Oi!, street punk (punk uliczny) – podgatunek w obrębie muzyki punk, zapoczątkowany w Wielkiej Brytanii pod koniec lat 70. XX w., będący połączeniem klasycznej stylistyki wczesnych zespołów punkowych (The Clash, Ramones) i zespołów typowych dla subkultury skinheadów czyli szeroko pojętego ska. Jest to także określenie subkultury młodzieżowej z nim związanej.
Historia Oi! wykształcił się jako rodzaj opozycji wobec artystycznych eksperymentów części zespołów punkowych, jak również nazbyt politycznej postawy innych. W zamierzeniu miał podtrzymywać proste, „uliczne” korzenie punk rocka i dawać wyraz solidarności członków subkultury ze środowiskiem wielkomiejskich robotników, z którego w większości się wywodzili. Związek ten podkreślała sama jej nazwa. Pierwotne określenie street punk zostało wyparte przez słowo Oi!, w robotniczym slangu oznaczające coś niespodziewanego, używane również jako pozdrowienie. Po raz pierwszy użył go, jako nazwy ruchu, dziennikarz muzyczny we wczesnych latach 80., zainspirowany piosenką zespołu The Cockney Rejects: „Oi! Oi! Oi!”.
Za najważniejsze zespoły oi! (czy też ojowe) w początkowej fazie jego istnienia uważa się m.in.: Cock Sparrer, The Cockney Rejects, , Slaughter and the Dogs, Anti-Nowhere League czy Sham 69. Ich następcami byli m.in.: The Business, The Last Resort, The 4-Skins, , i inne.
Jednym z założeń ideologicznych ruchu było promowanie jedności między punkami i skinheadami (wyrazem tego było hasło: Punx and Skins unite and win; w Polsce: Punki, Skini – zjednoczeni i silni!). Większość zespołów oi! nie porusza tematyki politycznej. Muzycy z Sham 69 czy mocno angażowali się w antyfaszyzm (patrz: Skinheads Against Racial Prejudice). Inne zespoły, jak np. czy później Los Fastidios i poszły dalej, wplatając w swoje teksty o życiu klasy robotniczej, elementy lewicowe.
Muzyka, jak i cała subkultura z nią związana, zdobyła największą popularność w Wielkiej Brytanii, Japonii i Ameryce Północnej, aczkolwiek lokalne sceny powstawały wszędzie tam, gdzie docierała muzyka punk, także w Polsce. Amerykańską odpowiedzią na ekspansję oi! był rozwój hardcore, który, podobnie jak oi! odwołując się do pierwotnej punkowej ekspresji, zdobył jednak większą popularność wśród szeroko pojętej klasy średniej.
Treści Treści głoszone w piosenkach Oi'owych praktycznie nie odnoszą się w żaden sposób do bieżącej polityki. Często spotykane jest podkreślenie apolityczności, a w szczególności braku powiązań z radykalnymi ruchami politycznymi, takimi jak faszyzm i komunizm.
Teksty street punkowych piosenek podkreślają silne scalenie i zjednoczenie grupy. Wiele treści głosi przywiązanie Oi!owców do piłki nożnej, alkoholowej zabawy (trunkami są zazwyczaj piwo i wódka, tanie wina owocowe są uważane za punkowe), tatuaży i wspólnego stylu ubierania.
Uwypuklona jest silna niechęć, granicząca z nienawiścią do policji (ale i prawa generalnie). Często nieakceptowani są również hipisi, jednak nie wszystkie zespoły grające Oi! deklarują nietolerancję dla tego ruchu. Poruszany jest również problem narkomanii przedstawiony w negatywnym świetle (zarówno jeśli chodzi o branie narkotyków „twardych”, jak i „miękkich”).
Widoczny jest charakterystyczny dla subkultury skinhead kult siły, prezentowany również na niektórych okładkach płyt. .
Współczesność Od połowy lat 90. XX w. obserwuje się ponowny wzrost zainteresowania oi!, m.in. powstały nowe grupy grające tę muzykę.
Linki zewnętrzne Portal dot. muzyki i kultury oi/punk na www.streetmusic.pl Oi na www.Last.fm