Grusza 'Bera Boska' – odmiana uprawna (kultywar) gruszy należąca do grupy grusz zachodnich. Stara odmiana pochodząca z Francji. Znaleziona jako przypadkowa siewka przez Dr. Van Monsa w Linkebeeke, natomiast nazwę nadano na cześć dyrektora ogrodu botanicznego w Paryżu Louisa Augustina Guillaume Bosc (1759-1828). W Polsce należała dawniej do do­boru, obecnie jest rzadko spotykana i tylko w starych sadach.

Morfologia Pokrój Drzewo rośnie średnio silnie. Tworzy koronę wysoką, stożkowatą, średnio zagęszczoną z pędami nieco przewisającymi. Owoce Duże, regularne, silnie wydłużone, kształtu butelkowatego. Skórka szarożółta, pokryta cynamonowobrązowym ordzawieniem. Czasami występuje delikatny, brunatny rumieniec. Szypułka długa, średniej gru­bości, wygięta. Zagłębienie szypułkowe małe lub niezaznaczone. Kielich mały, zamknięty lub półotwarty. Zagłębienie kielichowe płytkie i wąskie. Miąższ żółtawobiały, drobnoziarnisty, masłowy, bardzo soczysty, o cynamonowym aromacie.

Zastosowanie Jesienna odmiana deserowa. Odmiana dobra do ogrodów przydomowych w cieplejszych rejonach Polski. Jest jedną z odmian preferowanych w polskim programie rolnośrodowiskowym mającym na celu ochronę zagrożonych zasobów genetycznych.

Uprawa Późno wchodzi w okres owocowania (7-8 rok po posadzeniu), owocuje zwykle corocznie i obficie. Kwitnie późno i długo, jest dobrym zapylaczem dla wielu odmian.

Podkładka i stanowisko Jako podkładki zaleca się siewki gruszy kaukaskiej, ponieważ z pigwą zrasta się źle. Wymaga gleb głębokich oraz ciepłych, znosi piaszczyste.

Zdrowotność Na mróz mało odporna, na parcha bardzo odporna.

Zbiór i przechowywanie Zbiór owoców najczęściej przypada na koniec września lub początek października. Przechowują się około 2 miesięcy, w chłodni do stycznia.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Odmiany uprawne grusz