Reformowany Kościół Episkopalny – jest konserwatywnym kościołem anglikańskim, silnie podkreślającym swą reformowaną, protestancką i ewangelikalną tożsamość, przy równoczesnym zachowaniu wierności wobec reformacyjnych zasad anglikanizmu, tradycyjnej liturgii anglikańskiej opartej na Modlitewniku powszechnym i episkopalnego ustroju Kościoła z zachowaniem ważnej sukcesji apostolskiej.
Kościół został założony przez najprzewielebniejszego bpa George’a Davida Cumminsa oraz szeregu byłych duchownych i wiernych Kościoła Episkopalnego w Stanach Zjednoczonych, którzy sprzeciwili się utracie, jak uważali, „protestanckości” i ewangelikalnego charakteru Kościoła Episkopalnego, przy jednoczesnym podążaniu tego wyznania w stronę liberalnego chrześcijaństwa. Reformowany Kościół Episkopalny uznaje aborcję i praktykowanie homoseksualizmu za grzechy, nie stosuje ordynacji kobiet na urzędy duchowne, z wyjątkiem wyświęcenia na urząd diakonisy (lecz nie diakonki). Jest zwolennikiem deklaracji jerozolimskiej i uczestniczył w Globalnej Konferencji Przyszłości Anglikańskiej, na której założono Wspólnotę Anglikanów Wyznających.
Obecnym biskupem Kościoła jest najprzewielebniejszy Leonard W. Riches. Reformowany Kościół Episkopalny działa w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Niemczech, Brazylii, Indiach, Kubie i Liberii.
Geneza Reformowany Kościół Episkopalny został zorganizowany 2 grudnia 1873 r. na gruncie idei powrotu do protestanckich i reformowanych korzeni anglikanizmu. Grupa amerykańskich episkopalian – zarówno wiernych, jak i wielebnych – na skutek, ich zdaniem, odejścia od staroprotestanckich wartości i porzucenia przez Kościół Episkopalny ewangelikalnego charakteru wyznania na rzecz teologii liberalnej, doprowadziła do powstania nowego anglikańskiego wyznania w Ameryce Północnej. Najprzewielebniejszy Cummins – biskup założyciel – jakkolwiek uważał, że Reformowany Kościół Episkopalny powinien pozostać przy zachowaniu zarówno ważnej sukcesji apostolskiej, jak i episkopalnego charakteru Kościoła, odrzucił jednak ideę konieczności występowania owych elementów do prawidłowego funkcjonowania Kościoła. Najprzewielebniejszy Cummins działał na rzecz zbliżenia między episkopalianami a innymi wyznaniami protestanckimi, m.in. ewangelicznymi chrześcijanami, prezbiterianami i metodystami. Podczas konferencji dorocznej Aliansu Ewangelicznego wraz z innymi anglikańskimi wielebnymi ze swego otoczenia odprawił z nie posiadającymi sukcesji apostolskiej pastorami ewangelikalnymi nabożeństwo Wieczerzy Pańskiej, za co został skrytykowany przez zwolenników anglokatolicyzmu.
Doktryna Na pierwszym Synodzie Generalnym Reformowanego Kościoła Episkopalnego, który odbył się 2 grudnia 1873 r. przyjęto deklarację stanowiącą o kierunku doktrynalnym Kościoła:
Kościół eksponuje protestanckie, reformowane i ewangelikalne aspekty historyczne anglikanizmu, wskazując na 39 artykułów wiary i dziedzictwo angielskiej reformacji i jej czołowych przedstawicieli, jak Thomas Cranmer. Jednocześnie, Reformowany Kościół Episkopalny krytykuje rytualizm, jaki jego zdaniem ogarnął niektóre kościoły anglikańskie.Memoirs of the Reformed Episcopal Church and of the Protestant Episcopal Church
Stosunki z kościołami ewangelicznymi i reformowanymi Reformowany Kościół Episkopalny, w przeciwieństwie do Kościoła Episkopalnego, posiada wspólnotę ambony i Stołu Pańskiego z kościołami ewangelicznymi, reformowanymi i metodystycznymi – nie posiadającymi sukcesji apostolskiej. Naucza, że posługa Słowa Bożego i sakramentów w tych kościołach pozostaje na równi ważna i obfituje w te same błogosławieństwa, co posługa sprawowana przy jej zachowaniu. Prawdziwy Kościół Chrystusowy istnieje według reformowanych episkopalian także poza historycznym episkopatem.
Przypisy
Linki zewnętrzne Oficjalna strona Reformowanego Kościoła Episkopalnego Komitet Misji Zagranicznych Reformowanego Kościoła Episkopalnego Reformowany Kościół Episkopalny w Niemczech
Kategoria:Anglikańskie związki wyznaniowe Kategoria:Kalwińskie związki wyznaniowe Kategoria:Ewangeliczny protestantyzm Kategoria:Protestantyzm w Stanach Zjednoczonych