thumb|400px|Mapa fizyczna Chin Chiny (CHRL) są największym państwem azjatyckim (nie licząc azjatyckiej części Rosji). Terytorium Chińskiej Republiki Ludowej skupia 6,5% powierzchni lądowej świata i prawie jedną piątą światowej populacji ludzi.
Powierzchnia, położenie i granice Powierzchnia – 9 597 000 km² (bez Tajwanu), kraj trzeci co do wielkości na świecie.
Położenie – Chiny swym ogromnym obszarem zajmują część Azji Środkowej i obszar Azji Wschodniej. Od strony wschodniej oblewają je wody Oceanu Spokojnego (Morze Wschodniochińskie w północnej części i Morze Południowochińskie w południowej części, oraz Morze Żółte, które oddziela ten kraj od Półwyspu Koreańskiego).
Skrajne punkty – północny 53°13′N, południowy 18°12′N, zachodni 73°50′E, wschodni 135°10′E. W przypadku południowego punktu nie zostały wliczone niewielkie wysepki np. Wyspy Spratly, które są obiektem roszczeń Malezji i Wietnamu. Z nimi najdalej położony na południe punkt Chin to: 3°50′N.
Rozciągłość południkowa kraju wynosi 5700 km, a równoleżnikowa 5200 km. Zwarty obszar Chin ze wschodu na zachód mierzy około 4200 km, zaś z północy na południe około 3700 km.
Chińska Republika Ludowa graniczy z następującymi państwami: Afganistan – 76 km Bhutan – 470 km Indie – 3380 km Kazachstan – 1533 km Kirgistan – 858 km Korea Północna – 1416 km Laos – 423 km Mjanma – 2185 km Mongolia – 4677 km Nepal – 1236 km Pakistan – 523 km Rosja – 3645 km Tadżykistan – 414 km Wietnam – 1281 km
Linia brzegowa kraju wynosi 18 000 km (bez wysp). thumb|left|350px|Mapa satelitarna Chin na tle innych państw thumb|200px|Fragment Chin widziany z kosmosu
Ukształtowanie poziome Chiny cechują się dość urozmaiconą linią brzegową, pełną licznych małych i dużych zatok oraz półwyspów. Na wschodzie, nad Morzem Żółtym leżą dwa największe półwyspy kraju, które posiadają skaliste wybrzeża. Są to Liaotung i Szantung. Półwyspy te zamykają Zatokę Pohaj, cieśniną o tej samej nazwie. Środkowy odcinek wybrzeża ma charakter akumulacyjny i na znacznym odcinku przebiega przez dawne równiny deltowe. Dalej w kierunku południowym wybrzeże Chin ma postać riasową. Formy abrazyjne występują głównie na południu od zatoki Hangzhou i na południowych brzegach Morza Wschodniochińskiego i Południowochińskiego. W pobliżu tychże wybrzeży leżą dwie największych wyspy Chin: Tajwan i Hajnan na samym południu. Na wschodnim i południowym odcinku wybrzeża Chiny licznie występują małe skaliste zatoki, półwyspy gdzie największy z nich to: Leizhou i mniejsze wyspy przybrzeżne, których jest ponad 3 000. Miejscami występują niewielkie równiny deltowe w pobliżu ujść rzek.
thumb|left|300px|Hua Shan w prowincji Shaanxi
Budowa geologiczna Obszar Chin spoczywa na prekambryjskiej platformie (kraton), która jest częścią wielkiej euroazjatyckiej płyty litosfery. Platforma chińska jest głównie ze skał metamorficznych, na które składają się: gnejsy, fyllity, kwarcyty i łupki krystaliczne. Resztę stanowi granitowe podłoże. Około dwóch miliardów lat temu platforma chińska stanowiła jednolitą całość, potem uległa rozbiciu na mniejsze bloki. Wschodnia część tej platformy to izolowane masywy pochodzenia prekambryjskiego, są to: masyw mandżurski, północno-koreański, i południowo-chiński. Zachodnią część platformy tworzą masywy: ałaszański, cajdamski, tarmyski i tybetański. Między tymi masywami powstały obniżenia i rowy tektoniczne. Owe obszary geologiczne mające do 10 km miąższości uległy sfałdowaniu w czasie orogenezy kaledońskiej i hercyńskiej. Ruchy górotwórcze miały też miejsce w mezozoiku, a zwłaszcza pod koniec tej ery. Tak zwana orogeneza jenszańska zwana też pacyficzną była okresem powstania gór wschodniej części Chin m.in. Qin Ling. Wypiętrzeniu uległa część struktur mezozoicznych, gdzie ruchom tym towarzyszyły intruzje skał magmowych, oraz wylewy law andezytowych. Pod koniec ery mezozoiku powstały rozległe obniżenia tektoniczne np. Kotlina Syczuańska.
W okresie przełomu mezozoiku i kenozoiku obszary lądowe Chin zostały poddane intensywnym procesom zrównania, czyli tak zwanej peneplenizacji. Potem w miocenie ponownie nastąpiły kolejne ruchy górotwórcze, czyli okres fałdowania alpejskiego, ruchy te były związane z przysuwaniem się ku północnemu wschodowi indoaustralijskiej płyty litosfery. W wyniku tego procesu zostały wydźwignięte południowe krańce platformy chińskiej. min. Wyżyna Tybetańska. Powstały wtedy zręby i zapadliska w obrębie starszych struktur geologicznych np. Wielki Chingan. W miocenie także ukształtowały się nowe łańcuchy górskie do których należą: Himalaje, Kunlun, Qilian Shan i Hengduan Shan.
thumb|340px|Tybet – droga do klasztoru, w tle Himalaje Chiny należą do obszarów sejsmicznych, czyli miejsc, gdzie występują trzęsienia ziemi. Poza częścią Mandżurii, terenów na południowym wschodzie kraju i północnym zachodzie, znaczna część kraju to regiony gdzie występują trzęsienia ziemi. W znacznym stopniu dotyczy to gęsto zaludnionej Niziny Chińskiej. W 1976 roku w Chinach wydarzyło się najbardziej katastrofalne trzęsienie XX wieku. W mieście Tangshan zginęło 242 tys. ludzi. W XXI wieku także doszło do silnego trzęsienia ziemi. W prowincji Syczuan w styczniu 2008 roku ziemia zatrzęsła się z siłą 7,8 w skali Richtera, zginęło 8700 osób.
Rzeźba thumb|left|200px|Tybet, jak wygrzewający się w słońcu Chiny ze względu na swoje ogromne terytorium charakteryzują się urozmaiconą rzeźbą terenu. Terytorium Chin to głównie obszary wyżynne i górzyste. 75% terytorium państwa leży na wysokości powyżej 500 m n.p.m. Niziny zajmują niewielki procent, bo tylko 12%, zaś tereny górzyste, leżące powyżej 3000 m n.p.m. aż 23% powierzchni kraju. Chiny są także krajem, w którym występuje największa na świecie różnica pomiędzy najniższym punktem kraju a najwyższym. Dokładnie jest to 9002 m gdzie najwyższym punktem jest Mt. Everest leżący na granicy Chin i Nepalu, najniższym punktem zaś jest depresja w Kotlinie Turfańskiej.
W Chinach wschodnich przeważają niziny, oraz góry o niskiej i średniej wysokości do około 3000 m n.p.m. Głównym czynnikiem rzeźbotwórczym są procesy fluwialne takie jak erozja i sedymentacja rzeczna. We wschodnich Chinach jak już wyżej napisano występują niziny aluwialne, gdzie Nizina Chińska liczy 300 tys. km². W południowo-wschodniej części Chin leżą silnie zerodowane Góry Południowochińskie o maksymalnej wysokości do 2158 m n.p.m. W tych też rejonach występują najbardziej malownicze formy rzeźby krasowej, gdzie skały węglanowe zajmują połowę obszaru. Obszar północno-wschodni to rozległa Nizina Mandżurska, otoczona górami: Wielki Chingan na zachodzie i Mały Chingan na północy. W Chinach północno-zachodnich występują rozległe wyżyny i kotliny, otoczone przez łańcuchy górskie o różnych wysokościach. Na północy kraju wznosi się Wyżyna Mongolska z pustynią Ałaszan oraz wyżyna Ordos, do której na południu przylega Wyżyna Lessowa – największy na świecie obszar występowania lessów. W środkowych i południowych Chinach występują atrakcyjne krajobrazowo formy erozyjne jak wzgórza i tarasy, które znajdują się w tak zwanych czerwonych kotlinach. Te formacje geologiczne są zbudowane z czerwonych zlepieńców, piaskowców i łupków.
