thumb|upright=1|Europa, ok. 1740 r. thumb|Fryderyk II Wielki thumb|Maria Teresa Habsburg Wojny śląskie – trzy wojny stoczone w latach 1740–1763 między monarchią Habsburgów a Prusami Hohenzollernów o panowanie nad Śląskiem. Od XIV w. region ten stanowił integralną część Krajów Korony Czeskiej, a Habsburgowie władali nimi jako królowie Czech. W wyniku wojen większość Śląska razem z ziemią kłodzką (również należącą do Czech) przeszła we władanie Prus, co zakończyło ponad 400-letnią przynależność regionu do państwowości czeskiej i w konsekwencji doprowadziło do ich wejścia w skład zjednoczonych przez Hohenzollernów Niemiec.

Przyczyny Fryderyk II Wielki zdecydował się zaatakować Śląsk, wykorzystując m.in. wzrastającą wrogość pomiędzy prześladującymi protestantów Habsburgami, a w większości luterańską ludnością bogatej prowincji. Już wcześniej uciskana ludność cesarskiej części Śląska (w księstwach brzesko-legnickim i oleśnickim obowiązywała swoboda wyznania i kultu) zwracała się o protekcję do przechodzących przez jego terytorium wojsk szwedzkich (1706), bowiem Królestwo Szwecji na mocy kończącego wojnę trzydziestoletnią pokoju westfalskiego było gwarantem jego postanowień.

Fryderyk swe działania wspierał dodatkowo roszczeniami dynastycznymi, wynikającymi z podpisanego w 1537 roku układu o przeżycie pomiędzy elektorem Joachimem II Hektorem a księciem legnicko–brzeskim, Fryderykiem II z dynastii Piastów, który nie został zrealizowany ani w 1548 roku po śmierci Fryderyka II, ani w 1675 roku po wygaśnięciu dynastii Piastów; księstwo przejęli Habsburgowie.

Jednocześnie jednak Prusy związane były – potwierdzoną przez ojca Fryderyka II Wielkiego w 1713 roku – sankcją pragmatyczną, zobowiązującą je do zachowania jedności wszystkich ziem Habsburgów oraz wspierania jako następczyni i dziedziczki korony Marii Teresy, córki zmarłego cesarza Karola VI.

I wojna śląska 1740–1742 Korzystając z zamieszania wywołanego sporami o sukcesję austriacką, Fryderyk II zawarł sojusz z Saksonią i 16 grudnia wkroczył na Śląsk, który udało mu się zająć wraz z Kłodzkiem w ciągu zaledwie dwóch miesięcy.

Walcząca na dwa fronty i stojąca w obliczu utraty Wiednia (vide: wojna o sukcesję austriacką), Maria Teresa zmuszona była w 1742 roku zawrzeć przedwcześnie taktyczny pokój we Wrocławiu, który przekazywał Prusom niemal całe terytorium Śląska oraz ziemię kłodzką. Przy Austrii pozostał jedynie Śląsk Cieszyński, Karniowski i Opawski. Jednak Maria Teresa nigdy nie pogodziła się ze stratą bogatej prowincji, co miało doprowadzić do II wojny.

Kalendarium 1740 14 grudnia – antyaustriacki bunt we Wrocławiu 16 grudnia – wkroczenie Fryderyka na Śląsk 28 grudnia – oblężenie Głogowa 1741 3 stycznia – ogłoszenie neutralności Wrocławia i przejścia dla wojsk pruskich 10 stycznia – potyczka pod Otmuchowem 9 marca – zdobycie Głogowa przez wojska pruskie 10 kwietnia – bitwa pod Małujowicami () koło Brzegu, mimo ucieczki Fryderyka Prusacy zwyciężyli 10 sierpnia – pacyfikacja Wrocławia przez wojska pruskie 9 października – rozejm habsbursko-pruski w Przydrożu Małym: Maria Teresa w zamian za neutralność Prus godzi się na pozostanie Dolnego Śląska przy Prusach oraz czasową okupację Śląska Górnego 1742 17 maja – bitwa pod Chotusicami, pruskie zwycięstwo 11 czerwca – podpisanie pokoju we Wrocławiu 28 lipca – potwierdzenie traktatu w Berlinie.

II wojna śląska 1744–1745 Wobec odparcia ataku Bawarczyków i Francuzów na Wiedeń, Fryderyk II – nie chcąc pozwolić na zbytnie umocnienie się Habsburgów – zaatakował ponownie. Maria Teresa liczyła na odwrócenie karty niepowodzenia i odzyskanie utraconych ziem. Jej sojusznikami było Imperium Rosyjskie oraz lawirująca między nią a Prusami Saksonia Fryderyka Augusta II (w Polsce panującego jako August III Sas).

