Wołodymyr Pawło Sołowij, ukr. Володимир Павло Соловій, pol. Włodzimierz Paweł SołowijW ewidencji wojskowych C. K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Wladimir Solowij”. (ur. 26 lutego 1892 we Lwowie, zm. 15 listopada 1958 w Montrealu) – ukraiński działacz społeczny, polityk.
Życiorys Urodził się 26 lutego 1892. Po wybuchu II wojny światowej został powołany do służby w C. K. Armii i w rezerwie kawalerii został mianowany chorążym dniem 4 sierpnia 1914, a potem awansowany na porucznika z dniem 1 lipca 1915. Do 1918 był przydzielony do 13 pułku ułanów (porucznikiem rezerwy tej jednostki był wtedy także Adam Sołowij).
Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i awansowany na stopień porucznika rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1934 pozostawał w grupie oficerów pospolitego ruszenia kawalerii jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.
W latach 30. zamieszkiwał w Średniej Wsi i zajmował się rolnictwem. Udzielał się w pracy samorządowej. Był członkiem Rady i Zarządu Powiatowego w Lesku. W wyborach parlamentarnych w 1930 bezskutecznie startował do Sejmu III kadencji (1930-1935) z okręgu sanockiego. W wyborach parlamentarnych w 1935 bez powodzenia kandydował do Sejmu IV kadencji (1935-1938) w okręgu wyborczym nr 77 Sanok
Na początku II wojny światowej wyjechał do Paryża, następnie w 1942 do Londynu. Tam był oficjalnym przedstawicielem rządu URL wobec aliantów. Polskie władze emigracyjne rozważały jego kandydaturę na członka Rady Narodowej Rzeczypospolitej PolskiejRoman Wysocki W poszukiwaniu modelu narodowościowej reprezentacji. Sprawa udziału przedstawicieli ukraińskich w pracach Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1939-1945, w: Depozyt Niepodległości. Rada Narodowa Rzeczpospolitej Polskiej na uchodźstwie (1939-1991), wyd. Adam Marszałek, Toruń 2018, s. 109, 110. Podczas wojny był uczestnikiem negocjacji polsko-ukraińskich w czasie (zob. próby porozumienia polsko-ukraińskiego podczas II wojny światowej).
W 1952 wyemigrował do Kanady.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Andrzej A. Zięba Włodzimierz Paweł Sołowij [w:] Polski Słownik Biograficzny tom XL wyd. 2000-2001 Енциклопедія українознавства (у 10 томах) / Головний редактор Володимир Кубійович. — Париж, Нью-Йорк: «Молоде Життя», 1954—1989
Kategoria:Członkowie rad powiatowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Ludzie związani z Leskiem Kategoria:Oficerowie cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Politycy związani z Sanokiem Kategoria:Porucznicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Austro-Węgry) Kategoria:Ukraińcy związani z Sanokiem Kategoria:Ukraińscy politycy Kategoria:Ukraińscy działacze społeczni Kategoria:Ukraińscy dyplomaci Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1958