Świadkowie Jehowy w województwie lubuskim – wspólnota religijna Świadków Jehowy w województwie lubuskim. W wyniku Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2021 określono liczbę osób na terenie województwa deklarujących swoją przynależność religijną do Świadków Jehowy na 4082. Natomiast liczba głosicieli według opracowania GUS „Wyznania religijne w Polsce 2022–2024” w roku 2024 wynosiła 4187. We wrześniu 2025 roku na terenie województwa znajdowały się miejsca zebrań 50 zborów (w tym także zbór i grupa języka migowego oraz dwa zbory rosyjskojęzyczne).
Historia Początki Działalność Świadków Jehowy na terenie obecnego województwa lubuskiego zapoczątkowali na początku XX wieku niemieccy współwyznawcy (na terenie należącym wtedy do Cesarstwa Niemieckiego).
Nieliczne wzmianki o wczesnej działalności Badaczy Pisma Świętego na tych terenach pojawiają się w niemieckojęzycznych wydaniach „Strażnicy”. Według relacji z 1906 roku, wiosną tamtego roku w Gubinie i okolicach wykłady biblijne wygłosił przedstawiciel niemieckiego biura Badaczy Pisma Świętego, pielgrzym Otto A. KötitzOtto Albert Kötitz (Koetitz); ur. 12 stycznia 1873 w Kranichfeld w Niemczech, zm. 24 września 1916 w Niemczech) – Badacz Pisma Świętego. Tłumacz literatury biblijnej na język niemiecki, redaktor „Strażnicy”. W latach 1903–1916, z krótką przerwą, sługa niemieckiego Biura Oddziału Towarzystwa Strażnica.. W grudniu 1917 roku pielgrzym Emil Zellmann odwiedził grupę wyznawców działającą w Krzepielowie. W marcu 1919 roku grupy w Krzepielowie oraz w Nowej Soli odwiedził przedstawiciel niemieckiego biura, pielgrzym Karl Wellershaus.
W latach 20. XX wieku grupy wyznawców działały w Strzelcach Krajeńskich i Nowej Soli. W lutym 1921 roku wykłady biblijne odbywały się m.in. w Szprotawie i Tuplicach.
Według danych z września 1931 roku, funkcjonowały zbory w Żaganiu, Kostrzynie nad Odrą i Gorzowie Wielkopolskim. 9 i 10 lipca 1932 roku w Żaganiu w lokalu Hansa Schlottmanna przy Lazarettstrasse 15/II (obecnie ul. Lubuska) zorganizowano pierwszy niewielki kongres na tym terenie. W 1932 roku zbory Świadków JehowyNajwiększa grupa Badaczy Pisma Świętego, która pozostała związana z Towarzystwem Strażnica, 26 lipca 1931 roku przyjęła nazwę Świadkowie Jehowy. w Żaganiu, Gubinie, Nowej Soli, Lipinkach Łużyckich i Zielonej Górze odwiedził Robert Arthur Winkler, który w późniejszym czasie nadzorował działalność Świadków Jehowy w Holandii i w Niemczech. Według danych z wiosny 1933 roku, zbory funkcjonowały także w Jasieniu i Szprotawie.
Okres powojenny W 1945 roku we Wschowie działało 5 głosicieli, a dwa lata później 8. W 1946 roku działalność misyjną w Gorzowie Wielkopolskim rozpoczął Jan Pieniewski z żoną. Obecność Świadków Jehowy w Gorzowie Wielkopolskim odnotowano w dokumentach władz z maja 1946 roku. Zebrania odbywały się w mieszkaniu przy ul. Mieszka I 21. W roku 1947 powstały grupy wyznawców w Starych Bielicach i Drezdenku. Nie posiadali własnych sal królestwa, lecz zbierali się w mieszkaniach prywatnych. W roku 1950 na terenie działania dwóch parafii katolickich w Zielonej Górze (obejmujących nieco większy teren niż samo miasto) liczba świadków Jehowy w wynosiła 160. W latach 1945–1951 liczba świadków Jehowy na terenie działania zielonogórskiego dekanatu wzrosła z 40 do 179. Aktywna działalność misyjna Świadków Jehowy oraz ich niezłomna postawa wzbudzała poczucie zagrożenia wśród katolików. Zdarzały się w związku z tym przykłady szczególnego ostracyzmu wobec świadków Jehowy lub nawet ich dzieci.
W czerwcu 1947 roku w Gorzowie Wielkopolskim działało 150 głosicieli, a pół roku później ich liczba się podwoiła.
W dniach 17–19 października 1947 roku w sali sportowej OM TUR przy ul. Kosynierów Gdyńskich w Gorzowie Wielkopolskim odbyła się tzw. konwencja (zgromadzenie) z udziałem około 1000 osób. Według publikacji IPN w czasie tej konwencji uczestniczący w niej zostali obrzuceni kamieniami przez tłum zgromadzony pod salą. Winą za napad na lokal władze bezpieczeństwa obarczyły grupę młodzieży z Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, harcerzy, uczniów gimnazjalnych oraz duchowieństwo. W roku 1948 kolejna konwencja odbyła się w Karninie (obecnie dzielnica Gorzowa Wielkopolskiego). Konwencja z udziałem ok. 300 osób odbyła się również w okolicach Maszewa.
