thumb|200px|Generał Księstwa Warszawskiego Mundur Armii Księstwa Warszawskiego – ubiór żołnierzy polskich w latach 1806–1815.
Umundurowanie wojsk Księstwa Warszawskiego oparte było na wzorach armii zaborczych, wojsk francuskich, a także na polskim wojsku przedrozbiorowym (Kawalerii Narodowej). Regulowały je początkowo przepis z 2 marca 1807 roku.
W 1810 roku wydano w Warszawie „Przepis ubiorów dla wojsk i administracyów wojennych Księstwa Warszawskiego”. Ujednolicał on umundurowanie wojsk Księstwa Warszawskiego. Ostatnim dopełnieniem przepisów mundurowych był „Dodatek do przepisu musztry dla piechoty Księstwa Warszawskiego” z 1812 roku.
Mundur generalski thumb|200px|Generał Dąbrowski Ubiór generalicji Księstwa Warszawskiego należał do najstrojniejszych mundurów w dziejach Wojska Polskiego. Duży wpływ na ogólny kształt i kolorystykę munduru generalskiego miał ubiór, który zaprezentował 6 listopada 1806 roku w Poznaniu generał Jan Henryk Dąbrowski. Jego mundur składał się z wysokiej rogatej czapki ozdobionej karmazynowym otokiem z podwójnym haftem generalskim. Granatowy wierzch czapki ozdobiony był srebrnym galonem i kordonkami, a na lewym boku srebrnym krzyżem kawalerskim i białą kitą. Kurtkę posiadał generał granatową z karmazynowym kołnierzem i wyłogami rękawów. Do tego karmazynowe sukienne spodnie.
W marcu 1807 roku wydano pierwszy regulamin ubioru generalskiego. Mundur służbowyMundur zwyczajny (później pierwszy) składał się z granatowej kurtki z karmazynowymi wypustkami w szwach, wyłogach rękawów i kołnierza oraz granatowymi na piersi. Wyłogi rękawów i kołnierza karmazynowe. Oznaki stopni nosili generałowie na wyłogach i kołnierzu oraz dwie naramienne srebrne szlify grubymi bulionami. Szlify generała dywizji miały trzy pozłacane gwiazdy pięciopromienne, generała brygady dwie takie gwiazdy. W tym zestawie noszono karmazynowe lub granatowe szarawary z białym lampasem. Nakryciem głowy była wykonana z czarnego filcu czapka rogata. Skórzany daszek ozdobiony był srebrnym haftem. Kolorytu dopełniał karmazynowy otoki z haftem generalskim. Do czapki przyczepiano białe pióro w tulejce, srebrny krzyż kawalerski i srebrne kordonki. Do tego generał nosił srebrną ładownicę z krzyżem kawalerskim, pałasz prosty w żelazo osadzony, pendent srebrny z klamrą srebrną z białym orłem, felcech narodowy i tradycyjną szarfę polską.
We wrześniu 1810 roku wprowadzono nowe przepisy dotyczące munduru generalskiego. Ustalono trzy jego typy: mundur galowy, mały pierwszyMundur „pierwszy” poprzednio nazywano „zwyczajnym” i mały drugi.
Do munduru galowego używano nadal granatowej kurtki kroju polskiego z karmazynową podszewką. Rabaty pozostały granatowe, a barwa karmazynową utrzymana została na wysokim stojącym kołnierzu i jako wypustki na granatowych mankietach, naokoło łapek przy kieszeniach oraz w szwach rękawów i na plecach. Dodano guziki srebrne „z wyobrażeniem robotą wypukłą orła polskiego”. Na wyłogach napierśnych było czternaście guzików; przy kieszeniach – sześć, z tyłu na fałdach – cztery, przy szlifach – dwa. Pod kurtką noszono kamizelkę białą, której spod kurtki nie było widać.
Mundur mały drugi składał się z fraka granatowego z karmazynowym kołnierzem i wypustkami w szwach, na mankietach i klapkach kieszeni. Kamizelka biała. Spodnie długie z sukna karmazynowego, obszyte sznurkami srebrnymi, albo granatowe bez lampasów i sznurków. Dopuszczalne były też sukienne białe albo nankinowe. Na balach noszono zazwyczaj białe lub czarne krótkie spodnie jedwabne z białym, lub czarnymi pończochami i trzewiki ze srebrną sprzączką. Na głowie noszono czarny kapelusz stosowany obszyty czarną taśmą kamelarową (z miękkiego włosia kozy) z galonem srebrnym do przytrzymywania kokardy przypiętym guzikiem mundurowym. Krawędzie kapelusza ozdobione były białym lub czarnym piórem strusim i w miejscu złożenia galonkami srebrnymi.
Umundurowanie Legii thumb|200px|Piechota Księstwa Warszawskiego
Według przepisu ubiorczego z 2 marca 1807 roku umundurowanie żołnierzy w każdej z trzech legii księstwa różniło się.
W 1 Legii oficerowie nosili granatowe kurtki i rajtuzy, żółte wyłogi, kołnierz i wyłogi przy rękawach pąsowe, lampasy żółte, żółte guziki z numerem pułku. Rajtuzydługie, wąskie spodnie ze skórzanymi „strzemiączkami” pod trzewiki nakładano na buty i zapinano ośmioma pętelkami. Giwerczyli czako, albo okrągły kaszkiet z daszkiem jak żołnierski.
W czasie służby noszono żółty ryngraf z białym orłem. Oficerowie starsi nosili złoty pendent z żółtą klamrą i białym orłem, z jedwabiem granatowym, a oficerowie młodsi – ze skóry białej lakierowanej.
W 2 Legii noszono kurtkę i spodnie granatowe, a wyłogi, kołnierz i łapki karmazynowe. Pozostałe części umundurowania jak w 1 Legii. Wszystkie dodatki, które w 1 Legii były złote, w drugiej były srebrne.
3 Legia nosiła zgodnie z przepisem granatowe kurtki i rajtuzy. Wyłogi, kołnierz i łapki były białe, guziki żółte numerowane, lampasy białe; reszta jak w 1 Legii. W rzeczywistości mankiety i kołnierze były czerwone
Mundur maływicemundur składał się z granatowego fraka, kołnierz tego koloru co u kurtki, wypustki koloru wyłogów, na przodzie prosto zapięty; guziki numerowane, epolety określające rangę i kapelusz. Do kapelusza mocowano białą kokardę nawiązywała do czasów I Rzeczypospolitej.
Fizylierzy posiadali naramienniki granatowe, w kompaniach grenadierskich pułków piechoty epolety miały kolor pąsowy, a w woltyżerskich – zielony
Adiutanci w poszczególnych legiach nosili różne futrzane odbicia dołmanów. W 1 Legii noszono siwe, w 2. czarne a w 3. jasnokasztanowe.
Umundurowanie piechoty thumb|200px|Woltyżer i fizylier 3 września 1810 wydano nowe przepisy ubiorcze dla piechoty. Intencją twórców regulaminu było ujednolicenie barwy mundurów piechoty we wszystkich dywizjach. Kurtki i fraki pozostawały granatowe, wyłogi zaś białe z karmazynowymi kołnierzami i mankietami oraz wypustki. Woltyżerowie nosili żółte kołnierze. Oficerowie zamiast kurtek nosili wysoko wycięte fraki oraz kapelusze, grenadierzy zaś futrzane bermyce. Niektórzy żołnierze mieli kołnierze granatowe.
Podoficerowie i szeregowcy nosili granatową kurtkę, z wyłogami z białego sukna, zapinanymi z dwóch stron na guziki. Zimą noszono długie spodnie granatowe, a latem białe płócienne. Pod spodnie noszono krótkie, białe, płócienne kamasze. Na głowie fizylierzy i woltyżerowie nosili polską czapkę rogatą z czarnego filcu, tektury i płótna, ze skórzanym daszkiem.
Wysokość czapki wynosiła około 22,5 cm, a szerokości boków 25 cm. Orzeł był wykonany z białej blachy, pod nim żółta blacha z numerem pułku, żółta metalowa podpinka z fizylierską gwiazdą lub woltyżerską trąbką na guzie. Daszek okuty był żółtą metalową obwódką. Nad kokardą noszono czarny pompon u fizylierów i kitę żółto-zieloną u woltyżerów. Na czapce kordony białe. Podoficerowi do kordonów przysługiwały białe, niciane frędzle z karmazynem. Grenadierska bermyca z niedźwiedziego futra miała mały daszek z żółtą metalową obwódką. Z przodu, na żółtej blasze z numerem pułku, widniał biały orzeł, a po bokach dwa granaty. Kita była pąsowa, a kordony białe. Wierzch czapki okrągły z pąsowego sukna. Pasy i lederwerkirzemienie podtrzymujące tornister, ładownice, tasak i bagnet (Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych W. Kopalińskiego) żołnierzy były koloru białego. Ładownice wykonane były z czarnej, lakierowanej skóry: u fizylierów posiadały mosiężny numer pułku, u grenadierów – granat, u woltyżerów – trąbkę. Granatową furażerkę z taśmą i chwastem pąsowym w marszu zwijano pod ładownicą, a kitę przenoszono w ceratowym futerale przywiązanym do pochwy pałasza. Lejbik wykonany był z białego sukna, płaszcz zaś z sukna szarego. Czapki podoficerów były okolone u góry calowym galonem.
Pułkowym saperom przysługiwała grenadierską bermyca, a na rękawach mieli naszyte z pąsowego sukna dwie na krzyż złożone siekiery z bombą gorejącą pośrodku. Na mundurze nosili biały, skórzany fartuch i białe rękawice z mankietami. Biały pas główny z klamrą mosiężną podtrzymywał futerał na siekierę z małą ładownicą.
