Polska Partia Socjalistyczna-Lewica – polska radykalno-socjalistyczna partia polityczna, funkcjonująca w latach 1926–1931.
Historia Utworzona została 13 czerwca 1926 przez działaczy lewego skrzydła Polskiej Partii Socjalistycznej z Andrzejem Czumą na czele. W 1927 liczyła 12 tys. członków, działających głównie na terenie Lublina, Krakowa i Śląska Cieszyńskiego, a Sekcje Młodzieży PPS-Lewicy liczyły w 1928 ok. 1500 członków. W partii trwał konflikt między komunistami (Alfred Bem, Franciszek Polka, Romuald Gadomski) a działaczami dążącymi do zachowania niezależności od KPP (Andrzej Czuma, Stanisław Berent, Albin Różycki). Po aresztowaniu Andrzeja Czumy w styczniu 1929 kierownictwo partii przeszło w ręce komunistów, co doprowadziło do rozłamu (grupa Andrzeja Czumy ostatecznie znalazła się w Związku Związków Zawodowych). PPS-Lewica faktycznie stała się legalną przybudówką Komunistycznej Partii Polski. W lutym 1931 policja aresztowała wszystkich delegatów II Kongresu PPS-Lewicy. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Sosnowcu z 26 lutego 1930, zatwierdzonym przez Sąd Apelacyjny w Warszawie 20 grudnia 1930, Polska Partia Socjalistyczna – Lewica została uznana za organizację antypaństwową, a następnie rozwiązana decyzją ministra spraw wewnętrznych, która weszła w życie 14 lutego 1931. Organami prasowymi partii były: „Robociarz”, „Głos Pracy”.
Przypisy
Literatura
Encyklopedia Powszechna PWN, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1975, s. 628.
Kategoria:Partie i ugrupowania II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie organizacje rewolucyjne Kategoria:Polskie partie socjalistyczne Kategoria:Polska Partia Socjalistyczna Kategoria:Polskie organizacje antyfaszystowskie