Świadkowie Jehowy w województwie małopolskim – wspólnota religijna Świadków Jehowy działająca na terenie województwa małopolskiego. W wyniku Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011 określono liczbę osób na terenie województwa deklarujących swoją przynależność religijną do Świadków Jehowy na 7245. Natomiast liczba głosicieli według opracowania GUS „Wyznania religijne w Polsce 2022–2024” w 2024 roku wynosiła 6668. W listopadzie 2025 roku na terenie województwa znajdowały się miejsca zebrań 74 zborów (w tym zbór anglojęzyczny, zbór hiszpańskojęzyczny, zbór i grupa języka migowego, dwa zbory rosyjskojęzyczne, dwa zbory ukraińskojęzyczne), dysponujących 42 Salami Królestwa (w tym 3 kompleksami Sal).
Historia Początki Latem 1891 roku Charles Taze Russell w trakcie swojej pierwszej podróży do Europy odwiedził Kraków, to zarazem również początek historii Świadków Jehowy na ziemiach polskich. Dał świadectwo kilku napotkanym osobom. To pierwsza udokumentowana informacja o głoszeniu w Polsce.
W marcu 1911 roku w trakcie posługi skierowanej do Żydów C.T. Russell odwiedził Kraków z zamiarem wygłoszenia wykładu „Syjonizm w proroctwie”. W Krakowie z powodu restrykcji rządowych, zabraniających organizowania wystąpień publicznych, nie doszło do jego publicznego przemówienia, jednak Russell ponownie w Krakowie przeprowadził kilkanaście indywidualnych rozmów, po czym udał się do Lwowa. W 1911 roku Hipolit Oleszyński ze Stanów Zjednoczonych przebywał w Galicji i odwiedził niewielką grupę w Krakowie. Jesienią tego samego roku prasa krakowska informowała o działalności Badaczy Pisma Świętego w Warszawie.
Lata 20. XX wieku 1920: 16 marca do Krakowa (a do Polski pod koniec stycznia 1920 roku) powrócił ze Stanów Zjednoczonych Jan Kusina, pochodzący z Młodochowa w powiecie mieleckim, który wkrótce zorganizował w Krakowie grupkę Badaczy Pisma Świętego. 23 marca po rewizji w mieszkaniu na krakowskich Grzegórzkach przesłuchiwała go policja. Od około 6 czerwca organizował regularne zebrania, początkowo w mieszkaniach, m.in. przy ulicy Grzegórzeckiej, ul. Straszewskiego 26 (w suterenach dozorcy Józefa Stępskiego), ul. Sołtyka, na których było obecnych od 20 do 40 osób. Również inni wyznawcy, powracający ze Stanów Zjednoczonych rozpoczęli działalność kaznodziejską.
W lipcu powstał 13-osobowy zbór w Inwałdzie koło Andrychowa. Inicjatorami jego utworzenia byli emigranci powracający ze Stanów Zjednoczonych – tam zostali Badaczami Pisma Świętego, a mianowicie: F. Turek z Inwałdu, F. Skrzypiec, J. Pękala i W. Magiera, którzy powrócili do Roczyn. Zebrania organizowano w domu małżeństwa F. i R. Turków w Inwałdzie. Do zboru dołączyli: J. Targosz, J. Sordyl, F. Kolber, F. Kierczak, A. Bogacz, A. Jordanek oraz S. i A. Szymikowie. 23 września tego samego roku „za bluźnierstwa przeciw kościołowi katolickiemu” aresztowany został A. Bogacz – członek tego zboru. Otrzymał wyrok trzech miesięcy aresztu. Niektórzy sympatycy z Andrychowa zwracali się do księży, aby ci wyjaśnili nieścisłości w nauce katolickiej. Duchowni jednak tego nie czynili, na dodatek jeszcze zganili pytających, czym przyczynili się do zerwania z Kościołem katolickim. W tym samym czasie do Jawornika ze Stanów Zjednoczonych powróciło małżeństwo, które na emigracji zostało Badaczami Pisma Świętego (później byli Wolnymi Badaczami).
Współwyznawcy z okolic Dąbrowy Górniczej prowadzili działalność w rejonie miejscowości Podlipie, Olkusz, Bydlin, Wolbrom i Miechów. thumb|left|220px|Fotodrama stworzenia wyświetlana była w Krakowie od początku lat 20. XX w. do lat 30 XX w. 1921: W wyniku donosów policja krakowska przerywała zebrania religijne. Uczestniczyło w nich początkowo około 25 osób, a w ciągu kilku miesięcy liczba ta wzrosła do ponad 40.
