thumb|grób na polskim cmentarzu wojskowym na Antokolu w Wilnie Antoni Longin Mirza Tuhan-Baranowski herbu Ostoja, ros. Антон-Логвин Юрьевич Барановский (ur. 15 marca 1854 w Burbiszkach, zm. 31 maja 1922 w Wilnie) – generał major Armii Imperium Rosyjskiego, generał podporucznik Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Antoni Longin Baranowski urodził się 15 marca 1854 roku w Burbiszkach, w powiecie trockim ówczesnej guberni wileńskiej, w rodzinie Jerzego. Wykształcenie średnie zdobył w Wilnie.
12 stycznia 1872 wstąpił do Czugujewskiej Szkoły Junkrów Piechoty w Czugujewie. Dwa lata później, po ukończeniu szkoły i awansie na chorążego ze starszeństwem z 25 sierpnia 1874 został przydzielony do 123 Kozłowskiego pułku piechoty, który wchodził w skład 31 Dywizji Piechoty i stacjonował w Kursku. W tym czasie wziął udział w powstaniu serbskim (1876), wojnie rosyjsko-tureckiej (1877–1878). 14 maja 1896 roku awansował na podpułkownika.
W latach 1904–1905 walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej. Był ranny. W 1907 został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 3 stycznia 1905 roku.
13 lutego 1907 został dowódcą 3 batalionu 114 Nowotorżockiego pułku piechoty, który wchodził w skład 29 Dywizji Piechoty i stacjonował w Mitawie (obecnie Jełgawa) na Łotwie. 30 kwietnia 1908 roku został wojskowym naczelnikiem powiatu bobrujskiego. 9 sierpnia 1908 roku objął dowództwo 25 Wschodniosyberyjskiego pułku strzeleckiego generała porucznika Kondratienko stacjonujący w Irkucku.
1 marca 1911 roku został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru. W trakcie I wojny światowej zmobilizowany do armii carskiej brał udział w walkach od 1915 do przełomu 1917/1918. 21 maja 1916 roku został awansowany na generała majora.
Od maja 1919 roku w Wojsku Polskim. 27 września 1919 roku generał Wojciech Falewicz zawiadomił telegraficznie Naczelnika Państwa, że generał Baranowski „zgadza się na wyjazd do Syberii”Telegram generała Wojciecha Falewicza do Naczelnika Państwa nadany w Grodnie 27 września 1919 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/36, s. 365.. W październiku 1919 roku został szefem Polskiej Misji Wojskowej na Syberii. Na tym stanowisku 1 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłych korpusów wschodnich i byłej armii rosyjskiejDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 15 maja 1920 roku, poz. 504.. Po powrocie z Syberii został zastępcą dowódcy I Korpusu Wojska Litwy Środkowej. Od 26 lutego 1921 roku czasowo, w zastępstwie, pełnił obowiązki dowódcy Grupy Wojsk Litwy Środkowej, która powstała z przemianowania I KorpusuRozkaz organizacyjny Nr 1 Dowództwa Grupy Wojsk Litwy Środkowej z 26 lutego 1921 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/36, s. 77.. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 15 stycznia 1921 roku, poz. 45.. Zmarł 31 maja 1922 roku w Wilnie. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Antokolu.
Generał Baranowski był żonaty z Marią Zacharzewską, z którą miał syna (Konstanty Baranowski)Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ..., s. 72..
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5276 (24 marca 1922)Dekret Naczelnika Państwa z 24 marca 1922 r. L. 11445/V.M. Adj. Gen. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 10, s. 322) Krzyż Walecznych dwukrotnie 1921
Medal Miłosza Obilicza Za męstwo w złocie (1876) Medal Miłosza Obilicza Za męstwo w srebrze (1876) Order Świętej Anny III stopnia (1889) Order Świętego Stanisława III stopnia (1895) Świętego Stanisława II stopnia (1895) Świętej Anny II stopnia (1895) Order Świętego Włódzimierza IV stopnia (1905) Złota broń (1905) Order Świętego Włodzimierza III stopnia (1910) Medal Upamiętnienia Władania Imperatora Aleksandra III Medal Upamiętnienia Rosyjsko-Japońskiej Wojny
Przypisy
Bibliografia Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych. Artur Kijas, Polacy w Rosji od XVII wieku do 1917 roku, Inst. Wydawniczy PAX, Wydawnictwo Poznańskie, . Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
Antoni Longin Kategoria:Absolwenci Czugujewskiej Szkoły Wojskowej Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy w wojnie rosyjsko-japońskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny rosyjsko-tureckiej 1877–1878 (strona rosyjska) Kategoria:Urodzeni w 1854 Kategoria:Wojskowi Litwy Środkowej Kategoria:Zmarli w 1922 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie)