Sarah Catherine Hendrickson (ur. 1 sierpnia 1994 w Salt Lake City) – amerykańska skoczkini narciarska, złota medalistka mistrzostw świata z 2013, srebrna i brązowa medalistka mistrzostw świata juniorów, zwyciężczyni pierwszego w historii konkursu Pucharu Świata kobiet (3 grudnia 2011 w Lillehammer) i pierwsza w historii zwyciężczyni klasyfikacji generalnej PŚ (2011/2012).
Była najmłodszą zawodniczką wybraną do U.S. Ski Team. Reprezentowała Park City Nordic Ski Club.
Przebieg kariery Przed zawodami o Puchar Świata W międzynarodowych zawodach organizowanych przez Międzynarodową Federację Narciarską zadebiutowała 16 lutego 2008 podczas konkursu Pucharu Kontynentalnego w Breitenbergu, zajmując dwudziestą czwartą pozycję. Do końca sezonu najlepszym osiągnięciem było zajęcie 11. miejsca w Schönwald im Schwarzwald. Podczas odbywających się w tym roku mistrzostw świata juniorek w Zakopanem zajęła 16. miejsce. W sezonie 2008/2009 wystartowała jedynie w siedmiu zawodach Pucharu Kontynentalnego: czterech w Ameryce Północnej (Park City, Whistler) oraz w lutowych zawodach odbywających się tuż przed mistrzostwami świata seniorek w Libercu. Poza niespodziewanym zwycięstwem w Zakopanem zajmowała miejsca w drugiej dziesiątce. Latem 2009 po raz pierwszy wystartowała w letniej edycji pucharu kontynentalnego, podczas którego dwukrotnie w Lillehammer stanęła na podium (2. i 3. miejsce), kończąc rywalizację w klasyfikacji generalnej na czwartym miejscu. W sezonie 2009/2010 po raz drugi w karierze stanęła na podium zimowej edycji pucharu kontynentalnego. Podczas odbywającego się w Villach konkursie zajęła trzecie miejsce. W tym sezonie zawodniczka zdobyła dotychczas jedyny medal mistrzostw świata juniorek. W odbywającym się w Hinterzarten konkursie zajęła trzecie miejsce. Latem wystartowała w czterech zawodach w niemieckich miejscowościach Oberwiesenthal i Bischofsgrün, podczas których tylko w jednych zawodach nie stanęła na podium. W sezonie 2010/2011 raz stanęła na podium. W norweskim Vikersund zajęła drugie miejsce. W rozgrywanych w Otepää mistrzostwach świata juniorek nie obroniła brązowego medalu, zajmując 18. miejsce. Miesiąc później w mistrzostwach świata seniorek zajęła 16. miejsce.
2011/2012 3 grudnia 2011 wystartowała w pierwszych zawodach Pucharu Świata kobiet w historii i od razu zwyciężyła, wyprzedzając drugą Coline Mattel o 29,3 punktu. Następne zawody odbyły się w Hinterzarten, gdzie zajęła 9. miejsce w pierwszym konkursie, a w drugim zwyciężyła, dzięki oddanym dwóm najdłuższym skokom w obu seriach. Po tygodniu dwukrotnie zwyciężyła w zawodach odbywających się w Predazzo, pokonując dwukrotnie drugą Danielę Iraschko. W kolejnych zawodach odbywających się w Hinzenbach to Austriaczka zwyciężyła, zaś Hendrickson dwukrotnie zajęła drugie miejsce. Po tygodniowej przerwie w Ljubnie zwyciężyła dwa razy, pokonując Sarę Takanashi. Kolejne zawody odbyły się w Zaō. W pierwszym, sobotnim dniu odbyły się dwa konkursy, w tym jedno dodatkowo w miejsce jednego z odwołanych konkursów w Szczyrku. W pierwszym Amerykanka zwyciężyła zaledwie o 1,1 punktu, a w drugim zajęła drugie miejsce, wymieniając się pozycjami z reprezentantką gospodarzy – Takanashi. Po zajęciu przez Danielę Iraschko 7. lokaty Amerykanka zapewniła sobie pierwszą w historii kryształową kulę.
2012/2013 thumb|left|Hendrickson druga podczas zawodów w Hinterzarten 23 listopada 2012 w Lillehammer, podczas pierwszego w historii konkursu drużynowego – mieszanego inaugurującego sezon 2012/2013 Pucharu Świata w skokach narciarskich Sarah Hendrickson zdobyła piąte miejsce dla USA wraz z Lindsey Van, Andersem Johnsonem, Peterem Frenette. Kolejnego dnia w Lillehammer, podczas pierwszego indywidualnego konkursu PŚ kobiet w sezonie 2012/2013 Sarah Hendrickson zajęła drugie miejsce, przegrywając z Sarą Takanashi, jednocześnie wyprzedzając Anette Sagen. Dwa tygodnie później podczas próby przedolimpijskiej w Krasnej Polanie w pierwszym konkursie zwyciężyła, zaś w drugim zajęła siódme miejsce. W Ramsau ponownie zajęła siódme miejsce. W pierwszym konkursie w Schonach po raz pierwszy w karierze nie znalazła się w pierwszej dziesiątce zawodów pucharu świata, zajmując jedenaste miejsce. W drugim zajęła piąte miejsce tracąc do zwyciężczyni Anette Sagen 4,4 punktu. Tydzień później w Hinterzarten zwyciężyła po raz drugi w sezonie oraz była druga, przegrywając z Takanashi.
Podczas mistrzostw świata juniorów w narciarstwie klasycznym w Libercu w konkursie indywidualnym nie obroniła tytułu wicemistrzowskiego i zajęła szóste miejsce. W konkursie drużynowym wraz z Manon Maurer, Niną Lussi oraz Emilee Anderson, jako członkini składu Stanów Zjednoczonych uplasowała się na ósmym miejscu.
Po zakończeniu mistrzostw uczestniczyła w japońskich konkursach Pucharu Świata, w których to zajęła 7. i 3. miejsce w Sapporo oraz 4. i 3. w Zaō. Tydzień później w słoweńskiej miejscowości Ljubno zajęła 2. miejsce. Następnie wystartowała w seniorskich mistrzostwa świata, podczas których zdobyła złoty medal w konkursie indywidualnym. Już w pierwszej serii prowadziła, skacząc 106 m. W drugiej serii skoczyła 103 metry. Lepszą notę w drugiej serii miała Takanashi jednak przewaga z pierwszej serii wystarczyła by zdobyć tytuł mistrzyni świata. Dwa dni później wystąpiła w konkursie mieszanym, w którym razem z: Jessicą Jerome, Peterem Frenette oraz Andersem Johnsonem zajęła szóste miejsce. Wśród zawodniczek Hendrickson uzyskała najlepszy wynik. W pierwszej serii skoczyła 99 metrów, a w drugiej 104,5 metra. Łączna suma punktów była wyższa o dwa od drugiej Takanashi.
Po mistrzostwach odbyły się jeszcze dwa konkursy w Norwegii w ramach Pucharu Świata. W obu zwyciężyła Amerykanka, wyprzedzając Takanashi oraz Seifriedsberger. W końcowej kwalifikacji Pucharu Świata zajęła drugie miejsce, zdobywając 1047 punktów. Przegrała z Takanashi o 250 punktów.
2013/2014 Sezon letni rozpoczęła od zdobycia tytułu mistrzyni Stanów Zjednoczonych w skokach narciarskich na skoczni Utah Olympic Park w Park City. Tytuł zdobyła dzięki skokom na odległość 125,5 oraz 111,5 metra. Wynik ten pozwolił wyprzedzić drugą Jessica Jerome o 12,3 punktu. Po tych zawodach zawodniczka wystartowała we Courchevel w konkursach Letniego Grand Prix. Hendrickson uczestniczyła w konkursie mieszanym na dużej skoczni oraz w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej. Przez zawodami drużynowymi w obu seriach treningowych osiągnęła najdłuższe odległości. Mimo tak dobrych wyników w seriach treningowych, zawodniczka nie spisała się najlepiej w konkursie, gdzie skoczyła 115 oraz 117 metrów. Wynik ten pomógł reprezentacji USA zająć szóste miejsce. Dzień później w zawodach indywidualnych zajęła drugie miejsce, ustępując jedynie najlepszej tego dnia Słowence Emie Klinec. alt=|mały|Hendrickson (w środku) podczas IO w Soczi Pod koniec sierpnia podczas treningu w Oberstdorfie na dużej skoczni Schattenbergschanze Hendrickson doznała kontuzji prawego kolana, po tym jak nie ustała skoku na odległość 148 metrów. 29 sierpnia przeprowadzono operację, która miała na celu rekonstrukcję więzadła krzyżowego przedniego, pobocznego piszczelowego oraz stawu kolanowego z łąkotką. Operacja zakończyła się sukcesem. W październiku mimo kontuzji zawodniczka została nominowana do żeńskiej kadry skoków narciarski na sezon zimowy. Hendrickson na skocznię wróciła na skocznię po pięciu miesiącach. Swoje pierwsze skoki po kontuzji odbyła 11 stycznia 2014 na obiektach w Park City. Ostatecznie zawodniczka została powołana na igrzyska olimpijskie. Hendrickson wystartowała, mimo iż przed zawodami skarżyła się na odczuwany dyskomfort oraz zdarzające się bóle, przez które musiała ograniczać liczbę oddanych skoków. W odbywającym się 11 lutego 2014 pierwszym w historii igrzysk konkursie skoków kobiet oddała pierwszy w konkursie historyczny skok, lecąc na 94. metr. Prowadziła do piątego skoku pierwszej serii, kiedy to wyprzedziła ja rodaczka Lindsey Van. Ostatecznie po pierwszej serii zajmowała 19. miejsce. W drugiej serii skoczyła 91,5 metra i ostatecznie zajęła 21. miejsce. Do zwyciężczyni Cariny Vogt straciła prawie trzydzieści punktów.
