Zbigniew Szymański, ps. Witold Tarasiewicz (ur. 21 sierpnia 1927 w Wilnie, zm. 18 maja 2020 w Gdyni) – polski poeta i architekt.

Życiorys Urodził się w 1927 roku w Wilnie, w urzędniczej rodzinie Stanisława i Józefy z JasieńskichPolscy pisarze i badacze literatury XX i XXI wieku - Szymański Zbigniew (1927–2020) pisarzeibadacze.ibl.edu.pl [dostęp 2024-10-21].. Ukończył liceum budowlane w Wilnie.

W czasie II wojny światowej pracował jako robotnik w fabryce maszyn rolniczych. W lutym 1944 wstąpił do AK i w jej szeregach brał udział w wyzwoleniu Wilna w lipcu tego samego roku. Bezpośrednio potem został aresztowany przez NKWD, wywieziony do Kaługi i wcielony do Armii Czerwonej. Z powodu młodego wieku został urlopowany i wrócił do Wilna. W obawie przed aresztowaniem wstąpił do armii Berlinga Transkrypcja wywiadu.

Po zdemobilizowaniu w listopadzie 1945 roku zamieszkał w Gdańsku, zdał eksternistycznie maturę i studiował na Wydziale Architektury w Gdańskich Technicznych Zakładach Naukowych (obecne Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego Nr 1), gdzie w roku 1948 zdobył tytuł technika architektury i budownictwa. Od 1952 roku mieszkał w Gdyni. W latach 1954–1973 był kierownikiem prywatnego Biura Projektów Architektonicznych. W 1958 roku uzyskał tytuł architekta. Aresztowany w 1973 roku pod zarzutem przestępstwa gospodarczego, i do kwietnia 1977 przebywał bez wyroku w zakładzie karnym.

Debiutował jako poeta (pod pseudonimem Witold Tarasiewicz) wierszem pt. Wieża Jacek w Gdańsku ogłoszonym w roku 1950 na łamach „Tygodnika Powszechnego”. Publikował m.in. w „Nowej Kulturze” (1951–1954), „Dzienniku Bałtyckim” (1952–1960), „Twórczości” (1952, 1956), „Głosie Wybrzeża” (1963–1967), „Literach” (1964–1966). W 1981 z Janem Piepką założył prywatną Gdańską Oficynę Wydawniczą. W latach 1952–1983 był członkiem Związku Literatów Polskich, od roku 1989 należał do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Przyjaźnił się z pisarką Różą Ostrowską, pisarzem Lechem Bądkowskim oraz poetą Franciszkiem Fenikowskim.

Od 1949 był mężem Zofii z domu z Oniskiewicz (1927–2012), ojciec Małgorzaty i Zbigniewa Radosława (ur. 1950), który także jest poetą.

Zmarł w Gdyni, pochowany 21 maja 2020 roku obok żony na cmentarzu komunalnym w Kosakowie (sektor 34-23-9).

Twórczość Wiersze gdańskie (Czytelnik, 1954) Dnie niepokoju (Wydawnictwo Morskie, 1959) Wygasanie form (Wydawnictwo Morskie, 1967) Erotyki kaszubskie (Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, 1973) Przecięcie (Wydawnictwo Morskie, 1977) Niosący światło (Wydawnictwo Morskie, 1979) Pieśń o ziemi kaszubskiej (Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, 1981) Światło, które chronię (Wydawnictwo Morskie 1982) Opowieści gdańskich zegarów (Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984) Gdańsk. Fragment poliptyku (Wydawnictwo Morskie, 1988) Przygody Piotrusia na pirackiej wyspie (Wydawnictwo Morskie 1988) Nam nie ująć Ciebie poematem (Marpress, 1997) Taka mi się przyśniłaś (Marpress, 2004) Miasto za mgłą (Marpress, 2005) Źródło:.

Nagrody i wyróżnienia Medal Księcia Mściwoja II za twórczość literacką, w której stale obecny był Gdańsk (1997) Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury z okazji jubileuszu 50-lecia pracy twórczej (2005) Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury za całokształt pracy twórczej oraz z okazji jubileuszu 90. urodzin (2017)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Pisarze związani z Gdańskiem Kategoria:Pisarze związani z Gdynią Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Polscy twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2020 Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Komunalnym w Kosakowie