Apolinary Jagodziński (ur. 5 sierpnia 1889, zm. 21 sierpnia 1982 w Łodzi) – pułkownik żandarmerii Wojska Polskiego.
Życiorys Z dniem 3 stycznia 1919 roku został przydzielony do Żandarmerii Polowej, a z dniem 6 lutego 1919 roku formalnie przyjęty do Wojska Polskiego, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z warunkowym zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznikaDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 16 z 13 lutego 1919 roku, poz. 550. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 18 z 18 lutego 1919 roku, poz. 596..
1 czerwca 1921 roku, w stopniu rotmistrza, pełnił służbę w Dowództwie Żandarmerii Wojskowej w Warszawie, a jego oddziałem macierzystym był Dywizjon Żandarmerii Wojskowej Nr ISpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 401, 980.. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. Następnie pełnił służbę w Wydziale 2 Żandarmerii Departamentu I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisku kierownika referatu, pozostając oficerem nadetatowym 1 Dywizjonu Żandarmerii. Z dniem 1 września 1924 roku został przeniesiony do 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 86 z 28 sierpnia 1924 roku, s. 492..
17 marca 1927 roku otrzymał przeniesienie do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy dywizjonu żandarmerii KOP w WarszawieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 17 marca 1927 roku, s. 72.. Dywizjonem dowodził przez kolejnych dwanaście lat. 23 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii, Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 20..
W czasie kampanii wrześniowej (17–20 IX) kierował ewakuacją rodzin oficerów i urzędników cywilnych Dowództwa KOP z Dawidgródka do Pińska, a następnie pełnił funkcję komendanta Kwatery Głównej Grupy KOP gen. Orlik-RückemannaWilhelm Orlik-Rückemann, Ze sprawozdania dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza o działalności podczas wojny, s. 747, 752. Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, s. 391. Jan Wróblewski, Samodzielna Grupa Operacyjna "Polesie" 1939, s. 212.. Został pojmany przez Niemców w dniu 7 listopada 1939 roku w Warszawie. Przebywał w oflagach: IV C Colditz, II A Prenzlau, II E Neubrandenburg, II D Gross-Born. W dniu 13 marca 1945 roku zarejestrował się w PCK jako powracający z niewoli. Od 1951 do 1982 roku mieszkał w Łodzi, początkowo przy ulicy Żeromskiego, a później przy Gdańskiej. Zmarł 21 sierpnia 1982 roku.
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1938) „za zasługi w służbie wojskowej”. Złoty Krzyż Zasługi (7 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 262, poz. 641 „za zasługi, związane z organizacją Korpusu Ochrony Pogranicza”.
Przypisy
Bibliografia Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
Jan Wróblewski, Samodzielna Grupa Operacyjna "Polesie" 1939, Wydawnictwo MON, Warszawa 1989, . Wilhelm Orlik-Rückemann, Ze sprawozdania dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza o działalności podczas wojny w: Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach, wybór i oprac. Mieczysław Cieplewicz, Eugeniusz Kozłowski, Wydawnictwo MON, Warszawa 1989, .
Kategoria:Jeńcy Oflagu II D Gross-Born Kategoria:Jeńcy Oflagu IV C Colditz Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie żandarmerii Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Pułkownicy żandarmerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1982 Kategoria:Żołnierze korpusów polskich w Rosji 1917–1918