thumb|Oficyna niezachowanego Pałacu Skarbków w Żelazowej Woli, miejsce urodzin Fryderyka Chopina mały|Pałac Fengerów w Toruniu – miejsce urodzin Fryderyka Skarbka Fryderyk Florian Skarbek herbu Abdank, ps. i krypt.: Agapit Lizowicz; Autor „Pana Antoniego”; Autor „Pana Starosty”; Autor „Podróży bez celu”; Autor „Zosi Przybylanki”; F. Hr. S.; F. S.; F. S. K.; Fr. Hr. S.; Fr. Sk.; Hr. S...; Nieznajomy autor; Y** (ur. 15 lutego 1792 w Toruniu w Pałacu Fengerów, zm. 25 listopada 1866 w Warszawie Dostępny w Internecie: http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=324.) – hrabia w Królestwie Kongresowym w 1820 rokuKuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku, [b.n.s.], polski ekonomista, powieścio- i dramatopisarz, tłumacz, historyk, pamiętnikarz, działacz społeczny i polityczny, malarz, prezes Heroldii Królestwa Polskiego w 1858 rokuTomasz Demidowicz, Reforma szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836–1861, w: Czasopismo Prawno-Historyczne, Tom LXII – 2010 – Zeszyt 2, s. 160., dyrektor główny prezydujący w Komisji Rządowej Sprawiedliwości w 1856 roku, członek Rady Administracyjnej Królestwa Kongresowego, referendarz stanu, członek Rady Stanu Królestwa Kongresowego w 1830 rokuObraz polityczny i statystyczny Królestwa Polskiego iaki był w roku 1830 przed dniem 29 listopada, Warszawa 1830, s. 20., referendarz stanu, członek Komisji Najwyższej Egzaminacyjnej w Królestwie w 1829 rokuNowy Kalendarzyk Polityczny na Rok 1830, Warszawa 1829, s. 125., senator, szambelan.
Życiorys Pochodził ze szlacheckiej rodziny sięgającej korzeniami średniowiecza. Był jednym z czworga dzieci Kacpra Skarbka (kasztelanic inowrocławski, rotmistrz kawalerii narodowej) i Ludwiki z Fengerów (1765-1827), córki bankiera toruńskiego Jakuba Fengera. Dzieciństwo spędził w Toruniu, a od roku 1798 w dobrach rodzinnych w Izbicy Kujawskiej i Żelazowej Woli. Tamteż jego nauczycielem bywał Mikołaj Chopin, ojciec Fryderyka.
Po zakończeniu nauki w Liceum Warszawskim (kl. IV-VI, lata 1805–1808) i rocznym pobycie w Żelazowej Woli, rozpoczął jesienią 1809 studia ekonomiczne w Collège de France w Paryżu, które trwały do lipca 1811. Podczas studiów uczęszczał na zajęcia z języków starożytnych, prawa karnego i literatury francuskiej. W Ogrodzie Botanicznym uczestniczył w wykładach z chemii, geologii oraz upraw rolniczo-ogrodniczych. Prywatnie uczył się u C. Saint-Aubina (ekonomia polityczna) i P. Maleszewskiego (administracja).
W styczniu roku 1812 powrócił do Polski. Kilka tygodni później (luty 1812) został referentem honorowym w Wydziale Dochodów Stałych Ministerstwa Skarbu. Przez 5 miesięcy (lipiec-listopad 1812) pełnił obowiązki tłumacza w Radzie Konfederacji Generalnej, a następnie przeszedł do kancelarii Rady Ministrów. Przez kilkanaście miesięcy (1812) bezskutecznie zabiegał o stanowisko wykładowcy ekonomii politycznej w warszawskiej Szkole Prawa i Administracji.
W roku 1813 przeniósł się i zamieszkał w majątku Orły koło Żelazowej Woli. Jesienią tego samego roku (październik) został radcą sejmiku, a następnie zastępcą podprefekta powiatu sochaczewskiego (1814-1815). W roku 1817 objął stanowisko sekretarza Rady Departamentowej, a niedługo potem przewodniczącego Rady Obywatelskiej województwa mazowieckiego. W 1817 roku był marszałkiem sejmikowym powiatu sochaczewskiego województwa mazowieckiegoDodatek do nr 82 Gazety Korespondenta, 14 października 1817, s. 1787.. Kilkanaście miesięcy później (18 lipca 1818) poślubił Praksedę Gzowską (zm. 25 maja 1836). W roku 1818 (29 października) został zastępcą profesora ekonomii politycznej na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim (Wydział Prawa i Administracji – Oddział Administracji). Od grudnia 1818 był także członkiem Najwyższej Komisji Egzaminacyjnej dla urzędników Królestwa Polskiego. W międzyczasie (styczeń 1819) został mianowany także profesorem Szczególnej Szkoły Leśnictwa. Cztery miesiące później (7 maja 1819) uzyskał stopień doktora filozofii Uniwersytetu Krakowskiego oraz został mu nadany Doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wkrótce potem (lato 1819) otrzymał medal za pracę konkursową wysłaną do niderlandzkiego Towarzystwa Naukowego w Haarlem. Był radcą rady wojewódzkiej województwa mazowieckiego z powiatu sochaczewskiego w 1819 rokuNowy kalendarzyk polityczny na rok 1819, Warszawa 1819, s. 224.. W maju 1820 otrzymał nominację i tytuł profesora stałego Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, a 7 miesięcy później był już profesorem radnym. W roku 1821 (4 lutego) został wybrany członkiem przybranym, a niemal dokładnie 2 lata później (2 lutego 1823) członkiem czynnym warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W tym okresie przejął także obowiązki konserwatora biblioteki i muzeum Towarzystwa (mieszkał wówczas w Pałacu Staszica).
