Sylwia Irena Dziedzic (ur. 20 czerwca 1925 w Kołomyi, zm. 5 listopada 2018 w Warszawie) – polska dziennikarka i prezenterka telewizyjna.
Życiorys Jej rodzicami byli Aleksandra Zajączkowska (zm. 1952) i Antoni-Marceli Dziedzic (zm. 1939). Była jedynaczką. Przed II wojną światową była uczennicą żeńskiej szkoły podstawowej, wychowanką w internacie ss. felicjanek w Zakładzie Sierot i Ubogich w Drohowyżu. Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 uczęszczała do koedukacyjnej szkoły średniej (tzw. dziesięciolatki) w dawnym gimnazjum żeńskim sióstr Notre Dame przy ul. Ochronek 8 we Lwowie (w jej klasie obok ok. 30 dziewcząt byli dwaj chłopcy, w tym Jerzy Janicki). W mieście mieszkała wówczas przy ul. Tarnowskiego 44. W 1946 zdała eksternistycznie maturę w Krakowie.
Pracę zawodową rozpoczęła w „Słowie Polskim” we Wrocławiu. W 1946 była redaktorką depesz w „Echu Krakowa”. W 1948 zamieszkała w Warszawie, gdzie początkowo pracowała jako depeszowiec w „Głosie Ludu”, a później w „Trybunie Ludu” i „Expressie Wieczornym”. W lutym 1952 zaczęła pracować w redakcji serwisu i publicystyki Radia Poland.
W marcu 1956 rozpoczęła pracę w Telewizji Polskiej jako prowadząca autorski program publicystyczno-rozrywkowy Tele-Echo, którego realizację zakończyła z końcem marca 1981 po stworzeniu 806 odcinków. Miała też audycję Rozmowy Ireny Dziedzic. Łącznie przeprowadziła rozmowy z ok. 15 tys. osób w 1012 programach. W latach 1958–1960 była także spikerką TVP. W latach 1965–1967 prowadziła Dziennik Telewizyjny. W 1977 stworzyła redakcję kulturalną w Dzienniku Telewizyjnym, którą kierowała do 1981. Przez blisko dwa lata prowadziła Panoramę, była też gospodynią autorskiego programu publicystycznego Goście mile widziani. Wystąpiła w jednym z odcinków programu Lucjana Kydryńskiego Muzyka lekka, łatwa i przyjemna, w którym zaśpiewała utwór „Śpią rekiny w oceanie”.
Pod koniec lat 50. rozpoczęła pracę jako konferansjerka. Zaczynała od prowadzenia pokazów mody organizowanych przez Dom Mody Telimena. W latach 1961–1963, 1965, 1969–1970 i 1977–1980 współprowadziła Międzynarodowe Festiwale Piosenki w Sopocie (w latach 1977–1980 rozgrywane jako Festiwal Interwizji). W 1964 współprowadziła z Lucjanem Kydryńskim koncert z okazji jubileuszu dziennika „Życie Warszawy” w Sali Kongresowej w Warszawie. Prowadziła także recitale m.in. Jerzego Połomskiego. thumb|Dziedzic (2006) thumb|Grób Ireny Dziedzic na cmentarzu leśnym w Laskach 5 kwietnia 1981 wytoczyła proces o zniesławienie dziennikarzowi Januszowi Ratzko z czasopisma „Płomienie”, a także jego wspólnikowi, Jerzemu Pardusowi, z którymi w marcu 1988 wygrała w sądzie.
15 października 1983 wróciła na antenę TVP z autorskim programem Wywiady Ireny Dziedzic. 31 grudnia 1986 poprowadziła program sylwestrowy dla TVP2. 22 sierpnia 1991 zakończyła współpracę z TVP, kończąc tym samym tworzenie Wywiadów… po zrealizowaniu 206 odcinków programu.
W 1985 była członkinią Narodowej Rady Kultury.
W 1992 wydała książkę autobiograficzną pt. Teraz ja... 99 pytań do mistrzyni telewizyjnego wywiadu.
W latach 2002–2006 prezentowała swoje publicystyczne felietony w cotygodniowym cyklu Punkt widzenia w audycji Muzyka i aktualności w Programie I Polskiego Radia. Rozgłośnia zrezygnowała ze współpracy z Dziedzic po emisji felietonu, w którym mówiła o lustracji. Następnie zaczęła prowadzić blog internetowy.
W 2006 redakcja „Newsweeka” wymieniła Dziedzic jako jedną z dziennikarek, którym zarzucano tajną współpracę z SB w okresie PRL. 30 listopada 2010 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga uznał ją za kłamcę lustracyjnego. W 2011 Sąd Apelacyjny w Warszawie, na jej wniosek, uchylił ten wyrok i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. W październiku 2012 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga uznał, że jej oświadczenie lustracyjne było zgodne z prawdą(PAP), Irena Dziedzic nie jest kłamcą lustracyjnym; w: „Polska. Dziennik Łódzki”, 19 X 2012, nr 245, s. 8; . Sprawę zakończył prawomocnie Sąd Apelacyjny w Warszawie, który 25 marca 2013 oddalił apelację IPN od wyroku I instancji.
Życie prywatne W połowie lat 50. była związana z Janem Suzinem, następnie pozostawała w nieformalnym związku z dziennikarzem Heinerem Tiede i aktorem Ignacym Gogolewskim. Była żoną dziennikarza radiowego Janusza Bałłabana, z którym się rozwiodła. Mieszkała na Saskiej Kępie w Warszawie. Była bezdzietna.
W okresie PRL jej życie prywatne było przedmiotem wielu plotek i domysłów dotyczących domniemanych wątków biograficznych.
14 stycznia 2019 została pochowana na cmentarzu leśnym w Laskach.
Filmografia 1962: Jutro premiera – gościnny występ 1965: Wojna domowa – gościnny występ 1969: Polowanie na muchy – jako redaktorka 1971: Kłopotliwy gość – gościnny występ 1995: Szczur – gościnny występ
Odznaczenia Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1967)Wręczenie Odznak Tysiąclecia, "Życie Warszawy", nr 55, 5 marca 1967, s. 11.
Przypisy
Bibliografia
(PAP), Irena Dziedzic nie jest kłamcą lustracyjnym; w: „Polska. Dziennik Łódzki”, 19 X 2012, nr 245, s. 8.
Linki zewnętrzne Blog Ireny Dziedzic [dostęp 2010-11-30] Nowy blog Ireny Dziedzic [dostęp 2011-10-26]
Ona trzęsła Telewizją. Youtube
Kategoria:Ludzie kultury związani z Warszawą Kategoria:Ludzie Polskiego Radia Kategoria:Ludzie urodzeni w Kołomyi Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z TVP Kategoria:Pochowani na Cmentarzu leśnym w Laskach Kategoria:Polscy blogerzy Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy dziennikarze radiowi Kategoria:Polscy dziennikarze telewizyjni Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 2018