mały|Grób symboliczny Konstantego Ihnatowicza na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Konstanty Ihnatowicz (ur. 30 kwietnia 1865 w Tule, zm. 21 września 1944 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 30 kwietnia 1865 w Tule, w rodzinie Witolda, rzeczywistego radcy stanu, profesora, i Konstancji z Abramowiczów. Uczył się w wojskowym gimnazjum i szkole marynarki wojennej w Petersburgu, następnie ukończył Nikołajewską Szkołę Inżynieryjną. Od 1 czerwca 1881 roku pełnił służbę w armii carskiej. Ostatnio pracował w Zarządzie Inspektoratu Inżynierii Okręgu Wojennego w Piotrogrodzie. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z 6 grudnia 1912., a na generała majora – 26 lipca 1915.
20 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznika i przydzielony do Sekcji Wojskowo Emerytalnej Ministerstwa Spraw Wojskowych w WarszawieDz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 105, 119.. Trzy dni później kierownik Ministerstwa Spraw Wojskowych powierzył mu funkcję przewodniczącego komisji „dla rozpatrzenia kwestii Instytutu Urzędników Wojskowych w armii polskiej oraz ich statutu”Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 123.. 31 stycznia 1919 został zatwierdzony na stanowisku prezesa stałej Emerytalnej Komisji Likwidacyjnej przy Ministerstwie Spraw WojskowychDz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 489., która później została przemianowana na Wojenną Komisję Likwidacyjną przy Departamencie Gospodarczym MSWojsk.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 92 z 14 października 1919, poz. 3484. 15 lipca 1920, w związku z likwidacją komisji, został przydzielony do Centralnej Stacji Zbornej w Warszawie. W 1921 został przeniesiony w stan spoczynku. 26 października 1923 prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady.
Zmarł w czasie powstania warszawskiego w Ambulatorium Szpitala Prowizorycznego przy ul. Chmielnej 34 w Warszawie. Jego grób symboliczny znajduje się na warszawskich Powązkach (E-1-20).
W 1891 w Nowogrodzie ożenił się z Marią z Wężyków-Widawskich, z którą miał czworo dzieci: Marię (ur. 1892), Helenę (ur. 1894) i Alinę (ur. 1896) oraz Aleksandra (ur. 1903).
Przypisy
Bibliografia
Bielecki Robert, Polski Czerwony Krzyż. Zarząd Główny. Biuro Informacji i Poszukiwań. Archiwum, Żołnierze Powstania Warszawskiego, Tom 1, Neriton, 1995.
Kategoria:Absolwenci Nikołajewskiej Szkoły Inżynieryjnej Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Tule Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Upamiętnieni symbolicznym grobem na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Zmarli w 1944