W roku 1822 odbył dłuższą podróż na Śląsk, a następnie do Saksonii. W roku 1822, przejął po F. Bentkowskim, redagowanie „Pamiętnika Warszawskiego” i współredagował je (niemal przez 2 lata) z K. Brodzińskim i J. K. Skrodzkim. W roku 1826 powtórnie udał się na Śląsk, odwiedzając przy okazji Pragę.
W okresie od maja do października 1828 roku odwiedzał w zachodniej Europie (Niemcy, Niderlandy i Francja) zakłady dobroczynne i więzienia. Do roku 1830 prowadził wykłady z teorii ekonomii, administracji, finansów oraz prawa policyjnego (od roku 1826). Pracował w wydziale więzień i zakładów dobroczynności Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Reprezentował stronnictwo ugodowe, w chwili wybuchu powstania listopadowego przebywał w Petersburgu.
Członek Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauk w Warszawie w 1829 rokuLista imienna członków Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauk w Warszawie w styczniu 1829 roku, [Warszawa], , s. 3..
W marcu 1831 został członkiem Rady Tymczasowej Królestwa. Pełnił funkcje prezesa Rady Głównej Opieki Zakładów Dobroczynnych później Dyrekcji Ubezpieczeń. W 1854 został dyrektorem Komisji Sprawiedliwości.
Członek honorowy Towarzystwa Rolniczego w Królestwie Polskim w 1858 rokuRoczniki Gospodarstwa Krajowego. R. 16, 1858, T. 32, nr 2, Warszawa 1858, s. 4..
W 1858 został przeniesiony na emeryturę, co pozwoliło mu na powrót do, przerwanej w czasie służby rządowej, pracy naukowej i literackiej.
Jego zabiegi przed Heroldią Królestwa Polskiego, której później został krótko prezesem, o potwierdzenie tytułu hrabiowskiego skończyły się niepowodzeniem (nie potrafił udowodnić kilkupokoleniowej używalności tytułu). W rezultacie sporu z Heroldią car Mikołaj I nadał mu rosyjski dziedziczny tytuł hrabiowski. Odznaczony Orderem Świętego Stanisława III klasy w 1829 rokuStanisław Łoza, Kawalerowie orderu Św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, r. XI, nr 3, Warszawa 1932, s. 61..
Odznaczony Orderem Świętej Anny 1 klasy z koroną, Orderem Świętego Stanisława 1 klasy, odznaką XXV lat nieskazitelnej służbyRocznik urzędowy obejmujący spis naczelnych władz Cesarstwa oraz wszystkich władz i urzędników Królestwa Polskiego na rok 1856, Warszawa, s. 141..
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 173-6-1/2).
Twórczość thumb|Widok Warszawy z domu Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Około 1825 – obraz autorstwa Fryderyka Skarbka mały|Grób Fryderyka Skarbka na cmentarzu Powązkowskim
Wybrane dzieła naukowe Prace naukowe Fryderyka Skarbka dostępne w Sieci (Katalog HINT)
Ważniejsze dzieła literackie i naukowe Do JW. hrabiego Potockiego; Na mieszkanie Juliana Niemcewicza w Ameryce, wiersze wygł. 26 września 1808 na popisie uczniów Liceum Warszawskiego, „Gazeta Korespondenta Warszawskiego i Zagranicznego” 1808 nr 83, s. 1104 Jakie by kanały w naszym kraju bić można?, powst. Paryż 1810, wyd. zobacz Wydania zbiorowe poz. 3, t. 1; autograf: Biblioteka Uniwersytetu Warszawskiego (rozprawa przesłana warszawskiemu Towarzystwu Przyjaciół Nauk) Krótki zarys ogólnych prawideł ekonomii politycznej podług Adama Smitha, powst. Paryż 1810-1811, wyd. zobacz Wydania zbiorowe poz. 3, t. 1; autograf: Ossolineum, sygn. 5544/I Wiersz do wojska polskiego z okoliczności rozpoczętej wojny z Moskwą (Idźcie, waleczni, gdzie was sława woła...), „Gazeta Korespondenta Warszawskiego i Zagranicznego” 1812 dodatek 2 do nru 53 i osobno (Warszawa 1812); przedr. Z. Mocarski, „Tygodnik Toruński” 1924 nr 27, s. 2; „Gazeta Warszawska” 1924 nr 188; (w „Gazecie Korespondenta Warszawskiego i Zagranicznego” drukowano równocześnie wiersze K. Tymowskiego i F. Wężyka, pod podobnymi tytułami) Panna młoda. Komedia w 3 aktach, wyst. Warszawa 31 stycznia 1813, rękopis znajdował się w Bibliotece Warszawskich Teatrów, sygn. 244 Gospodarstwo narodowe (cz. 1:) Elementarne zasady gospodarstwa narodowego t. 1-2, Warszawa 1820; (cz. 2:) Gospodarstwo narodowe zastosowane, czyli nauka administracji t. 1-2, Warszawa 1821; wyd. następne cz. 1: Warszawa 1931 „Biblioteka Wyższej Szkoły Handlowej” (tu w t. 1 także: Rozprawa przy rozpoczęciu kursu ekonomii politycznej w Królewskim Warszawskim Uniwersytecie czytana, 1818) Chwila wesołości, „Pamiętnik Warszawski” t. 1 (1822), s. 35–46, 128–154, 248–268, 348-377 i osobno Warszawa 1822; wyd. następne zobacz poz. 52, t. 3 O poprawie moralnej winowajców w więzieniach. Rozprawa czytana na publicznym posiedzeniu Królewskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk w dniu 30 kwietnia 1822, „Pamiętnik Warszawski” t. 2 (1822), s. 170–199 i osobno warszawa 1822; wyd. następne „Rocznik Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk” t. 16 (1823), s. 51–83 Co głowa, to rozum; Prosta droga najkrótsza; Podług stawu grobla, „Pamiętnik Warszawski” t. 2 (1822), s. 389–403; t. 3, s. 40–53; wyd. następne: osobno pt. Sanszopansiana, Wrocław 1840; zobacz poz. 52, t. 6 Pochwała A. A. Jacyny, pierwszego sekretarza Uniwersytetu, „Posiedzenie Publiczne Królewskiego Warszawskiego Uniwersytetu dnia 31 lipca 1822 roku” (Warszawa 1822) Pan Antoni cz. 1-2, Warszawa 1824; wyd. następne zobacz poz. 52, t. 5 Rys ogólny nauki finansów dla użytku uczniów Uniwersytetu Królewskiego Warszawskiego, Warszawa 1824; wyd. następne zobacz Wydania zbiorowe poz. 3, t. 1 Podróż bez celu t. 1-2, Warszawa 1824-1825; wyd. następne zobacz poz. 52, t. 5; przekł. niemiecki: E. v. Lessow: Die Reise ohne Ziel. Th. 1-2, Berlin 1845 Pan Starosta, powst. 1824-1825, wydano t. 1-2, Warszawa 1826; wyd. następne: zobacz poz. 52, t. 3; Warszawa 1874 „Biblioteka Najcelniejszych Utworów”; Warszawa 1914; oprac. M. Ludziński, Warszawa 1951 (według wyd. z roku 1874); przekł. niemiecki: E. v. Lessow: Der Starost und sein Nachbar. Th. 1-2, Berlin 1845 Ogólne zasady nauki gospodarstwa narodowego, czyli czysta teoria ekonomii politycznej, powst. w latach 1824–1825 z wykładów uniwersyteckich, przerobiono około roku 1855, wyd. t. 1-2, Warszawa 1859; wyd. następne: skrócone Warszawa 1911 „Biblioteczka Dzieł Społeczno-Ekonomicznych. Seria I: Ekonomiści polscy”; wyd. pełne oprac. K. Krzeczkowski, Warszawa 1926 „Biblioteka Wyższej Szkoły Handlowej”; oprac. W. Szubert, Warszawa 1955; autograf: Ossolineum, sygn. 5539/III; (odmienna wersja francuska zobacz poz. 16) Théorie des richesses sociales suivie d’une bibliographie de l’économie politique, powst. w latach 1825–1826, wyd. t. 1-2, Paryż 1829; wyd. następne Paryż 1839-1840; przedmowę do niewydanego t. 3 ogł. W. Szubert: Studia o F. Skarbku jako ekonomiście, Łódź 1954, s. 156–165; autograf t. 3 jak wyżej sygn. 5519/III i 5537/III (przedmowa, fragm. dzieła i szkice); odmienna wersja polska zobacz poz. 15; przekł. polski; S. Lazarowa Tarło. Powieść z dziejów polskich, powst. w latach 1825–1826, wyd. t. 1-3, Warszawa 1827; wyd. następne: zobacz poz. 52, t. 1; Chicago 1885; autograf: Ossolineum, sygn. 5494/III; przekł.: francuski (Paryż 1834); niemiecki (Berlin 1833) Głos... miany w Bielanach d. 24 stycznia 1826 przed wpuszczeniem do grobu zwłok śp. Stanisława Staszica, Warszawa 1826; przedr. w: „Zbiór mów na obchodzie pogrzebowym ks. Stanisława Staszica”, Warszawa 1826; Pamiętniki, Poznań 1878, s. 101–104 (zobacz poz. 75); autograf: Ossolineum, sygn. 5534/I