Najbardziej wyżynny i górzysty obszar i zarazem zajmujący największą powierzchnię to region południowo-zachodni. To Wyżyna Tybetańska, która jest otoczona przez wysokie góry takie jak Himalaje na południu, Karakorum i Pamir na zachodzie, Kunlun na północy i Hengduan Shan na wschodnich krańcach wyżyny. Przeciętna wysokości Tybetu to 4000 do 5000 m n.p.m. co sprawia, że region ten jest bardzo słabo zaludniony. Poza Mt. Everestem do najwyższych szczytów zaliczyć należy słynne K2 o wysokości 8611 m n.p.m. w Karakorum i Ulug Muztag w Kunlun o wysokości 6973 m n.p.m. Rzeźbę tych terenów ukształtowały głównie procesy glacjalne i peryglacjalne, zwłaszcza w części zachodniej. We wschodniej zaś na kształt obecny regionu Tybetu i okalających go łańcuchów miały procesy erozji rzecznej. Same Himalaje, które są najwyższymi górami świata, powstały w orogenezie alpejskie, są zaliczane do gór fałdowo-płaszczowych. Są zbudowane ze skał krystalicznych pochodzenia prekambryjskiego, oraz ze skał osadowych, magmowych i metamorficznych, powstałych od czasów karbonu po trzeciorzęd. Obecnie góry wciąż ulegają wypiętrzeniu. Poza Himalajami ważnym pasmem górskim są góry Tienszan, mające równoleżnikowy przebieg i ciągnące się poza terytorium Chin w kierunku zachodnim na obszary państw Kirgistanu, Tadżykistanu, części Kazachstanu i sięgają aż do terytorium Uzbekistanu. Ostre grzbiety tych gór są odporne na erozję, a same góry zbudowane są z gnejsów i granitów pochodzenia prekambryjskiego. Ich najwyższy szczyt Szczyt Zwycięstwa, w Chinach zwany Tomurem wznosi się 7436 m n.p.m.
Klimat thumb|left|370px|Północno-zachodnie Chiny Znaczne rozmiary państwa, a zwłaszcza duża rozciągłość południkowa sprawia, że w Chinach wyróżnia się trzy pasy klimatyczne. Ponadto znaczna rozciągłość równoleżnikowa, oraz urozmaicona rzeźba terenu warunkuje istnienie kilku odmian klimatycznych. Chiny leżą w strefach: zwrotnikowej na południu, podzwrotnikowej w środkowym pasie kraju i umiarkowanej na północy. Wschodnie, ale i też południowo-wschodnie Chiny znajdują się pod wpływem monsunowej cyrkulacji powietrza. Zachodnie zaś, gdzie obszary Tybetu wznoszą się na wysokość około 5000 m n.p.m. klimat jest całkowicie inny niż na obszarach nisko położonych. Występuje tam klimat o cechach typowych dla klimatu subpolarnego. Zachodnie Chiny poza Tybetem, a zwłaszcza północne (wokół Mongolii) to klimat wybitnie kontynentalny, cechujący się znaczną suchością.
Chiny południowo-wschodnie i wschodnie reprezentują klimat zwrotnikowy monsunowy. W rejonie 28°N (rejon miasta Wenzhou) klimat wciąż monsunowy przechodzi w pas klimatu podzwrotnikowego. Reasumując regiony leżące do 600-1 000 km w głąb lądu mają klimat posiadający cechę monsunową. Cechą tego klimatu jest sezonowość kierunków wiatru i występowania opadów. W zimie masy chłodnego powietrza przemieszczają się z głębi lądu w kierunku południowym, w tym czasie opady deszczu są słabe. Wraz z nastaniem wiosny, wiatr zmienia kierunek i wieje z południowego wschodu, czyli znad Oceanu Spokojnego. Występują wtedy deszcze monsunowe. Opady deszczu są wysokie z letnim maksimum. Średnio w ciągu roku to od 1200 do 1500 mm. Na samym południu są one wyższe o około 100–200 mm. Wilgotno jest także w górach na południowym wschodzie Chin, gdzie średnia roczna opadowa wynosi od 1500 do 2000 mm. Im dalej na północ tym opady niższe, gdzie na wybrzeżu Morza Żółtego średnia opadowa wynosi od 700 do 1000 mm rocznie, panuje tam klimat umiarkowany, ale wciąż nacechowany wpływami wiatrów monsunowych. Temperatury są dość gorące, w rejonie Hongkongu zimą otrzymują się na poziomie 15–17 °C, latem zaś na poziomie 27–30 °C. Pomimo szerokości geograficznej, latem nie występują upały, a zimą w rejonie południowego wybrzeża mogą docierać masy zimnego powietrza z głębi lądu. Posuwając się dalej na północ temperatury są nieco niższe zimą, ale latem wciąż pozostają niezmienione. Latem na wybrzeżu Morza Południowochińskiego do częstych zjawisk należą burze i sezonowe huragany, zwane tajfunami.