Cztery modernizacje – program sformułowany w styczniu 1963 roku podczas konferencji naukowej w Szanghaju przez ówczesnego premiera Chin Zhou Enlaia, zapowiadające przeprowadzenie w niedługim czasie kompleksowego programu przebudowy i unowocześnienia Państwa Środka w czterech sektorach: rolnictwa, przemysłu, obronności oraz nauki i techniki.
Pojęcie czterech modernizacji przeniknęło do języka publicznego po wystąpieniu Zhou Enlaia 13 stycznia 1975 roku, na pierwszej sesji OZPL IV kadencji. Zaprezentowany wówczas program czterech modernizacji stanowił zapowiedź reform gospodarczo-społecznych i deklarację zerwania z kursem wciąż trwającej jeszcze rewolucji kulturalnej. Zawierał w sobie krytykę doktryn maoistowskich, na pierwszym miejscu zamiast ideologii stawiając gospodarkę oraz postulując pragmatyzm w polityce socjoekonomicznej w miejsce idealizmu i doktrynerstwa.
Po śmierci Mao Zedonga w 1976 roku hasło czterech modernizacji stało się jednym z punktów programu reformistów skupionych wokół Deng Xiaopinga. W sierpniu 1977 roku Komitet Centralny Komunistycznej Partii Chin zapowiedział ich realizację do końca XX wieku. Cztery modernizacje stanowiły jedno z głównych haseł wolnorynkowych reform gospodarczych w Chinach w latach 80.
Nawiązania W grudniu 1978 roku dysydent Wei Jingsheng wywiesił w Pekinie dazibao o piątej modernizacji, w którym utrzymywał, że realizacja reform gospodarczych wymaga również demokratyzacji życia politycznego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polityka Chin Kategoria:Historia Chińskiej Republiki Ludowej