thumb|250px|Miniatura z rękopisu Jogawasiszthy, 1602
Jogawasisztha (sanskryt: योग-वासिष्ठ, trl. yoga-vāsiṣṭha, ang. Yoga Vasistha, właściwie yoga-vāsiṣṭha-rāmāyana) – bardzo obszerny (32 tysiące ślok) starożytny indyjski poemat filozoficzny napisany w sanskrycie.
Treść Napisana jest w formie dialogu pomiędzy młodym księciem Ramą a ryszim (mędrcem) Wasiszthą – jego guru (duchowym nauczycielem dharmy). Stanowi ważne źródło informacji zarówno o systemie jogi, jak i adwajtawedanty. Książka ta wykorzystuje starożytną metodę nauczania poprzez powtórki tej samej treści w różnych kontekstach oraz przedstawiania tego co nieznane poprzez toc co jest oczywiste.
Datowanie Według tradycji Jogawasisztharamajana przypisywana jest Walmikiemu, autorowi Ramajany, i traktowany jako dodatek do Ramajany. Jednak prawdopodobnie jest to znacznie późniejsze dzieło anonimowego autora, powstałe zapewne w IX–XII w. Surendranath Dasgupta datuje ten utwór nieco wcześniej (przełom VII i VIII w.), argumentując, że zawiera zwrotki z Kalidasy (V w.), ogólnie rzecz biorąc jest braministyczną adaptacją dojrzałego idealizmu buddyjskiego, lecz z drugiej strony w ogóle nie zawiera odniesień ani do Śankary, ani do Gaudapady, a zatem musi to być dzieło od nich wcześniejszeSurendranath Dasgupta, A History of Indian Philosophy, s. 232..
Doktryna Nauczanie Wasiszty to dźńanajoga, bazujące na doktrynie adwajtawedanty. Droga uczniostwa podzielona jest na siedem etapów bhumi. Osiągnięcie celu oznacza zrealizowanie mistycznego stanu turijaga.
Przypisy
Bibliografia Surendranath Dasgupta: A History of Indian Philosophy, Motilal Banarsidass, .
Kategoria:Filozofia indyjska