Wojska cesarskie zostały jednak pobite w bitwie pod Dobromierzem () i bitwie pod Kotliskami (), zaś cesarzowa zmuszona była zawrzeć pokój drezdeński w 1745 roku, który w kwestiach terytorialnych jedynie potwierdzał ciężkie warunki pokoju wrocławskiego. Zobowiązywał jednak Fryderyka II do uznania małżonka Marii Teresy – Franciszka I Lotaryńskiego za cesarza.

Kalendarium 1744 sierpień – wkroczenie Fryderyka do Czech 16 września – zajęcie Pragi 1745 4 czerwca – bitwa pod Dobromierzem 30 września – bitwa pod Soor 15 grudnia – bitwa pod Kesselsdorf 25 grudnia – podpisanie pokoju w Dreźnie

III wojna śląska 1756–1763 Wybuchła w momencie wtargnięcia przez Prusy do Saksonii. W istocie była europejskim epizodem wielkiej wojny siedmioletniej. W wielkim teatrze walki toczyły się o Śląsk, Saksonię oraz posiadłości kolonialne pomiędzy wielkimi koalicjami: Austrii (walczącej o Śląsk) sprzymierzonej z Imperium Rosyjskim, Królestwem Francji, Hiszpanią, Saksonią i państwami Rzeszy niemieckiej; Prus w aliansie z Wielką Brytanią, Hanowerem i kilkoma innymi państwami Rzeszy.

Zakończyła się pokojem w Hubertusburgu w 1763 roku.

Kalendarium 1756 wyprzedzające uderzenie Fryderyka na Saksonię oblężenie i kapitulacja Pirny kampania pruska w Czechach 1 października – bitwa pod Lovosicami () 1757 18 czerwca – bitwa pod Kolinem, zwycięstwo wojsk cesarskich 7 września – bitwa pod Moys, zwycięstwo wojsk cesarskich 5 listopada – bitwa pod Rossbach 22 listopada – bitwa pod Wrocławiem 25 listopada – zajęcie Wrocławia przez Austriaków 5 grudnia – bitwa pod Lutynią (): zwycięstwo Fryderyka nad dwukrotnie silniejszym przeciwnikiem (39 tys. wobec 65 tys.), 10 tys. zabitych, 12 tys. jeńców 21 grudnia – kapitulacja austriackiego garnizonu we Wrocławiu: 17 tys. jeńców, w tym 17 generałów 1758 25 sierpnia – bitwa pod Sarbinowem między Prusakami i rosyjskim korpusem Fermora 1759 12 sierpnia – bitwa pod Kunowicami (), zwycięstwo habsburskie, Prusacy stracili 19 tys. ludzi i 172 armaty 1760 zdobycie przez Austriaków szturmem twierdzy w Kłodzku 23 czerwca – bitwa pod Kamienną Górą () lato – oblężenie Wrocławia przez gen. von Laudona 15 sierpnia – bitwa pod Pątnowem Legnickim (); zwycięstwo Prusaków nad trzykrotnie większymi siłami austriackimi październik – zajęcie Berlina przez koalicję antypruską 1762 styczeń – śmierć carycy Elżbiety Romanowej; władzę przejmuje wielbiciel Fryderyka Piotr III, nakazując swoim wojskom przejście na stronę Prus lipiec – obalenie i zamordowanie Piotra III; tron obejmuje jego żona Katarzyna II, która wycofuje się z wojny 21 lipca – bitwa pod Burkatowem; Fryderyk pokonuje znacznie silniejszą armię austriacką 1763 rozpad koalicji antypruskiej 15 lutego – pokój w Hubertusburgu: potwierdzenie status quo ante, a zarazem utrwalenie podziału Śląska, jaki nastąpił w wyniku I wojny śląskiej z lat 1740–1742

Zakończenie Prusy były wykończone działaniami wojennymi. Gdyby nie rozpad koalicji antypruskiej za sprawą śmierci carycy – znany w historiografii jako cud domu brandenburskiego, wszystkie dotychczasowe zdobycze Fryderyka II zostałyby pogrzebane. Jego przeciwnicy mieli nad nim miażdżącą przewagę wojskową, zaś jego wycieńczona armia była w rozsypce.

Ostateczny wynik był jednak lepszy niż oczekiwał Fryderyk, który nie zamierzał zagarnąć całego Śląska, a jedynie Śląsk Dolny, gdyż Górny Śląsk uważał za region mało wartościowy i nierozwinięty gospodarczo. Tymczasem z wyjątkiem Śląska Cieszyńskiego i Śląska Opawskiego, uzyskał on praktycznie cały Śląsk wraz z ziemią kłodzką. Paradoksalnie to właśnie na Górnym Śląsku rozwinęło się później górnictwo, a w XIX wieku inne gałęzie przemysłu ciężkiego. Część prowincji, która pozostała w granicach państwa Habsburgów, jako tzw. Śląsk Austriacki, rozwijała się odtąd odrębnie, co przejawiało się choćby w kulturze czy architekturze.

W trakcie wojen śląskich ogromne straty poniosła ludność Śląska, wśród której straty szacuje się na około 20% ogółu mieszkańców.

Przypisy

Bibliografia