Po zawodach ogłosiła swoje rozczarowanie wynikiem, ogłaszając jednocześnie, że po zawodach olimpijskich nie wystartuje już w zawodach tego sezonu, chcąc skoncentrować się na przygotowaniach do letnich startów.
2014/2015 Nowy sezon rozpoczęła startem w konkursie Letniego Pucharu Kontynentalnego w Trondheim. W obu konkursach sklasyfikowana została na drugim miejscu, przegrywając w obu przypadkach z Japonką Sarą Takanashi. Tydzień po tych zawodach wyraziła swoje zadowolenie z uzyskanych wyników w Norwegii i zapowiedziała akces do obrony tytułu mistrza świata w Falun. 12 października 2014 roku w Lake Placid zdobyła złoty medal w krajowych mistrzostwach na igelicie. alt=|mały|Hendrickson podczas konkursu PŚ w Hinzenbach Z początkiem grudnia wystartowała w inauguracyjnych zawodach Pucharu Świata w Lillehammer, w których zajęła dziewiąte miejsce. W połowie grudnia wystartowała w Notodden w ramach Pucharu Kontynentalnego. Oba konkursy zakończyła w czołowej piątce, zajmując kolejno czwarte oraz piąte miejsce. Pierwsze konkursy w 2015 roku zaliczyła występem w Pucharze Świata w Sapporo, gdzie plasowała się na piątej i ósmej pozycji. Tydzień później w jednoseryjnym konkursie w Zaō sklasyfikowana została poza trzydziestką, bo na trzydziestym czwartym miejscu. Kolejne zawody, w których wzięła udział, odbywały się w Oberstdorfie. Tam pierwszy konkurs zakończyła na siedemnastej pozycji. Drugi zaś na ostatnim, czterdziestym miejscu będąc wraz z Czeszką Doleželovą współautorką najkrótszego skoku w konkursie. Po konkursach w Niemczech Hendrickson skrytykowała organizatorów zawodów za nieprawidłowy dobór belek startowych, co miało odbić się na uzyskiwanych prędkościach na progu. Na przełomie stycznia i lutego w austriackim Hinzenbach konkursy kończyła na ósmym i piętnastym miejscu. Tydzień później w Râșnovie oba konkursy zakończyła będąc sklasyfikowana w drugiej dziesiątce. Przed konkursami w Ljubnie została oficjalnie powołana do kadry USA na zbliżające się mistrzostwa świata. Amerykanka stwierdziła, że średnie wyniki uzyskiwane przez nią w tym sezonie były związane ze stresem, który powodowała perspektywa obrony tytułu sprzed dwóch lat. W Słowenii Hendrickson po raz pierwszy w sezonie stanęła na podium zawodów, zajmując w obu konkursach trzecie miejsce.
W drugiej połowie lutego wystartowała w Mistrzostwach Świata 2015 w szwedzkim Falun. Konkurs indywidualny zakończyła na szóstym miejscu straciwszy do nowej mistrzyni świata Niemki Cariny Vogt ponad dziesięć punktów. Dwa dni później w konkursie drużyn mieszanych wraz z Nitą Englund, Nicholasem Alexandrem oraz Williamem Rhoadsem zajęła siódme miejsce.
W połowie marca, niespełna trzy tygodnie po zakończonych mistrzostwach wzięła udział w finałowym konkursie Pucharu Świata w Oslo. Konkurs ten zakończyła na drugim miejscu. W całym cyklu sklasyfikowana została na ósmej lokacie.
2015/2016 Podczas przeprowadzonego z nią wywiadu przez FIS w lipcu 2015 roku oznajmiła, że chciałaby ponownie odnieść triumf w końcowej klasyfikacji generalnej Pucharu Świata oraz zdobyć medal podczas igrzysk olimpijskich w Pjongczangu. Miesiąc wcześniej, bo w czerwcu Hendrickson ponownie doznała kontuzji prawego kolana i poinformowała o swojej absencji w nadchodzącym sezonie.
2016/2017 Po półtorarocznej przerwie od startów Amerykanka wróciła do treningów na skoczni. Na początku listopada 2016 roku zapowiedziała, że chce wystartować w zawodach w Lillehammer, które zainaugurują kolejny sezon Pucharu Świata. alt=|mały|Hendrickson podczas konkursu PŚ w Hinzenbach