thumb|Bombarda Mons Meg z XV wieku, obok widoczne kamienne kule armatnie thumb|Szalona Greta z XV wieku Bombarda – odprzodowe działo dużego kalibru z krótkim przewodem lufy i podkalibrową komorą nabojową, używane w późnym średniowieczu. Pierwotnie (przed XIV wiekiem) nazwę tę stosowano wobec machin oblężniczych miotających kamienie lub belki.
Charakterystyka Bombarda była pierwszym prymitywnym działem. Jej lufa miała węższą część denną i szerszą część wylotową. Początkowo lufa składała się z kilku listew, połączonych pierścieniami. W wyniku udoskonaleń przeprowadzonych w XIV i XV wieku zaczęto odlewać lufy do bombard z brązu. Największe działa, jak na przykład Szalona Greta, były ustawiane na rusztowaniu belkowym.
Bombardy były przeznaczone głównie do burzenia murów obronnych, ale umieszczano je także na okrętach (głównie śródziemnomorskich galerach). Strzelano z nich kulami kamiennymi, później żelaznymi, a donośność wynosiła 200–600 metrów. Proces załadowania bombardy i wystrzału był bardzo skomplikowany i powolny. Dodatkowo jej wyprodukowanie było bardzo kosztowne.
Przypisy
Bibliografia
PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, .
Kategoria:Broń artyleryjska Kategoria:Historyczna broń palna