Franciszek Gil (ur. 4 grudnia 1917 w Kielnarowej, zm. 12 września 1960 w Szczecinie) – polski pisarz i reportażysta. Ukończył gimnazjum we Lwowie, a następnie podjął studia z zakresu prawa i orientalistyki na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Zajmował się problemami polskiej wsi. Opublikował głośny tekst w sprawie antysemickich nastrojów w środowisku uniwersyteckim Lwowa (Świadectwo dojrzałości i pozwolenie na broń). Współpracował z "Kuźnią Młodych", "Sygnałami", "Dziennikiem Ludowym". W latach 1939–1941 współpracował z "Czerwonym Sztandarem". Po wojnie publikował w "Odrodzeniu". W Szczecinie znajduje się ulica Franciszka Gila. Pochowany został na cmentarzu Centralnym w Szczecinie, kwatera 20d.
Twórczość wybrana Żniwo wielkiej reformy (1946) Ziemia i morze (1954)
Bibliografia Groby zasłużonych szczecinian
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Kategoria:Polscy pisarze dwudziestolecia międzywojennego Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy reportażyści Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 1960 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Centralnym w Szczecinie Kategoria:Pisarze związani ze Szczecinem