Samantha Stosur (ur. 30 marca 1984 w Brisbane) – australijska tenisistka o polskich korzeniachSamantha Stosur Interview., była liderka światowej klasyfikacji deblistek, zwyciężczyni wielkoszlemowego US Open 2011 oraz finalistka French Open 2010 w grze pojedynczej, zwyciężczyni czterech turniejów wielkoszlemowych w deblu i trzech w mikście. Australijka jest ponadto dwukrotną triumfatorką turnieju mistrzyń w grze podwójnej i reprezentantką kraju w rozgrywkach Pucharu Federacji oraz Pucharu Hopmana.
W 2022 roku poinformowała o zakończeniu kariery singlowej.
Kariera zawodowa 1999–2001 W październiku 1999 roku Stosur wystąpiła w swoim pierwszym turnieju ITF w australijskim Kooralbyn, gdzie w pierwszej rundzie przegrała z Lisą McShea. Kilka pierwszych turniejów zagrała jedynie w grze pojedynczej. W grze podwójnej po raz pierwszy wystartowała w mieście, w którym mieszka – Gold Coast w parze z Melissą Dowse. W styczniu 2000 Australijka po raz pierwszy grała w eliminacjach do zawodowej imprezy, a był to wielkoszlemowy turniej Australian Open w Melbourne. Przegrała w pierwszej rundzie. W styczniu 2001 po raz kolejny próbowała swoich sił w eliminacjach turniejowych (w Gold Coast oraz Australian Open), ale i tym razem nieudanie. 18 marca wygrała swój pierwszy turniej ITF w grze podwójnej w Benalla ze swoją rodaczką, Monique Adamczak. Tydzień wcześniej grała w finale ITF w Warrnambool. Po półrocznej przerwie zagrała w japońskim Kugayama, dochodząc do finału singla i debla. Od tej pory coraz częściej wygrywała turnieje Międzynarodowej Federacji Tenisowej.
2002 Jako 261 zawodniczka na świecie otrzymała dziką kartę do turnieju zawodowego w Mondial Australian Women’s Hardcourts w 2002 i to był jej profesjonalny debiut. Przegrała w pierwszej rundzie z Anastasiją Myskiną, podobnie jak w grze podwójnej z Evie Dominikovic. Zadebiutowała z dziką kartą w Australian Open – w pierwszej rundzie uległa Grécie Arn. W sezonie nie startowała później w imprezach zawodowych, ograniczając się do występów w turniejach ITF. Tam odnosiła znacznie większe sukcesy w deblu niż w singlu.
2003 Po porażce w pierwszej rundzie w Gold Coast w 2003, doszła do trzeciej rundy Australian Open, eliminując Conchitę Martínez w pierwszej rundzie, a ulegając Danieli Hantuchovej. W deblu odpadła w pierwszej rundzie. Kolejne jej występy to pierwsza runda w Regions Morgan Keegan Championships and the Cellular South Cup (po kwalifikacjach) i Wimbledonie (przegrała z Lindsay Davenport), kilkakrotnie nie przeszła kwalifikacji. Z Alicią Molik w drugiej rundzie w Londynie przegrały z siostrami Williams.
2004 Rok 2004 zakończyła w gronie stu najlepszych tenisistek świata. Osiągnęła pierwszy turniejowy półfinał w Gold Coast, pokonując Meghann Shaughnessy, wkrótce także ćwierćfinał w Acapulco i Seulu, gdzie przegrała z Mariją Szarapową. W swoich dwóch meczach singlowych na Melbourne Park ustanowiła rekord turnieju w szybkości kobiecego serwisu, wynoszący 193 km/h. Po raz pierwszy w karierze zagrała we wszystkich turniejach wielkoszlemowych. 12 kwietnia sklasyfikowana na 97 miejscu rankingu, po raz pierwszy na miejscu dwucyfrowym. Poniosła porażkę na igrzyskach olimpijskich w Atenach, kończąc występy w grze pojedynczej i podwójnej na pierwszej rundzie (partnerką deblową była Nicole Pratt).
2005 W roku 2005 wygrała pierwsze siedem turniejów deblowych w zawodowej karierze (w tym wielkoszlemowy US Open). Finały w Gold Coast i Sydney na początku roku dały jej prowadzenie w rankingu Champions Race, tuż przed rozpoczęciem Australian Open wdarła się do czołowej pięćdziesiątki rankingu tenisistek WTA. Zdobyła tytuł gry mieszanej w Melbourne. Z Bryanne Stewart wygrała pierwsze turnieje deblowe w Sydney i Amelia Island, w kolejnej części sezonu jej deblową partnerką została Lisa Raymond. Razem z Raymond wygrały turniej mistrzyń pod koniec sezonu.
2006 W 2006 roku razem z Raymond Samantha zdobyła drugi wielkoszlemowy tytuł w deblu na kortach Rolanda Garrosa. Para zakończyła sezon na pierwszym miejscu rankingu Race i obroniła tytuł z turnieju mistrzyń. Obydwie zawodniczki zostały jednoczesnymi liderkami klasyfikacji deblistek (Stosur po raz pierwszy 6 lutego). Doszła do finału w Pradze w grze pojedynczej, półfinału w New Haven i trzykrotnie do ćwierćfinałów. Osiągnęła najlepszy singlowy wynik wielkoszlemowy czwartą rundą Australian Open, gdzie przegrała z Martiną Hingis (pokonała wcześniej Anę Ivanović). W sezonie ograła też Danielę Hantuchovą, Annę Czakwetadze i Lindsay Davenport. Zadebiutowała w czołowej trzydziestce rankingu singlowego.
2007 Przegrała w ćwierćfinale w Mondial Australian Women’s Hardcourts 2007 z Dinarą Safiną oraz w drugiej rundzie w Sydney z Jeleną Janković. Także w drugiej rundzie odpadła z Australian Open. Była w ćwierćfinałach w Rakuten Japan Open Tennis Championships i Regions Morgan Keegan Championships and the Cellular South Cup. W turniejach w Indian Wells, Miami i Charleston doszła do trzeciej rundy. Odpadła w pierwszej rundzie w Berlinie i pokonała Amélie Mauresmo w drugiej rundzie w Rzymie (w trzeciej przegrała z Patty Schnyder). W grze podwójnej osiągnęła półfinał Australian Open, razem z Lisą Raymond wygrała turniej w Tokio, Indian Wells, Miami i Berlinie. 8 kwietnia 2007 utraciła prowadzenie w rankingu deblistek (Raymond wystartowała w jednym z turniejów z inną partnerką i zyskała dodatkowe punkty, Stosur w nim nie wzięła udziału). Trzecią rundę osiągnęła na kortach Rolanda Garrosa, przegrywając z Nicole Vaidišovą. Wystąpiła też w Wimbledonie, New Haven i US Open, ale tylko w Londynie przeszła pierwszą rundę. Po utracie pierwszego miejsca w rankingu deblistek odniosła razem z Lisą Raymond zwycięstwa w Berlinie i Eastbourne. Na Roland Garros i Wimbledonie dotarły do półfinałów, ale w Nowym Jorku odpadły już w czwartej rundzie. Ewidentnie Amerykanka i Australijka straciły tytuł najlepszych w sezonie, wyparte przez debel Liezel Huber/Cara Black.
Stosur nie pojawiła się na światowych kortach już do końca roku 2007, zajmując w listopadzie piąte miejsce w gronie deblistek całego świata. Jak się okazało, przyczyną absencji i słabych wyników po Wimbledonie była borelioza, na którą zachorowała tenisistka. Pierwsze objawy w postaci bólu głowy pojawiły się u niej już w lipcu podczas podróży z Nowego Jorku do Tampy. Australijka trafiła do szpitala, gdzie podejrzewano nawet zapalenie opon mózgowych. Treningi wznowiła w grudniu, planując powrót wraz z początkiem 2008 roku. Plany te spaliły jednak na panewce, a na tydzień przed końcem roku Stosur poinformowała, że wycofuje się zarówno z turnieju w Gold Coast, jak i Australian Open.
2008 Do rywalizacji powróciła na przełomie kwietnia i maja, startując w dwóch amerykańskich turniejach Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W Dothan przegrała w półfinale z Varvarą Lepchenko, a w ćwierćfinale w Charlottesville z Yaniną Wickmayer. W profesjonalnej imprezie w Rzymie przeszła do drugiej rundy, podobnie na kortach Roland Garros. W Birmingham musiała startować w kwalifikacjach, przeszła je, a w drugiej rundzie uległa Katerynie Bondarenko. W Eastbourne awansowała do półfinału, pokonując po drodze Amélie Mauresmo i Caroline Wozniacki. Na Wimbledonie w drugiej rundzie nie dała rady Nicole Vaidišovej.
Od turnieju w Rzymie wznowiła deblową współpracę z Lisą Raymond. W Paryżu przeszły do trzeciej rundy, ulegając Nurii Llagosteri Vives i Maríi José Martínez Sánchez. W Londynie doszły do finałowej rozgrywki, w której przegrały z duetem sióstr Williams. Wcześniej wyeliminowały liderki rankingu, Black i Huber oraz trzecią parę turnieju, Peschke i Stubbs.
Wraz z Bobem Bryanem wygrała grę mieszaną Wimbledonu. W drodze do finału pokonali trzy wysoko rozstawione miksty, Huber i Murray, Dechy i Ram oraz Black i Hanley.
Na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie wraz z Rennae Stubbs odpadła już w 2. rundzie. Zdecydowanie bardziej zgrany zespół stworzyła z Raymond. Kolejny występ i kolejny finał wielkoszlemowego turnieju – w US Open przegrały dopiero z deblem Black/Huber 3-6 6-7(6).
