Otto Bolesławowic (ur. zapewne 1000, zm. 1033) – polski książę dzielnicowyBrak tekstów źródłowych nt. zasięgu jego księstwa. S. Szczur w: Historia Polski: Średniowiecze, Kraków 2002, s. 80, sugeruje, że jego dzielnicą był Śląsk., władający częścią państwa polskiego od 1032 (lub wcześniej), do śmierci w 1033, z dynastii Piastów, trzeci, najmłodszy syn Bolesława I Chrobrego i Emnildy.

Losy do 1025 roku Ottona jako syna Bolesława Chrobrego i jego trzeciej żony Emnildy wymienia dwukrotnie niemiecki kronikarz Thietmar z Merseburga. Po raz pierwszy Otto wymieniony jest pośrednio, gdyż: Urodziła ona dwóch synów, jednego Mieszka i drugiego, którego ojciec nazwał imieniem swojego ukochanego władcy.

Po raz drugi Thietmar wymienia Ottona, tym razem z imienia, gdy Otto kierował poselstwem do grodu Cziczani na dolnych Łużycach, w Polsce (dzisiaj Zützen w 3 lutego 1018 r. ) po narzeczoną swojego ojca – Odę Ekkehardówną, córką margrabiego Miśni Ekkeharda I. 4 lutego 1018 roku odebrał orszak Ody Ekkehardówny i eskortował go do państwa piastowskiego.

Przybyła ona do Miśni i w lutym 1018 roku, wkrótce po pokoju w Budziszynie została czwartą żoną Bolesława Chrobrego. W świetle przekazów niemieckiego kronikarza nie może być wątpliwości co do imienia Otto, noszonego na cześć cesarza Ottona III. Był to jeden z nielicznych odnotowanych w źródłach przejawów jego działalności politycznej za panowania ojca.

W literaturze historycznej przed dłuższy czas utrzymywał się pogląd, że Otto to drugie imię Bezpryma, pierworodnego syna Bolesława Chrobrego. Ten pogląd obalił już Anatol Lewicki, a potem potwierdził to Oswald Balzer, jednakże i późniejszy historycy utrzymywali ten niemający potwierdzenia pogląd.

Otto najprawdopodobniej urodził się w początkach roku 1000. Prawdopodobnie ojcem chrzestnym został cesarz Otton III. Uroczystość chrztu miała miejsce podczas Zjazdu gnieźnieńskiego. Taki pogląd wyraził już A. Lewicki, uznał go za prawdopodobny O. Balzer oraz Kazimierz Jasiński. Oczywiście jest to tylko przypuszczenie. Gdyby Otto urodził się wcześniej, zapewne także częściej występowałby w źródłach historycznych i to za życia ojca, a przez to nie byłby utożsamiany z Bezprymem. Przeciwko późniejszej dacie urodzin przemawia fakt wysłania go po Odę w 1018 r. Mniej prawdopodobne jest, by ojciec powierzył tę funkcję synowi, który miałby 15 czy 16 lat.

Nie wiemy jakie miał wykształcenie, ale zapewne je posiadał, biorąc pod uwagę, że rodzice zapewnili je jego starszemu bratu Mieszkowi II. W czasie wojen z cesarstwem (1002–1018), ze względu na młody wiek nie sprawował żadnych funkcji wojskowych.

Otto niewątpliwie znajdował się w cieniu swojego brata Mieszka II, co skłoniło go do współpracy z Bezprymem. Prawdopodobnie odegrał małą rolę w wydarzeniach po śmierci ojca.

Losy w latach 1025–1033 Po śmierci ojca Otto prawdopodobnie nie otrzymał własnej dzielnicy. Wkrótce zarówno on, jak i jego przyrodni brat Bezprym znaleźli się poza granicami kraju. Albo zostali wygnani przez Mieszka II, albo opuścili Polskę dobrowolnie. Według jednej hipotezy Otto udał się do Niemiec (zapewne do swej siostry, margrabiny miśnieńskiej Regelindy), a Bezprym na RuśThe new Cambridge medieval history, t. 3, red. Timothy Reuter, Cambridge 2005, s. 527.. Według innej obaj udali się, zapewne w 1029, na Ruś, gdzie poinformowali Jarosława Mądrego o słabości militarnej państwa polskiego i skłonili go do ataku w 1030 na Bełz, a następnie pośredniczyli w zawarciu sojuszu z cesarzem w wojnie z MieszkiemJ. Sochacki, Okoliczności jedynej wyprawy Mieszka II na Saksonię w 1028 roku, [w:] B. Śliwiński (red.), Krzyżacy, szpitalnicy, kondotierzy, Studia z dziejów średniowiecza, nr 12, Malbork 2006, s. 276–277.. W 1031 roku połączony atak sił ruskich i niemieckich doprowadził do upadku Mieszka II. Polski król musiał uchodzić do Czech, a do Polski powrócili jego bracia. Rządy objął Bezprym. Jego stosunki z Ottonem szybko się popsuły. Według Rocznika hieldesheimskiego w 1032 roku Bezprym został zamordowany w wyniku spisku zorganizowanego przez Ottona i Mieszka II. Ten drugi był jednak uwięziony w Czechach, więc główną rolę przypisuje się Ottonowi.

Być może w czasach rządów Bezpryma została wydzielona Ottonowi jakaś dzielnicaM. D. Kowalski, Otto, [w:] Piastowie. Leksykon biograficzny, red. nauk. S. Szczur i K. Ożóg, Kraków 1999, s. 47., zaś Gerard Labuda sądzi, że mógł to być ŚląskG. Labuda, Mieszko II. Król Polski (1025–1034). Czasy przełomu w dziejach państwa polskiego, Poznań 2008, s. 71..

Po śmierci Bezpryma, gdy rozległe państwo polskie pozostało bez władcy, cesarz Konrad II podjął zbrojną wyprawę na Polskę. Uwolniony z niewoli Mieszko II chcąc utrzymać się u władzy po rządach jego przyrodniego brata musiał oprzeć się na cesarzu i doprowadził do spotkania cesarza z wszystkimi pretendentami do tronu. W dniu 7 lipca 1032 roku cesarz Konrad II podzielił w Merseburgu Polskę pomiędzy Mieszka II, Ottona i prawdopodobnie ich stryjecznego brata Dytryka. Nie wiadomo, jakie ziemie objęli poszczególni przedstawiciele rodu Piastów. Prawdopodobnie Otto objął we władanie Śląsk.

Otto zmarł w 1033 r. Natomiast informacje przekazane przez niemieckiego kronikarza Wipona o tym, że został zamordowany w 1032 r. przez swojego dworzanina, należy odnosić do jego przyrodniego brata Bezpryma. Nie jest znane miejsce jego pochowania. Prawdopodobnie zmarł w stanie bezżennym. Nie zachowały się również żadne informacje na temat jego ewentualnego potomstwa. Jego dzielnicę zagarnął Mieszko II.

Genealogia

Mieszko Iur. w okr. 922–945 zm. 25 V 992 Dobrawaur. ok. 930 zm. 977 Dobromirur. ? zm. ? N.N.ur. ? zm. ?                   Bolesław I Chrobryur. 967 zm. 17 VI 1025 Emnildaur. w ok. 970–975 zm. ok. 1016–1017          

Otto Bolesławowic(ur. zap. 1000, zm. 1033)

Zobacz też Historia Polski (do 1138)

Przypisy

Bibliografia Lewicki A., Mieszko II, Rozprawy Akademii Umiejętności. Wydział Historyczno-Filozoficzny, t. 5, 1876, s. 183. Balzer O., Genealogia Piastów, Kraków 1895. Kronika Thietmara, wydał Marian Zygmunt Jedlicki, Poznań 1953, s. 226, 580. Borawska D., Kryzys monarchii wczesnopiastowskiej w latach trzydziestych XI wieku, Warszawa 1964. Labuda G., Otto, [w:] Słownik starożytności słowiańskich, t. 3, 1967, s. 558. Jasiński K., Otto, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. 24, 1979. Łowmiański H., Początki Polski, t. 6 cz. 1, Warszawa 1985, s. 59–66. M. D. Kowalski, Otto, [w:] Piastowie. Leksykon biograficzny, red. nauk. S. Szczur i K. Ożóg, Kraków 1999, s. 47. The New Cambridge Medieval History, t. 3, red. Timothy Reuter, Cambridge 2005, s. 527. Sochacki, J., Okoliczności jedynej wyprawy Mieszka II na Saksonię w 1028 roku, [w:] Śliwiński B. (red.), Krzyżacy, szpitalnicy, kondotierzy, Studia z dziejów średniowiecza, nr 12, Malbork 2006, s. 276–277.

Kategoria:Pierwsi Piastowie Kategoria:Urodzeni w 1000 Kategoria:Zmarli w 1033