mały|Lipińska w Loży Ekspertów Festiwalu Kabaretu w Zielonej Górze (grudzień 2005). Po prawej Stanisław Tym Olga Lipińska (ur. 6 kwietnia 1939 w Piotrkowie) – polska reżyserka i scenarzystka teatralna i telewizyjna, satyryczka.

W latach 1955–2005 zatrudniona w Telewizji Polskiej. Autorka Studenckiego Teatru Satyryków (STS), którego była reżyserką w latach 1957–1964. Reżyserka Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (w latach 1968–1976) i Festiwalu Artystycznego Młodzieży Akademickiej w Świnoujściu (1972–1974), ale też szeregu inscenizacji w Teatrze Telewizji i kabaretów telewizyjnych: Głupia sprawa (1968–1970), Gallux Show (1970–1974), Właśnie leci kabarecik (1975–1977), Kurtyna w górę (1977–1981) i Kabaret Olgi Lipińskiej (1990–2005), których była także scenarzystką. Za działalność kabaretowo-telewizyjną otrzymała nagrody: Złoty Ekran (1968) i – trzykrotnie – Wiktora (1992, 1993, 1999).

Życiorys Urodziła się w Piotrkowie, ale w tym mieście spędziła zaledwie kilka miesięcy. Ukończyła żeńskie XII Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie na Saskiej Kępie w Warszawie i Wydział Reżyserii PWST w Warszawie (1964). Studiowała także historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim, jednak nie ukończyła tych studiów. W trakcie studiów na PWST była aktorką i reżyserką Studenckiego Teatru Satyryków, w którym zaczynała działalność jako asystentka reżysera Jerzego Markuszewskiego.

W latach 1977–1990 była dyrektorką Teatru Komedia w Warszawie. W międzyczasie wyreżyserowała także kilkadziesiąt spektakli Teatru Telewizji, takie jak m.in.: Damy i huzary (1973), Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1985), Gwałtu, co się dzieje! (1992), Zemsta (1994), Baryłeczka (1995), Ja się nie boję braci Rojek (2003) oraz Cud mniemany, czyli Krakowiacy i górale (2007).

Stworzyła także kabarety dla Telewizji Polskiej: Głupia sprawa (10 spektakli, 1968–1970), Gallux Show (10 spektakli, 1970–1974), Właśnie leci kabarecik (10 spektakli, 1975–1977), Kurtyna w górę (18 spektakli, 1977–1981) oraz Kabaret Olgi Lipińskiej.

W latach 1990–1992 prowadziła w TVP1 autorski talk-show pt. Piosenki z Kabaretu Olgi Lipińskiej, do którego zapraszała znane postaci związane z polską kulturą i sztuką. Wiosną 2006 była jurorką w programie Polsatu Show!Time.

Aktywność społeczna Według prasy podziemnej na początku lat 80. miała brać udział w przełamywaniu bojkotu telewizji przez aktorów, jednak wielokrotnie zaprzeczała zarzutom i wyjaśniała, że początkowo ją także dotknął środowiskowy ostracyzm, gdy po wprowadzeniu stanu wojennego telewizja nadała premierę jej spektaklu Balladyna, a następnie emitowała kolejne odcinki autorskiego kabaretu artystki. W przypadku Balladyny była to jednak premiera materiału zrealizowanego przed wprowadzeniem stanu wojennego, a w przypadku kabaretów – powtórki programów archiwalnych. Podobnie jak inni pracownicy TVP, nie była wpuszczana do zmilitaryzowanego budynku telewizji do wiosny 1982Tadeusz Pikulski, Prywatna historia telewizji publicznej, Wydawnictwo Muza, Warszawa 2002, , Olga Lipińska, Mój pamiętnik potoczny, Prószyński i S-ka, Warszawa 2005, .

W 1992 zaangażowała się w inicjatywę Zbigniewa Bujaka na rzecz przeprowadzenia referendum w sprawie ustawy antyaborcyjnej, dziesięć lat później wraz z setką innych kobiet podpisała list domagający się od Parlamentu Europejskiego wpłynięcia na rząd polski, by zliberalizował prawo aborcyjne.