W grudniu 1948 roku w zborze w Nowej Soli działało około 50 głosicieli.
Pod koniec 1948 roku w Gorzowie Wielkopolskim działało około 100 głosicieli. W maju 1949 roku zebrania odbywały się tam w mieszkaniu przy ul. Grobli 2 oraz przy ul. Wasilewskiej (obecnie ul. Sikorskiego). Przewodniczącym zboru był Jan Pieniewski. Działalność kaznodziejską prowadzili również m.in. Marian Pawlaczyk, Piechanowski, Ler i Cecylia Nowicka.
Zakaz działalności W roku 1950 według szacunków WUB na terenie województwa zielonogórskiego działały 42 grupy i co najmniej 1500 głosicieli.
W tym samym roku nastąpiła fala aresztowań i od tego roku działalność prowadzona była konspiracyjnie. Odebrano sale królestwa (m.in. w Gorzowie Wielkopolskim przy Grobli 2). Od kwietnia do września 1950 UB aresztowało grupę wyznawców – najwięcej w Krośnie Odrzańskim. Na koniec 1950 roku spośród 30 aresztowanych w województwie zielonogórskim, 5 zostało skazanych na bezwzględne kary pozbawienia wolności. Wśród nich był Tadeusz Klara, aresztowany 3 lipca 1950 roku w Kożuchowie i skazany na 4 lata więzienia. Przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Zielonej Górze toczyło się kilka procesów przeciwko świadkom Jehowy. Zarzucano im organizowanie zebrań, przechowywanie i rozpowszechnianie nielegalnej literatury oraz utrzymywanie kontaktów organizacyjnych z kierownictwem obwodu. W Gorzowie Wielkopolskim represje dotknęły m.in. Jana Piniewskiego, którego uwięziono.
W 1956 roku trzech wyznawców zostało skazanych na kary więzienia za przynależność i działalność w związku wyznaniowym Świadków Jehowy na terenie jednej z gromad województwa. W 2000 roku w efekcie kasacji wniesionej przez prokuratora generalnego, Sąd Najwyższy uchylił tamte wyroki i wszystkich trzech uniewinnił.
W maju 1956 roku, według informacji lokalnych władz, w Gorzowie Wielkopolskim było około 40 świadków Jehowy, którzy spotykali się w mieszkaniu Adama Ziółkowskiego przy ul. Armii Czerwonej 10. Działalność w konspiracji wymagała jednak częstych zmian miejsca spotkań. Były nimi również mieszkania Fedorowicza przy ul. Jagiellończyka 4, Skotarczyka przy ul. Mieszka I 50 oraz Paszkiewicza przy ul. Mieszka I. Według sprawozdania członka Powiatowej Rady Narodowej w Żaganiu z 1956 roku, we wcześniejszym okresie zdarzały się przypadki przejścia świadków Jehowy do Adwentystów Dnia Siódmego, którzy mieli bardziej tolerancyjny stosunek do instytucji państwa.
W następnych dziesięcioleciach – już w czasie zakazu działalności – powstały kolejne zbory. Według władz, w roku 1965 na terenie miasta i powiatu gorzowskiego mieszkało około 500 Świadków Jehowy, z czego 120 w samym Gorzowie Wielkopolskim. W 1965 roku część wyznawców z powiatów zielonogórskiego i lubuskiego – wskutek zabiegów kaznodziei Heikego – przeszła do Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego.
Według danych UB w 1969 roku najwięcej głosicieli mieszkało w następujących powiatach: gorzowskim (177), żarskim (174), nowosolskim (165), międzyrzeckim (122), żagańskim (105), głogowskim (104), krośnieńskim (99), świebodzińskim (94), zielonogórskim (92), lubskim (88), sulechowskim (78), strzeleckim (75), szprotawskim (62), słubickim (50), sulęcińskim (43) i wschowskim (25). Ogółem 1555 głosicieli.
Czas „odwilży” Od roku 1982 rozpoczęto ponownie wynajmować hale sportowe, a od następnego roku również stadiony, na kongresy. W latach 1982–1983 kongres zorganizowano w zielonogórskiej w Hali Ludowej, w latach 1984 i 1986 w zielonogórskim amfiteatrze, natomiast w latach 1996–2005, 2007–2008 oraz w 2010 roku na stadionie MOSiR. Kongresy w zielonogórskiej hali CRS zorganizowano w latach 2011–2012, 2014–2018 oraz 2023–2025.