25 kwietnia Jan Kusina w czasie wygłaszania wykładu w Krakowie został aresztowany, pobity oraz oskarżony o herezję i bolszewizm. 11 sierpnia Kusina został uniewinniony przez krakowski Sąd Okręgowy, za to, że w mieszkaniu niejakiego Waligórskiego na krakowskich Dębnikach urządzał zebrania religijne. Na rozprawie stwierdzono, że „Konstytucja polska gwarantuję zaś wszystkim obywatelom wolność sumienia i publicznego głoszenia swych zapatrywań religijnych”. Donos złożył katolicki ksiądz Maca z parafii na Grzegórzkach, na którego polecenie policja śledziła i aresztowała Kusinę. Prasa donosiła, że „oskarżony Kusina w godzinnej obronie wykazywał na podstawie cytatów z pisma świętego, że wszystkie jego twierdzenia odpowiadają prawdzie i znajdują uzasadnienie w piśmie świętem starego i nowego‚ systemu’”.
Natomiast w większym lokalu, w sali Domu Robotniczego przy ul. Dunajewskiego 5 rozpoczęto regularne wyświetlanie Fotodramę stworzenia. Ilustrowany Kurier Codzienny podał informację o założeniu w Krakowie mieście nowego związku o celach uprawiania „czystej etyki chrześcijańskiej”.
Z emigracji powrócił również Badacz Pisma Świętego nazwiskiem Winiarz pochodzący z Mielca, który zakupił w Krakowie dom na salę zebrań. Założony zbór miał swoją siedzibę przy ul. Kącik, w krakowskim Podgórzu (do roku 1931)Pisma urzędowe i doniesienia prasowe z początku lat 20. podają adres siedziby zboru przy ul. Kącik nr 2, natomiast notatka (wspomnienie) w książce K. Bilińskiego „Hiobowie XX wieku” (s. 83) podaje budynek nr 5..
30 kwietnia Badaczy Pisma Świętego zaliczono do stowarzyszeń religijnych, którym przysługiwało prawo do odprawiania nabożeństw domowych.
W odpowiedzi na interpelację poselską wniesioną przez Kazimierza Czapińskiego, Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (MWRiOP) stwierdziło, że Kusina „bezprawnie urządzał zgromadzenia i wygłaszał na nich przemówienia, w których uczestnicy dopatrywali się antyreligijnej i antypaństwowej agitacji”. Opinia ta została wydana wbrew uniewinniającemu wyrokowi sądowemu. Dała ona podstawy do podejmowania dalszych działań szykanujących Badaczy Pisma Świętego i to nie tylko na terenie Małopolski. Badacze Pisma Świętego napotykali sprzeciw głównie ze strony duchowieństwa katolickiego. W Przytkowicach funkcjonariusze żandarmerii na polecenie biskupa skonfiskowali publikacje religijne. Podobne zdarzenie miało miejsce w Stryszawie, gdzie Michałowi Targoszowi i Józefowi Bogdanikowi żandarm, sędzia i wójt skonfiskowali publikacje biblijne i paszporty. Alfred Raczek z Pisarzowej w Dyrekcji Poczty w Krakowie złożył zażalenie na miejscową pocztę, dotyczące zatrzymywania mu przesyłek z publikacjami religijnymi oraz otwierania jego korespondencji na polecenie dyrekcji poczty w Krakowie. W czerwcu tego samego roku Czesław Kasprzykowski złożył w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (MWRiOP) skargę na to aresztowanie, w której poinformował, że Jan Kusina na polecenie księży był aresztowany cztery razy i trafił do więzienia „Pod Telegrafem” w Krakowie.
W październiku w Domu Robotniczym przy ul. Dunajewskiego 5 w Krakowie odbył się po raz pierwszy w Polsce kongres. W trzydniowym kongresie uczestniczyło około 50 osób, odbył się również chrzest.
Chrztu udzielano w Wiśle (np. w lipcu 1921 roku pod Wawelem), a w porze zimowej w wielkim basenie łaźni parowej hotelu Krakowskiego przy ul. Dunajewskiego 8.
Początkowo latem spotykano się nad Wisłą (w Przegorzałach i Płaszowie) lub na Skałkach Twardowskiego, a zimą w mieszkaniach prywatnych. W tym czasie Józef Krett, pielgrzym ze Stanów Zjednoczonych złożył wizytę w krakowskim zborze.
17 listopada Dyrekcja Poczty w Krakowie przywróciła odebrany wcześniej debit pocztowy na publikacje Badaczy Pisma Świętego. Tłumacząc się, że mylnie zasugerowała się przesłanym zarządzeniem Dyrekcji Poczty we Lwowie o kontrolowaniu takich przesyłek (obydwie te Dyrekcje w listopadzie 1921 roku się z tego wycofały).
