Opactwo Benedyktynów w Melku – kompleks budynków opactwa zakonu benedyktynów, położony w Melku w Austrii.
Historia opactwa Opactwo powstało w średniowieczu, na miejscu wcześniejszej fortyfikacji. Niewielką część tych budowli obronnych wkomponowano w zespół klasztorny, czego przykładem jest wieża Babenbergów. W XV w. tutejsi zakonnicy zainicjowali reformy w obrębie zakonu benedyktyńskiego, głosząc powrót do pierwotnej doktryny św. Benedykta i zyskując uznanie władz kościelnych, czego wyrazem było m.in. uznanie organizacji wspólnoty w Melku za wzorcową przez papieża Urbana VIII. Klasztor i kościół pw. św. Piotra i św. Pawła poddano gruntownej barokizacji i rozbudowie w XVIII w., w konsekwencji powstał jeden z największych barokowych zespołów sakralnych w Europie, uznawany za najpiękniejszy przykład baroku w Austrii. Inicjatorem tej rozbudowy był opat Berthold Dietmayr.
Do głównych obiektów klasztoru należą: kościół pw. św. Piotra i św. Pawła zbudowany na fundamentach średniowiecznego przez Jakoba Prandtauera, zdobiony freskami, autorem których jest Johann Michael Rottmayr. W kryptach świątyni są groby Babenbergów. biblioteka z freskami autorstwa Paula Trogera, gromadząca księgozbiór około 100 tysięcy ksiąg, w tym 1200 rękopisów średniowiecznych. muzeum sztuki i dziejów klasztoru. Konotacje kulturalne Nowicjuszem klasztoru w Melku jest Adso z Melku – jeden z fikcyjnych bohaterów i zarazem narrator powieści Umberta Eco Imię róży.
Przypisy
Bibliografia
Burhard Ellegast, Ernst Bruckmüller & Martin Rotheneder, 2008: Stift Melk. Wersja rosyjskojęzyczna. Wyd. Stift Melk.
Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Austrii Kategoria:Zabytki Austrii Melk Kategoria:Melk