozy pęcherzyków płucnych rozedmy płuc kontrola działań niepożądanych leków uszkadzających płuca kwalifikacja do operacji torakochirurgicznych
Przeciwwskazania Badania nie wolno wykonywać w tych samych sytuacjach co spirometrii. Bezwzględnie badanie jest zakazane u chorych z tętniakami, leczonych w szpitalu z powodu świeżego zawału serca i udaru mózgu, u pacjentów z odmą opłucnową, wzrostem ciśnienia wewnątrzczaszkowego, niewyjaśnionym krwiopluciem, odwarstwieniem siatkówki, po operacjach okulistycznych. Badania nie powinno wykonywać się również po operacjach chirurgicznych dotyczących jamy brzusznej czy klatki piersiowej, u pacjentów z uporczywym kaszlem oraz niepotrafiących zatrzymać powietrza przez 10 sekund podczas maksymalnego wdechu.
Stopień upośledzenia DLCO Nasilenie upośledzenia dyfuzji gazów w płucach podzielono na stopnie w zależności od tego, jaki procent wartości należnej (czyli średniej wielkości zdolności dyfuzyjnej w populacji zdrowej) stanowi wynik badania:
stopień upośledzenia procent wartości należnej Norma ≥ 75% Lekki 74-60% Średni 59-50% Ciężki < 50%
Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Badania czynnościowe układu oddechowego