W singlu z bardziej znaczących występów trzeba wymienić półfinał w Eastbourne (przegrany z Nadieżdą Pietrową), ćwierćfinał w Stanford i finał w Seulu (uległa Marii Kirilenko).
2009 W roku 2009 Stosur zdecydowanie postawiła na występy singlowe, chociaż w deblu radziła sobie bardzo dobrze. Razem z Rennae Stubbs była w finale Eastbourne, Wimbledonu (również przegrana z siostrami Williams), Toronto i półfinale US Open. Te wyniki pozwoliły deblowi Stosur/Stubbs wystąpić w Sony Ericsson Championships, gdzie przegrały pierwszy mecz z deblem Black/Huber.
Singiel, który od tego sezonu stał się dla Stosur sprawą priorytetową, przyniósł jej kilka znaczących sukcesów i pozwolił zakończyć rozgrywki na miejscu nr 13 w rankingu światowym. Australijka była w trzeciej rundzie Australian Open, ćwierćfinale Miami (wygrana m.in. z Dinarą Safiną, ówczesnym numerem 2. cyklu), półfinale Rolanda Garrosa (pierwszy raz dotarła do takiej fazy w turnieju Wielkiego Szlema), 3. rundzie Wimbledonu, półfinale Stanford, finale Los Angeles, ćwierćfinale Toronto oraz 2. rundzie US Open. Na sam koniec sezonu odniosła swoje pierwsze turniejowe zwycięstwo w Osace, pokonując w półfinale Caroline Wozniacki, a w finale Francescę Schiavone 7:5, 6:1.
2010 W 2010 roku w deblu zdecydowała się występować z Nadieżdą Pietrową. Współpraca ta przyniosła wyniki w postaci finału Indian Wells, Miami oraz trzecich rund na kortach im. Rolanda Garrosa i w Wimbledonie. Po turnieju w Londynie Stosur zrezygnowała w tym sezonie z dalszych występów deblowych, by nie obciążać organizmu i skupić się na singlu. Wpływ na tę decyzję miała kontuzja ramienia.
W grze pojedynczej rozegrała jak do tej pory najlepszy sezon w karierze. W Australian Open przegrała dopiero w 4. rundzie z późniejszą mistrzynią turnieju – Sereną Williams. Następnie począwszy od marcowego Indian Wells (półfinał), aż do turnieju w Eastbourne (również półfinał) nie schodziła poniżej poziomu ćwierćfinału. Spośród licznych udanych występów należy wymienić: wygrany turniej w Charleston, finały w Stuttgarcie (przegrana z Justine Henin) i na kortach Rolanda Garrosa. Ten ostatni wynik jest jej najlepszym do tej pory sukcesem. W drodze do finału Stosur pokonała Justine Henin (przerwała w ten sposób fenomenalną serię 21 zwycięstw z rzędu Belgijki w tym turnieju), Serenę Williams (po dramatycznym meczu z numerem jeden rankingu zwyciężyła 6:2, 6:7(2), 8:6), a w półfinale gładko Jelenę Janković 6:1, 6:2. W walce o tytuł uległa Francesce Schiavone, którą pokonała rok wcześniej w pierwszej rundzie w tym samym turnieju.
Po nieudanym turnieju wimbledońskim (1. runda z późniejszą ćwierćfinalistką Kaią Kanepi) przeniosła się na korty twarde, gdzie zaliczyła półfinał w Stanford i ćwierćfinał San Diego. Następnie zrezygnowała z udziału w turniejach w Cincinnati i Montrealu z powodu kontuzji ramienia. W US Open dotarła do ćwierćfinału, gdzie kolejny raz w tym sezonie przegrała z późniejszą mistrzynią. Tym razem była to Kim Clijsters, z którą przegrała w trzech zaciętych setach. Równie dramatyczny mecz stoczyła rundę wcześniej z Jeleną Diemientjewą. Po 2 godzinach i 40 minutach walki zwyciężyła 6:3, 2:6, 7:6(2). Wyniki singlowe w sezonie 2010 pozwoliły jej na stałe zagościć w czołowej dziesiątce singlowego rankingu.
2011 W kwietniu wygrała w deblu z partnerką Sabine Lisicki turniej Porsche Tennis Grand Prix 2011 w Stuttgarcie.
W 2011 dotarła w singlu do finału w Toronto, gdzie przegrała w finale z Sereną Williams wynikiem 4:6, 2:6. Kilka tygodni później zrewanżowała się Williams, pokonując ją w singlowym finale wielkoszlemowego US Open wynikiem 6:2, 6:3. Było to jej pierwsze mistrzostwo w Wielkim Szlemie w singlu. W 2011 wraz z mistrzynią świata w biegu na 100 metrów przez płotki Sally Pearson była ambasadorką kandydatury Gold Coast do organizacji igrzysk Wspólnoty Narodów w 2018 roku.
2012