Do tego karmazynowe sukienne spodnie.
W marcu 1807 roku wydano pierwszy regulamin ubioru generalskiego. Mundur służbowyMundur zwyczajny (później pierwszy) składał się z granatowej kurtki z karmazynowymi wypustkami w szwach, wyłogach rękawów i kołnierza oraz granatowymi na piersi. Wyłogi rękawów i kołnierza karmazynowe. Oznaki stopni nosili generałowie na wyłogach i kołnierzu oraz dwie naramienne srebrne szlify grubymi bulionami. Szlify generała dywizji miały trzy pozłacane gwiazdy pięciopromienne, generała brygady dwie takie gwiazdy. W tym zestawie noszono karmazynowe lub granatowe szarawary z białym lampasem. Nakryciem głowy była wykonana z czarnego filcu czapka rogata. Skórzany daszek ozdobiony był srebrnym haftem. Kolorytu dopełniał karmazynowy otoki z haftem generalskim. Do czapki przyczepiano białe pióro w tulejce, srebrny krzyż kawalerski i srebrne kordonki. Do tego generał nosił srebrną ładownicę z krzyżem kawalerskim, pałasz prosty w żelazo osadzony, pendent srebrny z klamrą srebrną z białym orłem, felcech narodowy i tradycyjną szarfę polską.
We wrześniu 1810 roku wprowadzono nowe przepisy dotyczące munduru generalskiego.