Marduk (sum. damar-dutu, tłum. „Młody byczek boga Utu”)Marek Stępień, Kodeks Hammurabiego, Wydawnictwo ALFA, Warszawa 2000, s. 17, przypis 8. – bóstwo opiekuńcze miasta Babilon, najważniejszy bóg panteonu babilońskiego, syn boga Enki/Ea, małżonek bogini Sarpanitu, utożsamiany z planetą Jowisz i Syriuszem.
Ze względu na pozycję miasta, Marduk szybko stał się naczelnym bóstwem Mezopotamii. W szczytowym nasileniu kultu innych bogów uważano za jego sługi bądź jedynie inne aspekty jego osobowości. Jego kult stał się również popularny w Asyrii.
Symbolem Marduka było trójkątne narzędzie rolnicze – łopata lub motyka – zwane marru (ponieważ na początku był najprawdopodobniej, jak inni bogowie, jedynie lokalnym bóstwem rolniczym). Towarzyszył mu wąż-smok Muszhuszu.
Kojarzy się go przede wszystkim z takimi dziedzinami, jak magia, mądrość, woda i sądownictwo – im bowiem patronował.
Zobacz też Religia Mezopotamii Akitu Asarluhi Tutu
Przypisy
Bibliografia H.W.F. Saggs: Civilization Before Greece And Rome, Yale University Press 1989, Chester G. Starr: A History Of The Ancient World, Oxford University Press 1999,
Kategoria:Bóstwa mezopotamskie Kategoria:Bóstwa astralne Kategoria:Bóstwa opiekuńcze Kategoria:Bóstwa rolnicze Kategoria:Bóstwa magii Kategoria:Bóstwa wodne Kategoria:Bóstwa sprawiedliwości Kategoria:Bóstwa stworzenia