Tambormajor, dobosze i muzykanci w każdym pułki posiadali inne charakterystyczne mundury. Podoficerowie i grenadierzy nosili długie wąsy i bokobrody, nieco mniejszy zarost obowiązywał woltyżerów. Fizylierzy byli bez zarostu. Saperów charakteryzowały potężne brody. thumb|200px|Żołnierze 2 pułk piechoty Mundur wielki oficera składał się z granatowego fraka sukiennego, białej kamizelki i białych spodni sukiennych do węgierskich, oraz kapelusza stosowanego. Granatowy kołnierz fraka posiadał karmazynową wypustkę. Oficerowie kompanii woltyżerskiej posiadali kołnierz żółty, bez wypustek Wyłogi na piersi koloru białego, zapinane na małe guziki. Łapki u rękawów też karmazynowe, z białą wypustką. Frak zapinał się na haftki i rozchodził poniżej piersi ku udom. Kieszenie wszyte w poprzek, z trzema zębami i wypustką karmazynową. Podszewka fraka biała, poły spięte, a na nich, w rogach złotem wyszyte bomby dla grenadierów, trąbki dla woltyżerów, a gwiazdy dla fizylierów. Guziki fraka wykonane z żółtego metalu z wypukłymi numerami pułków. Na wyłogach znajdowało się siedem małych guzików z każdej strony. Z lewej strony, poniżej wyłogów, trzy guziki wielkie, z prawej wyszycia w kształcie dziurki do zapinania. Przy każdej kieszeni trzy duże guziki, dwa w stanie i trzy małe na każdej łapce rękawów, a po jednym guziku do szlify. Kamizelka z małymi guzikami mundurowymi i trzema guzikami przy kieszeniach częściowo wychodząca spod fraka. Chustka na szyję czarna, z białym brzegiem. Kapelusz obszyty czarną taśmą, z lewego skrzydła podwójnie założony złoty galon, szerokości ½ cala, zapięty na duży guzik mundurowy. Pod galonem – biała kokarda. Oficerowie grenadierów nosili czapkę niedźwiedzią z piórem pąsowym i srebrnym kordonem, oficerowie woltyżerów – na kapeluszach żółtą kitkę, oficerowie fizylierów – kitkę czarną.
Mundur mały oficera składał się z sukiennego granatowego fraka z granatowym kołnierzem i łapkami. Frak zapinany był na dziewięć wielkich guzików. Spodnie sukienne granatowe. Grenadierom przysługiwał kapelusz stosowany z pąsową kitą, oraz granatowy surdut dwurzędowy zapinany na siedem wielkich guzików. W lecie kamizelka i spodnie mogły być białe. Różnicę w stopniach oficerskich uwidocznione były na epoletach.
Cała piechota nosiła epolety złote, felcech i kordonki srebrne, ryngraf mały – pozłacany, z białym orłem w środku. Oficerowie piechoty uzbrojeni byli w płaską francuską szpadę z pozłacaną rękojeścią, w czarnej pochwie i ze skórzanym czarnym pasem. Oficerowie odbywający służbę konno mieli pałasz żółto oprawny z pochwą mosiężną, a ostrogi srebrne. Również oficerowie kompanii wyborczych używali pałasza.
Umundurowanie kawalerii thumb|200px|Strzelcy konni Księstwa Warszawskiego Przepis z dnia 2 marca 1807 określał wygląd mundurów lekkiej jazdy w poszczególnych legiach.
W 1 Legii służbowy mundur oficerów składał się z granatowej kurtki, z kołnierzem i mankietami pąsowymi, a wyłogami żółtymi. Pod kurtką noszono biały lejbik. Rajtuzy granatowe z dwoma żółtymi lampasami, guziki żółte. Giwer z galonem z pąsową skórką posiadał z boku czarną kitę. Ładownica z czarnym, lakierowanym pasem i dwoma galonkami żółtymi obwiedziona po brzegach.
Do czapki przytwierdzona żółta blaszka z białym orłem. Wszystkie dodatki gładkie, pozłacane, pendent złoty, klamra żółta z białym orłem. Felcech zwyczajny – polski – zależny od rangi.
Na lewym ramieniu noszono złoty akselbant, a na prawym szlify. Oficerowie do służby mogli nosić szare rajtuzy z żółtymi lampasami.
Poza służbą noszono mundur maływicemundur. Był to granatowy frak z żółtymi wypustkami, kamizelką pąsową ze złotymi sznurkami, zdobioną po husarsku, długie węgierskie spodnie ze złotymi sznurkami i węgierskie buty, kapelusz stosowany z białą kokardą i czarną kitką.
Oficerowie pozostałych dwóch legii występowali w podobnych mundurach, ale zawsze z zachowaniem barwy właściwej dla dywizji.
Ułani