Zespół Hoffmana () – zespół objawów chorobowych o typie miopatii, występujący u osób z niedoczynnością tarczycy.
Chorobę opisał po raz pierwszy w 1897 roku niemiecki neurolog Johann HoffmannHoffmann J. Weiterer Beitrag zur Lehre von der Tetanie. Deutsche Zeitschrift für Nervenheilkunde 9, 278-290 (1897).
Miopatia rozwija się u 40%dane zgodne z bibliografią (choć według niektórych autorów może nawet występować u 80%) chorych z niedoczynnością tarczycy. Choroba objawia się osłabieniem mięśni, łatwą męczliwością, sztywnością i bolesnością mięśni oraz ich bolesnymi skurczami, które nasilają się pod wpływem wysiłku oraz zimna.
Cechą charakterystyczną i konieczną do rozpoznania zespołu Hoffmana jest jednak przerost rzekomy mięśni i osłabienie mięśni proksymalnych (ramion, ud), przedłużona faza relaksacyjna odruchów ścięgnistych. Zmianom towarzyszy zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej. Z uwagi, że objawy zespołu występują w przebiegu niedoczynności tarczycy (na przykład z powodu choroby Hashimoto), w przebiegu zespołu stwierdza się zwiększone stężenie TSH oraz obniżone tyroksyny. W badaniu elektromiograficznym nie stwierdza się specyficznych dla tej jednostki chorobowej zaburzeń.
Objawy choroby ustępują po wyrównaniu czynności hormonalnej tarczycy.
Odpowiednik zespołu Hoffmana u dzieci jest nazywany zespołem Kochera-Debrégo-Semelaigne'aSathyanarayana BD, Leelavathi B.:Acquired ichthyosis with hoffman’s syndrome.Indian Journal of Dermatology Venerology and Leprology.2003: 69 Supplement: S15-S16 Dostęp 24.03.2009.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Choroby reumatyczne Kategoria:Choroby tarczycy