thumb|180px|Dom Wawrzyńca dziś Wawrzyniec Sikora znany również pod ps. Hieronim KoląbrynaPod tym pseudonimem pisał artykuły do gazet. (ur. 10 sierpnia 1874 w Liszynie, zm. 17 stycznia 1942 tamże) – działacz lokalny, rolnik, felietonista, dziennikarz.
Rodzicami Wawrzyńca byli Jan i Katarzyna z Zadrozińskich. Wawrzyniec nigdy nie uczęszczał do szkoły, uczył się sam, co wyznał w rozmowie z redaktorem Wiadomości Muzycznych i Teatralnych:
W 1895 w „Gazecie Świątecznej” wydrukowano pierwszy jego list z Liszyna. Od 1898, od założenia „Ech Płockich i Łomżyńskich”, pisywał pod pseudonimem Hieronim Koląbryna. 12 czerwca 1924 został wybrany na sołtysa wsi Liszyno, a 30 stycznia 1927 na wójta gminy Bielino, powiatu płockiego. Funkcję tę pełnił do wybuchu II wojny światowej.
Za zasługi na polu pracy społecznej 22 stycznia 1930 został mu nadany Brązowy Krzyż ZasługiM.P. z 1930 r. nr 19, poz.34.. W czasach II wojny światowej wydano na niego wyrok śmierci przez powieszenie, z powodu szerzenia antyniemieckiej propagandy na ziemiach płockich. Wyroku jednak nie doczekał, zmarł śmiercią naturalną.
Pamiętniki i bruliony Wawrzyniec Sikora pozostawił po sobie pamiętniki, w których zawarł wiele informacji na temat gminy Bielino oraz o obowiązkach jakie pełnił i wykonywał. Sześć zeszytów zostało odnalezionych na strychu jego domu, odziedziczonego przez córkę Ewelinę Misiak wraz z rodzinnymi fotografiami i pojedynczymi kartkami np. niemieckim świadectwem szczepienia z 1916. Kilka stron pamiętnika poświęcił swym sąsiadom, niemieckim kolonistom, opisując ich stan posiadania, budownictwo oraz obyczajowość. Zapiski nosiły tytuł Monografia osiedli niemieckich. Innego rodzaju zapiskami były notatki na temat rzeki Wisły. Opisywał w nich rzekę, jej nurt, podmywane brzegi, piaszczyste łachy i zakola, a przede wszystkim powódź z wiosny 1924 i wysiłki ludzi broniących przed wodą swego dobytku.
Życie prywatne 14 listopada 1906 Wawrzyniec Sikora ożenił się z dziewiętnastoletnią Eleonorą Pełką z Cekanowa. Mieli oni siedem córek: Czesławę, Zofię, Halinę, Cecylię, Lucynę, Ewelinę (po mężu Misiak) i Ludgardę. Rodzina mieszkała w drewnianym, czteroizbowym domu.
Upamiętnienie Jest patronem jednej z głównych ulic w rodzimej podpłockiej miejscowości Liszyno, w gminie SłupnoJolanta Borowska, Wawarzyniec Sikora: dokumentalista z "Powiśla" „Nasze Korzenie” nr 1, 2011, s. 32-35..
Przypisy
Bibliografia Pamiętniki Wawrzyńca Sikory Wiadomości Muzyczne i Teatralne z 31 marca 1906 r. Nasze Korzenie nr 1/2011 Andrzej Jerzy Papierowski, Jerzy Stefański Płocczanie znani i nieznani Jan B. Nycek Ludzie i książki Oracki T. Leksykon sławnych mazowszan – „Zasłużeni dla Mazowsza w XIX i XX w.” Cecylia Gajkowska, Sikora Wawrzyniec [w:] Polski słownik biograficzny, t. XXXVII, Warszawa-Kraków 1996–1997.
Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy działacze regionalni Kategoria:Polscy felietoniści Kategoria:Urodzeni w 1874 Kategoria:Wójtowie gmin wiejskich II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1942