thumb|Bohdan Tomaszewski (1965) thumb|Bohdan Tomaszewski (z prawej) w rozmowie z Włodzimierzem Szaranowiczem Bohdan Wacław Krzysztof Tomaszewski (ur. 10 sierpnia 1921 w Warszawie, zm. 27 lutego 2015 tamże) – polski dziennikarz, komentator sportowy, tenisista (przedwojenny mistrz Polski juniorów), autor książek i scenariuszy filmowych. Uznawany za legendę i symbol polskiego dziennikarstwa sportowego.

Życiorys Był synem Wacława, inżyniera sanitarnego, i Janiny z CzaykowskichBogdan Tuszyński, Tytani mikrofonu, Warszawa 1992, s. 72; Bohdan Tomaszewski w bazie Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego (dostęp 2015-03-03).; miał dwóch starszych braci: Wiesława i Janusza. Pobierał nauki w warszawskich gimnazjach: państwowym im. Stanisława StaszicaWypowiedź w 1. Programie Polskiego Radia, 30 września 2006, w audycji wyemitowanej o godz. 17. i prywatnym im. Jana Zamoyskiego, a podczas okupacji niemieckiej na tajnych kompletach. Jako młody chłopak zaczął wyczynowo grać w tenisa, zdobywając tytuł mistrza i wicemistrza Polski juniorów.

W czasie okupacji handlował mydłem i dorabiał jako rikszarz. W latach 1941–1944 uczęszczał na zajęcia Tajnej Szkoły Głównej Handlowej im. Edwarda Lipińskiego. Zaprzysiężony jako żołnierz ZWZ-AK ps. „Mały”, wziął udział w powstaniu warszawskim (brak informacji o przydziale; według własnych relacji, należał do zgrupowania „Kuba” na Starówce, ale nie miał broniBohdan Tomaszewski: Czy ja mogę coś powiedzieć?, „Gazeta Wyborcza – Magazyn”, 05.01.2013.). Po kapitulacji powstania trafił do obozu w Ożarowie Mazowieckim.

Po wojnie pracował w sopockim Grand Hotelu. W 1946 rozpoczął pracę dziennikarską w „Kurierze Szczecińskim”. W tym czasie kontynuował karierę sportową w SKT Szczecin (1945–1948). W 1948 rozpoczął pracę jako dziennikarz sportowy w „Expressie Wieczornym”. W 1955 został sprawozdawcą radiowym w Redakcji Sportowej Polskiego Radia, a w 1961 sprawozdawcą telewizyjnym. W latach 1956–1980 komentował m.in. 12 igrzysk olimpijskich letnich i zimowych.

Z zachowanych dokumentów Służby Bezpieczeństwa wynika, że w 1954 miał być pozyskany do współpracy z Departamentem III Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego jako tajny współpracownik ps. „Guzikowski”, w 1957 przekazany został na kontakt Departamentowi II MSWMarzec 1968 w dokumentach MSW, t. 1: Niepokorni, red. naukowa Franciszek Dąbrowski, Piotr Gontarczyk, Paweł Tomasik, Warszawa 2008, s. 105..

W czasie stanu wojennego Bohdan Tomaszewski odmówił współpracy z Polskim RadiemNależy postępować, jak należy. Z Izabellą Sierakowską-Tomaszewską rozmawia Magdalena Grzebałkowska, Wysokie Obcasy. Dodatek do „Gazety Wyborczej” z 16 lutego 2008, s. 12.. Powrócił na antenę w 1989. Był co poniedziałek gościem Kroniki sportowej w Pierwszym Programie Polskiego Radia.

Bohdan Tomaszewski w pracy radiowego sprawozdawcy odwołując się do intelektualnych refleksji stworzył nowy styl, który stanowił przeciwieństwo dla płytkich przeżyć stymulowanych tanimi, emocjonalno-rozrywkowymi aspektami widowiska sportowego.

Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego.

12 września 2014, w uznaniu zasług dla regionu, kortowi centralnemu kompleksu przy al. Wojska Polskiego 127 w Szczecinie nadano imię Bohdana Tomaszewskiego.

Pogrzeb Bohdana Tomaszewskiego odbył się 6 marca 2015. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 146-5-9,10).

Życie prywatne Był trzykrotnie żonaty. Miał dwóch synów: z Zofią z Leszczyńskich secundo voto Minkiewicz (1924–2014) – Krzysztofa, a z Ewą ze Słupnickich (1920–2015) – Tomasza. Poprzez drugą żonę był spowinowacony z szermierzem i dwukrotnym złotym medalistą olimpijskim, Witoldem Woydą (1939–2008). Od 1967 jego żoną była Izabella Sierakowska. Był mieszkańcem osiedla Stawki.

Publikacje 1957: Halo, halo! Tu mikrofony Polskiego Radia w Melbourne 1961: Milczące stadiony 1962: Kariera z kolcami 1964: Spotkanie ze sportem 1965: Rok olimpijski 1968: Romantyczne mecze 1968: Samotność w peletonie (współautorem był Jerzy Suszko) 1971: Do ostatniego tchu 1974: Listy oldboya, czyli olimpijskie Somosierry 1976: Proszę o klucz 1978: Wimbledon 1979: Łączymy się ze stadionem 1980: Dziesięć moich olimpiad 1985: Romantyczne mecze 1990: Pożegnalna defilada 1992: Przeżyjmy to jeszcze raz

Film Jest autorem scenariuszy do filmów: Zaczarowany rower, Bokser i Czekam w Monte-Carlo.

Wystąpił też w kilku polskich filmach, gdzie najczęściej grał samego siebie. Były to: 1960 – Mąż swojej żony 1965 – Wojna domowa 1966 – Bokser 1970 – Krajobraz po bitwie 1971 – Motodrama 1977 – Prawo Archimedesa 2000 – Minio 2002 – Wunderteam. Cudowne lata 2011 – W biegu za życiem

Odznaczenia i nagrody Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2005) – w uznaniu wybitnych zasług dla dziennikarstwa sportowego, za działalność publicystyczną. Brązowy Krzyż Zasługi (1952) – za zasługi w pracy zawodowej. Medal ZAiKS-u (2009)

Nagrody i wyróżnienia Dziennikarski Laur Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (16 grudnia 2006) – za niedościgniony wzór dziennikarskiego profesjonalizmu Złoty Mikrofon (1972) – za indywidualność sprawozdawcy i reportera sportowego. Nagroda im. Witolda Hulewicza

Upamiętnienie W 2015 pośmiertnie ustanowiono nagrodę im. Bohdana Tomaszewskiego dla dziennikarzy sportowych. Pierwszym laureatem został Stefan Szczepłek. 25 czerwca 2016 w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie odsłonięto gwiazdę Bohdana Tomaszewskiego.

Zobacz też Jadwiga Jędrzejowska

Przypisy

Linki zewnętrzne

Bohdan Tomaszewski w serwisie „Przeglądu Sportowego” Bohdan Tomaszewski – Stowarzyszenie Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego Grzegorz Kopacz, „Długi Tom”; press.pl, 27.02.2015

Kategoria:Biografie kanonu polskiej Wikipedii Kategoria:Dziennikarze związani ze Szczecinem Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Mistrzowie Mowy Polskiej Kategoria:Nagrodzeni Medalem Kalos Kagathos Kategoria:Polscy dziennikarze telewizyjni Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy dziennikarze sportowi Kategoria:Polscy scenarzyści XX wieku Kategoria:Polscy tenisiści Kategoria:Polskie osobowości telewizyjne Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Redaktorzy PR1 Kategoria:Tajni współpracownicy Służby Bezpieczeństwa PRL Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 2015 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej