Wydawnictwo fonograficzne – przeznaczona do rozpowszechniania całość obejmująca jedno lub więcej nagrań dźwiękowych, wybranych, uporządkowanych i przedstawionych jako wspólny produkt fonograficzny. Powstaje na końcowym etapie produkcji fonograficznej, gdy przygotowany materiał zostaje przeznaczony do wprowadzenia na rynek lub innego publicznego udostępnienia. Wydawnictwami fonograficznymi są m.in. single, minialbumy, albumy i kompilacje.
Wydawnictwo nie jest tożsame z utworem muzycznym, jego wykonaniem, nagraniem ani pojedynczym egzemplarzem. Utwór stanowi abstrakcyjną podstawę wykonania, nagranie jest utrwalonym rezultatem wykonania lub innego wytworzenia materiału dźwiękowego, natomiast ścieżka wydawnictwa oznacza umieszczenie nagrania w określonej pozycji wydawnictwa. Samo wydawnictwo jest uporządkowaną formą publikacji nagrań i może zostać ucieleśnione w wielu egzemplarzach, np. płytach kompaktowych lub gramofonowych, albo udostępnione cyfrowo. To samo nagranie może być umieszczane na różnych wydawnictwach, a jedno wydawnictwo może obejmować wiele nagrań.
Na kształt wydawnictwa składają się nie tylko zawarte w nim nagrania, lecz także ich dobór i kolejność. Decyzje te mogą służyć zapewnieniu całości spójności muzycznej, literackiej lub użytkowej, a niekiedy same mają charakter twórczy; szczególnie wyraźnie występuje to w albumach koncepcyjnych. Wydawnictwo może zawierać nagrania jednego albo wielu wykonawców, materiał studyjny lub koncertowy, nagrania premierowe bądź wcześniej rozpowszechnione. W zależności od doboru materiału może przyjmować postać m.in. albumu studyjnego, koncertowego, kompilacyjnego, albumu z muzyką filmową albo wydawnictwa typu split. W odniesieniu do muzyki rockowej album jest przy tym postrzegany nie tylko jako zestaw nagrań, ale także jako skonstruowany w studiu produkt artystyczny.
Wydawnictwa fizyczne są zwielokrotniane w postaci egzemplarzy zapisanych na nośnikach, a następnie wprowadzane do dystrybucji; wydawnictwo jako całość nie jest jednak tożsame z żadnym pojedynczym egzemplarzem. W obiegu cyfrowym nagrania nie są związane z jednym rodzajem materialnego nośnika i mogą być rozpowszechniane w postaci plików lub udostępniane w . Rozwój cyfrowej produkcji i dystrybucji obniżył koszty wprowadzenia nagrań na rynek oraz umożliwił ich sprzedaż i rozpowszechnianie bez udziału tradycyjnej wytwórni fonograficznej, chociaż wytwórnie nadal odgrywają istotną rolę w finansowaniu, dystrybucji i promocji wydań. Cyfrowej dystrybucji towarzyszy przekazywanie usługodawcom metadanych o wydawnictwie, zawartych w nim nagraniach oraz warunkach ich udostępnienia.
Przypisy
Kategoria:Przemysł muzyczny