Krytyczna w stosunku do prezydentury Lecha Wałęsy, w wyborach prezydenckich 1995 udzieliła poparcia kandydatowi Unii Wolności Jackowi Kuroniowi. Była członkinią komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w Polsce 2005, a w wyborach 2000 wspierała Aleksandra KwaśniewskiegoCimoszewicz w parze z Kwaśniewską, wprost.pl, 28 czerwca 2005 [dostęp 4 czerwca 2015].Cimoszewicz rusza do boju, rp.pl, 29 czerwca 2005..

Podpisywała kilkakrotnie listy otwarte w różnych sprawach politycznych. W 2003 zaangażowała się na rzecz przyjęcia przez Irlandczyków traktatu nicejskiego (2001) oraz sprzeciwiała się umieszczeniu tzw. Invocatio Dei w preambule konstytucji europejskiej. W 2005 wraz z innymi przedstawicielkami życia publicznego broniła Małgorzaty Niezabitowskiej przed oskarżeniami Krzysztofa Wyszkowskiego i dziennika „Rzeczpospolita” o współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa.

Publicystyka Przez kilkanaście lat regularnie publikowała swoje felietony w „Twoim Stylu”, które złożyły się na wydaną w 2005 książkę pt. Mój pamiętnik potoczny. W 2009 ukazał się kolejny zbiór felietonów – Co by tu jeszcze..., a w 2013 – Jeszcze słychać śmiech..., zbiór jej felietonów z lat 2009–2013Olga Lipińska, Jeszcze słychać śmiech..., Prószyński i S-ka, Warszawa 2013, .. W końcowym felietonie zadeklarowała zaniechanie dalszej twórczości publicystycznej z powodu narastającego pesymizmu, wywołanego stopniowym obniżaniem się poziomu intelektualnego w społeczeństwie, zwłaszcza u młodego pokoleniaOlga Lipińska, Jeszcze słychać śmiech..., Prószyński i s-ka, Warszawa 2013, , s. 203-206 (tekst Zamiast ostatniego felietonu)..

Rodzina Jej mężem był zmarły w 1996 dziennikarz radiowy Andrzej Wiktor Piotrowski. Jest bezdzietna z wyboru. Miała siostrę Barbarę.

Odznaczenia i nagrody Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005) Odznaka Zasłużony Działacz Kultury „Złoty Ekran” za rok 1967 za reżyserię cyklicznych programów rozrywkowych (1968) Nagroda Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji I stopnia za cykl telewizyjnych programów rozrywkowych Właśnie leci kabarecik (1977) Nagroda Zespołowa na II Festiwalu Filmów i Widowisk Telewizyjnych w Olsztynie za realizację widowiska teatralnego Skiz (1978) Nagroda Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za reżyserię spektaklu Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1987) Wiktor – trzykrotnie (1992, 1993 i 1999) Honorowa Odznaka ZAiKS-u z okazji 75-lecia Stowarzyszenia Super Wiktor (1995) Złoty Laur „Przekroju” (na 50-lecie pisma) za piosenkę „Urzędnicy Pana B.” Kowadło – nagroda przyznawana przez Stowarzyszenie „Kuźnica” (1997) Nagroda Specjalna na II Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku dla programu Kabaret Olgi Lipińskiej (2001) Nagroda na IV Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku dla Kabaretu Olgi Lipińskiej w kategorii „najdowcipniejszy program rozrywkowy” (ex aequo z HBO na stojaka w reż. Janusza Zaorskiego) (2003) Złoty Miedziak na XII Polkowickich Dniach Teatru w Polkowicach w kategorii „najlepsza reżyseria” – za spektakl Pułapka na myszy z Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, „w którym po mistrzowsku połączyła cechy opowieści kryminalnej z humorem najwyższych lotów” (2010).

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Cykl "Olga Lipińska zaprasza" (rozmowa z Tomaszem Raczkiem)

Kategoria:Absolwenci Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Warszawie ! Kategoria:Ludzie urodzeni w Piotrkowie Trybunalskim Kategoria:Nagrodzeni Kowadłem Kuźnicy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z Polsatem Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z TVP Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Polscy satyrycy Kategoria:Polscy scenarzyści Kategoria:Polskie osobowości telewizyjne Kategoria:Urodzeni w 1939