Hermann Hirt (ur. 19 grudnia 1865 w Magdeburgu, zm. 12 września 1936 w Gießen) – niemiecki językoznawca, indoeuropeista.
Życiorys Studiował językoznawstwo indoeuropejskie na uniwersytetach w Lipsku i Fryburgu Bryzgowijskim. W roku 1889 uzyskał stopień doktora filologii germańskiej na uniwersytecie w Lipsku. W 1891 w Lipsku habilitował się z języków indoeuropejskich. W 1896 został profesorem Uniwersytetu w Lipsku. Od 1912 był profesorem gramatyki porównawczej języków indoeuropejskich na Uniwersytecie w Gießen.
Badania naukowe Badania Hermanna Hirta dotyczyły głównie historii języków indoeuropejskich oraz języka praindoeuropejskiego. Wiele jego prac jest poświęconych akcentuacji i apofonii indoeuropejskiej. Jego zainteresowania badawcze dotyczyły nie tylko języka, ale również kultury ludów okresu praindoeuropejskiego.
Zdaniem Adama Heinza 7-tomowa Indogermanische Grammatik Hirta zajmuje w indoeuropeistyce miejsce szczególne. Z jednej strony świadczy o ogromnej erudycji autora, z drugiej jednak zawiera często poglądy subiektywne. W rezultacie więc dzieło Hirta nie zdołało zastąpić pracy Karla Brugmanna Grundriss der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen.
Główne publikacje 1896: „Der indogermanische Akzent” 1900: „Der indogermanische Ablaut” 1905–1907: „Die Indogermanen. Ihre Verbreitung, ihre Urheimat und ihre Kultur”, t. 1–2. 1909: „Etymologie der neuhochdeutschen Sprache” 1921–1937: „Indogermanische Grammatik”, t. 1–7 1931–1934: „Handbuch des Urgermanischen”. t. 1–3. 1939: „Die Hauptprobleme der indogermanischen Sprachwissenschaft”
Przypisy
Bibliografia Praca zbiorowa „Obyczaje, języki, ludy świata”, PWN, Warszawa 2006, . Adam Heinz: Dzieje językoznawstwa w zarysie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978.
Kategoria:Ludzie urodzeni w Magdeburgu Kategoria:Ludzie związani z Gießen Kategoria:Niemieccy językoznawcy Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Lipsku Kategoria:Zmarli w 1936 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Gießen