Przerywanie spotkań w Krakowie miało miejsce 5 i 16 grudnia. Wtedy to aresztowano ogółem 40 osób, w tym Jana Kusinę, Ryszarda Motylewicza i Stanisława Wypycha (zaproszonego przez Kusinę reemigranta ze Stanów Zjednoczonych, pochodzącego z Kaczkowic) oraz rodzinę Halastrów. Doszło do ich pobicia przez policjantów. W Krakowie oprócz sali przy ul. Kącik, zebrania odbywały się w 5 grupach w Podgórzu, Grzegórzkach i Nowej Wsi.
Według niektórych artykułów prasy krakowskiej, w tym samym miesiącu na teren basenu w hotelu Krakowskiego przy ul. Dunajewskiego 8 w Krakowie, wskutek donosu wkroczyła policja, przerywając uroczystość chrztu, której przewodził Jan Kusina, a chrztu udzielał Czesław Kasprzykowski (a także sam Jan Kusina). Jednakże m.in. „Nowa Reforma” i „Głos Narodu” zamieściły wypowiedź Kusiny, który zdementował informacje o takiej sytuacji. Stwierdził, że uroczystość chrztu odbyła się tam bez zakłóceń, a chrzest w Wiśle został zaplanowany w lipcu.
Powstał zbór w Chrzanowie. Składał się z 14 osób. Założyli go powracający z emigracji w Stanach Zjednoczonych, gdzie zostali Badaczami Pisma Świętego. Należeli do niego głosiciele z Chrzanowa i z Kątów (obecnie osiedle Chrzanowa). Początkowo zebrania Badaczy Pisma Świętego odbywały się w mieszkaniu Olszewskiej przy ulicy Oświęcimskiej w Chrzanowie.
W tym samym roku niewielka grupka istniała również w Nowym Sączu (w której działał Alfred Raczek) i Pisarzowej koło Limanowej (w której działał Franciszek Raczek). thumb|left|220px|Bitwa na niebie – opublikowana treść dyskusji religijnej, która odbyła się 10 sierpnia 1922 r. w Krakowie 1922: 4 lutego odmówiono rejestracji prawnej zboru w Krakowie, przyczyniło się to wzmożenia prześladowań w regionie krakowskim. Pomimo tego Ministerstwo Wyznań Religijnych, w oparciu zezwoliło na organizowanie na terenie Małopolski „prywatnych nabożeństw domowych przyznanego takim związkom austriackiej ustawy zasadniczej z 1867 roku”. Wiosną w Chrzanowie odbyła się trzydniowa konwencja połączona z chrztem.
Gdy rok wcześniej, w 1921 roku do Woli Batorskiej w powiecie Bochnia powrócił Franciszek Puchała, który od 1913 roku przebywał na emigracji w Stanach Zjednoczonych, a Badaczem Pisma Świętego został tam w roku 1918. Zamierzał on dać świadectwo swojej rodzinie i znajomym. Gdy rozeszła się wieść, że „Puchała przywiózł z Ameryki nową wiarę”, niektórzy przychodzili do niego na dyskusje i na wykłady biblijne. Natomiast miejscowy ksiądz, wójt, komendant policji oraz kierownik szkoły zaczęli na różne sposoby nękać Puchałę oraz próbowali nie dopuszczać do organizowania wykładów w jego domu. Gdy to nękanie nie przynosiło rezultatów, wójt za namową księdza i kierownika szkoły rozpoczął zbieranie podpisów, by Puchałę wysiedlić ze wsi, co jednak ze względu na małą ilość podpisów się nie udało. W tej sytuacji w 1922 roku Puchała wydał na swój koszt ulotkę, zawierającą krytykę 13 doktryn katolickich. Ulotkę tę Puchała przygotował w oparciu o książkę ks. Antoniego Wapplera „Historya Kościoła Katolickiego”. Obiecał w niej, że za udowodnienie ich biblijnego pochodzenia zapłaci po 10 000 marek polskich. Strona kościelna próbowała namówić Puchałę do odwołania zawartych w ulotce twierdzeń, on jednak zażądał publicznej dyskusji. Strona kościelna na dyskusję nie chciała się zgodzić, natomiast podjęła z Puchałą polemikę w prasie. Ponieważ po otrzymaniu i opublikowaniu listu od Puchały jego oponenci zaczęli drwić z wierzeń Badaczy Pisma Świętego, Puchała zaniechał dalszego pisania do redakcji i kategorycznie zażądał dyskusji publicznej w wielkim budynku „Sokół” w Krakowie. Jezuici przystali na dyskusję, lecz pod warunkiem, że odbędzie się ona bez udziału publiczności, przy drzwiach zamkniętych (początkowo chcieli, aby odbyła się ona w kościele przy ul. Kopernika).