thumb|Grób Wacława Okulicz-Kozaryna na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Wacław Okulicz-Kozaryn (ur. 8 lutego 1884 w majątku Wymno na Witebszczyźnie, zm. 14 kwietnia 1974 w Warszawie) – polski zapaśnik walczący w stylu klasycznym, olimpijczyk z Paryża (1924). Pierwszy polski policjant olimpijczyk.
Życiorys Syn ziemianina Ignacego i Marii z Żaroko-Żarakowskich. Absolwent szkoły realnej w Wielkich Łukach (1903). W latach 1906–1908 ochotniczo służył w armii rosyjskiej. Po wybuchu I wojny światowej walczył m.in. na froncie karpackim. W 1918 r. wraz z rodzicami przybył do Warszawy, gdzie zamieszkał na stałe. W krótkim czasie wstąpił do Milicji Ludowej, a po powołaniu w lipcu 1919 r. został funkcjonariuszem (posterunkowym) Komisariatu Rzecznego Policji Państwowej.
Kariera sportowa Ze sportem po raz pierwszy zetknął się w czasach szkolnych. Początkowo pasjonował się gimnastyką, jazdą konną, pływaniem, wioślarstwem i łyżwiarstwem. Zapasami zainteresował się w 1906 r., a ich podstaw uczył go znany rosyjski atleta Aleksander Iwanowicz Tauszew z Jekaterynosławia. Po przybyciu do Warszawy kontynuował karierę zapaśniczą, najpierw w Klubie Piaskowskiego przy ul. Twardej, a później w IV gnieździe „Sokoła” na Dynasach pod kierunkiem Władysława Pytlasińskiego. Od 1922 r. reprezentował barwy Polskiego Towarzystwa Atletycznego (PTA) Warszawa, a następnie „Polskiej YMCA” i Legii Warszawa.
W 1923 r. zdobył tytuł mistrza Warszawy w zapasach w wadze średniej, a już rok później został w stolicy pierwszym, nieoficjalnym mistrzem Polski w zapasach w tej samej kategorii wagowej. W walce o złoty medal pokonał Chilego. W tym samym roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Paryżu, gdzie w wadze średniej został sklasyfikowany na 7. miejscu. W pierwszej rundzie pokonał zawodnika ze Szwajcarii Louisa Veuve. W drugiej rundzie uległ reprezentantowi Finlandii Arthurowi Lindforsowi. W trzeciej i czwartej rundzie zwyciężył odpowiednio z Hiszpanem Emilio Vidalem i Turkiem Tayyarem Yalazem, natomiast w piątej rundzie został ostatecznie pokonany przez reprezentanta Królestwa SHS Nikolę Grbicia.
Dwa dni po uroczystym zakończeniu Igrzysk VIII Olimpiady post. Wacław Okulicz-Kozaryn został awansowany do stopnia przodownika Policji Państwowej (PP). Nominację wręczył mu podinsp. Henryk Charlemagne, zastępca komendanta Okręgu VI PP, a gratulacje nowemu przodownikowi złożył osobiście sam minister spraw wewnętrznych Zygmunt Hübner, obecny wówczas na pokazach sprawności policji rzecznej na Wiśle.
W 1927 r. zakończył zawodową karierę sportową. Ze względu na trudną sytuację materialną występował później w pokazowych walkach zapaśniczych w cyrku.
II wojna światowa i dalsze losy We wrześniu 1939 r. przebywał w Rumunii, dokąd wyjechał delegowany przez Bank Polski. Po przyjeździe do kraju wrócił do Warszawy, a następnie zamieszkał w Michałowicach. W 1945 r. ponownie przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował jako dozorca.
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 12 rząd 7 grób 17).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy olimpijczycy (Paryż 1924) Kategoria:Polscy zapaśnicy na igrzyskach olimpijskich Kategoria:Zapaśnicy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924 Kategoria:Polacy – wojskowi Imperium Rosyjskiego Kategoria:Zapaśnicy Legii Warszawa Kategoria:Przodownicy Policji Państwowej Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1974 Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie