Alchemia hinduistyczna – alchemia praktykowana przez wyznawców różnych nurtów hinduizmu. Wielu indyjskich siddhów było alchemikami. Teksty tantryzmu definiują rasajanę jako piątą z siddhi.
Historia Potwierdzone źródłami informacje o praktykach indyjskiej alchemii pochodzą z II połowy I w. n.e. Zdaniem P.CH. Raya alchemia indyjska powstała w Indiach samodzielnie, jej pojawienie się nie zostało zainicjowane obcym wpływem . Jednak część komentatorów wnioskuje o wpływach arabskich, w tym szczególnie na alchemię buddyjską (Nagardżuna). Mircea Eliade podaje jako argument, że pisma alchemiczne tworzono również na obszarach subkontynentu indyjskiego słabo zislamizowanych, w tym w Nepalu i tamilskim południu Indii.
Żywioły Hinduistyczne podania o żywiołach ukształtowały się w okresie około 500 p.n.e. Zaliczano do nich (wyliczając od najmniejej subtelnych) następujące kategorie: ziemia (prythiwi) woda ogień (tedźas) powietrze (waju) eter (przestrzeń, akaśa).
Metale Początkowo hinduistyczni indyjscy alchemicy rozróżniali jedynie 6 metali. Około 1363 Sangadhara wyróżnił kolejne metale, w tym brąz i mosiądz. Następnie Adhamalla – komentator dzieł Sanngadhary opisał korespondencję pomiędzy metalami i planetami.
Złoto identyfikowano z Agnim – bóstwem ognia. Tradycja głosi, iż powstało ze spermy tego boga w wyniku kontaktu z wodą. Rtęć przyporządkowana została bogowi Śiwie już w pismach Adhamalla. Śiwę uznawano za ojca i nauczyciela systemu rtęciowo-siarkowego (rasajana, trb. rasāyana, droga rtęci), popularnego nurtu hinduistycznej tradycji alchemicznej w okresie XII – XIV w.
Zobacz też Rasalinga
Przypisy
Kategoria:Alchemia hinduistyczna