Według służb państwowych w 1984 roku na terenie województwa gorzowskiego Świadkowie Jehowy posiadali 14 zborów. Trzy lata później nastąpił dalszy rozwojów działalności. W Gorzowie Wielkopolskim działały 4 zbory: Zawarcie, Zachód, Północ, Widok, a w każdym z nich 4 lub 5 ośrodków służby. Ogółem w tym mieście było ich 18. Skupiały one wówczas łącznie 229 głosicieli. Na terenie województwa gorzowskiego Świadkowie Jehowy posiadali także zbory w Barlinku, Choszcznie oraz Dębnie.
Według informacji Wydziału ds. Wyznań w Zielonej Górze, w 1986 roku w ciągu pierwszych dziesięciu miesięcy Świadkowie Jehowy zorganizowali na terenie województwa zielonogórskiego ponad 48 zgromadzeń, z których każde liczyło od 100 do 450 osób.
Według raport władz w połowie lat 80. wzmożonymi rejonami aktywności Świadków Jehowy były obok Gorzowa Wielkopolskiego, Strzelce Krajeńskie, Dębno, Słubice i Kostrzyn.
Ponowna rejestracja prawna i rozwój Kongresy i zgromadzenia Kongresy regionalne odbywają się w zielonogórskiej hali CRS (2011–2012, 2014–2018, 2023, 2024) oraz w 2025, (w poprzednich latach odbywały się na Stadionie MOSiR w Zielonej Górze (1996–2005, 2010), a dla zborów z północnej części województwa odbywały się na stadionie żużlowym w Gorzowie Wielkopolskim (2014, 2015, 2017), a zgromadzenia obwodowe (w latach 2001–2020, 2022) w Sali Zgromadzeń w Stęszewie koło Poznania. Do roku 2000 również w Zielonej Górze i Gorzowie Wielkopolskim (m.in. w hali ZSTiO).
Sale Królestwa Powstały nowe Sale Królestwa. Na początku lat 90. Świadkowie Jehowy posiadali w Gorzowie Wielkopolskim trzy obiekty przy ul. Taszyckiego 9, ul. Krańcowej 25 oraz ul. Śląskiej, a głosiciele należeli do 8 zborów. W 1996 roku otwarto w tym mieście nowy obiekt przy ul. Okólnej 50. W listopadzie 2000 roku Sala Królestwa powstała w Szprotawie, a w później m.in. w 2017 roku w Gubinie, w 2019 roku w Strzelcach Krajeńskich, a w 2025 roku nowy obiekt w Cybince.
Działalność kaznodziejska W 2008 roku na terenie województwa działało 67 zborów. W 2009 roku było 4736 głosicieli w 67 zborach. W 2010 roku było 4714 głosicieli w 67 zborach oraz 37 Sal Królestwa.
W 2015 roku było 4343 głosicieli w 52 zborach. W roku 2018 liczba głosicieli wynosiła 4207, należących do 47 zborów. W 2019 roku funkcjonowało 48 zborów, w których usługiwało 359 starszych zboru, w 2020 roku było 4166 głosicieli w 48 zborach i 355 starszych zboru. W 2021 roku było 4182 głosicieli należących do 48 zborów, w których usługiwało 355 starszych zboru. W roku 2024 liczba głosicieli wynosiła 4187 w 50 zborach. Funkcjonowało 28 Sal Królestwa. Usługiwało 367 starszych zboru.
Działalność wśród obcokrajowców i głuchych Działalność kaznodziejska prowadzona jest także wśród obcokrajowców. Oprócz języka polskiego i polskiego j. migowego zebrania zborowe odbywają się również w języku rosyjskim.
Działalność w ośrodkach penitencjarnych Specjalnie przygotowani kaznodzieje odwiedzają zakłady karne i areszty na terenie województwa aby prowadzić tam działalność duszpasterską, według danych z 2016 roku w: Gorzowie Wielkopolskim, Zielonej Górze, Lubsku i Nowej Soli
Świadkowie Jehowy w ramach wolontariatu prowadzą także działalność w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w Krośnie Odrzańskim.
Wystawy, konkursy i konferencje naukowe oraz historyczne poświęcone represjom w trakcie II wojny światowej i okresu powojennego 28 października 2010 roku zorganizowano konferencję poznańskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej „Władze wobec Kościołów i związków wyznaniowych na Środkowym Nadodrzu w latach 1945–1956”. W jej ramach Anna Chabasińska wygłosiła referat „Lubuscy Świadkowie Jehowy wobec represji komunistycznego państwa w latach 1945–1956”, dotyczący represji władz wobec lubuskich Świadków Jehowy. Na podstawie przeprowadzonych badań w 2012 roku IPN wydał książkę „Władze wobec Kościołów i związków wyznaniowych na Środkowym Nadodrzu w latach 1945–1956”, zawierającą rozdział Anny Chabasińskiej „Lubuscy Świadkowie Jehowy wobec represji komunistycznego państwa w latach 1945–1956”.
Zbory