Stanisław Józef Kozicki26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie imienia ze „Stanisław II” na „Stanisław Józef”. (ur. 7 majaRocznik oficerski 1932, s. 16, 486. Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, s. 115. Natomiast Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ..., s. 176, jako datę urodzenia podał 7 marca. Generał Kozicki w ewidencji wojskowej figurował jako Stanisław II Kozicki, w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo nazwisko i imię: Stanisław I Kozicki, ur. 26 lutego 1891, podporucznik rezerwy aptekarz, X Batalion Sanitarny w Przemyślu i Stanisław III Kozicki, ur. 16 czerwca 1899, porucznik uzbrojenia, w 1923 pełniący służbę w Okręgowym Zakładzie Uzbrojenia Nr VII. 1893 we Lwowie, zm. 17 czerwca 1948 w Barons Cross) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Adama i Marii z Dymkiewiczów, urodzony 7 marca 1893 we Lwowie, w ówczesnym Królestwie Galicji i Lodomerii. Po ukończeniu gimnazjum i odbyciu jednorocznej ochotniczej służby wojskowej w cesarskiej i królewskiej Armii rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Od 1912 był członkiem „Sokoła” i Polskich Drużyn Strzeleckich.

W czasie I wojny światowej, 4 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie następnie otrzymał przydział do 1 kompanii I baonu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady. 5 marca 1915 awansował na chorążego, a 1 kwietnia 1916 na podporucznikaLista starszeństwa oficerów Legionów Polskich ..., s. 15.. 21 października 1915 został ranny pod Jabłonką. Po kryzysie przysięgowym, 24 października 1917 został wcielony do armii austriackiej. Pо ukończeniu kursu oficerskiego pod Triestem, przydzielono go do kompanii szturmowej 20 pułku piechoty. 16 wrześniu 1918 został zwolniony ze służby ze względu na stan zdrowia. thumb|left|Ppor. Stanisław Kozicki z kpr. Eugeniuszem Quirinim; okres służby w Legionach Polskich. thumb|Wręczenie prezydentowi RP Ignacemu Mościckiemu odznak oddziałów pancernych przez gen. Stanisława Kozickiego 15 grudnia 1938 W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Wziął czynny udział w obronie Lwowa, a następnie walczył na wojnie z Ukraińcami i bolszewikami w szeregach 5 i 1 pułku piechoty Legionów. Dowodził kolejno plutonem, kompanią i batalionem. 16 sierpnia 1920 objął dowództwo 6 pułku piechoty Legionów i sprawował je przez siedem kolejnych lat, do 17 sierpnia 1927Rocznik oficerski 1923, s. 140.Rocznik oficerski 1924, s. 136..

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 205. lokatą w korpusie oficerów piechotyRocznik oficerski 1923, s. 398., a 1 grudnia 1924 awansował do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 52. lokatą w korpusie oficerów piechotyRocznik oficerski 1924, s. 341.. W lipcu 1927 został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 8 Dywizji Piechoty w ModlinieDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 22 lipca 1927 r., Nr 19, s. 219.Rocznik oficerski 1928, s. 114, 160.Rocznik oficerski 1932, s. 16, 486.. Od 6 grudnia 1930 do 31 lipca 1931 był słuchaczem V Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. 8 marca 1935 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go dowódcą 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach, a dwa lata później awansował do stopnia generała brygady ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 w korpusie generałów.

W Skierniewicach generał wraz z żoną Heleną z domu Michoń i córką Alicją (ur. 14 lutego 1933), nazywaną zdrobniale Lili, zamieszkał na parterze willi p. Mazarakowej przy ulicy Piłsudskiego 3. W styczniu 1938 w Zakopanem generał Kozicki uległ wypadkowi na nartach i przez sześć tygodni przebywał na leczeniu szpitalnym w Warszawie. W niedzielę 6 marca 1938 wrócił do Skierniewic, lecz nie mógł dostać się do mieszkania. Poprosił o pomoc kapitana Drapsę. Razem, przy użyciu wytrychu, otworzyli drzwi wejściowe. W mieszkaniu zastali zwłoki żony generała i ich pięcioletniej córki Lili oraz szesnastoletniej bony, Zofii Piotrowskiej i osiemnastoletniej służącej, Józefy Olczakówny. Wszystkie ofiary zmarły na skutek obrażeń ciała doznanych w wyniku uderzenia obuchem siekiery w głowę. Zbrodnia została popełniona w nocy z czwartku na piątek 4 marca 1938. Zabójcą był ordynans generała, dwudziestosiedmioletni Bronisław Janowski, analfabeta, urodzony w Nowych Chojnach, przed powołaniem do służby wojskowej zamieszkały we wsi Gałków. Zabójstwo zostało dokonane z chęci zysku. Sprawca zabrał w celu przywłaszczenia biżuterię i odzież należącą do Heleny Kozickiej oraz rewolwer generała, a następnie wyjechał ze Skierniewic razem z konkubiną, Władysławą Kwiatkowską i jej dzieckiem. 9 marca 1938 we wsi Huta Kuflewska funkcjonariusze Policji Państwowej otoczyli dom należący do rodziny Władysławy Kwiatkowskiej, w którym przebywał jej konkubent. Bronisław Janowski popełnił samobójstwo strzelając do siebie z rewolweru generała KozickiegoKurier Poznański Nr 107 wydanie wieczorne z 8 marca 1938 r. Kurier Poznański Nr 108 z 8 marca 1938 r., Kurier Poznański Nr 109 z 9 marca 1938 r.. Ofiary zbrodni zostały pochowane 9 marca 1938 w Skierniewicach.

W marcu tego samego roku Stanisław Kozicki został wyznaczony na stanowisko dowódcy Broni Pancernych Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Funkcję objął po śmierci gen. bryg. Włodzimierza Maxymowicz-Raczyńskiego, który zmarł 24 lutego 1938 w Berlinie. Na stanowisku dowódcy Broni Pancernych pozostawał formalnie do drugiej dekady września 1939. W czasie kampanii wrześniowej był chory. Rozkazy w jego imieniu wydawał gen. bryg. Tadeusz Kossakowski. W czasie kampanii ewakuował się razem z Ministerstwem Spraw Wojskowych z Warszawy na przedmoście rumuńskie. Przed przekroczeniem granicy rumuńskiej z powodu choroby przebywał w szpitalu w Zaleszczykach.

Od września 1939 do 8 lutego 1941 był internowany w Królestwie Rumunii w obozie w Băile HerculanePiotr Stawecki, Generałowie polscy w wojnie obronnej 1939 roku i ich dalsze losy wojenne : cz. 2, [w:] Przegląd Historyczno-Wojskowy 15 (66)/3 (249) s. 93–94., a następnie do wiosny 1945 przebywał w niemieckiej niewoli, w oflagach: VI E w Dorsten i VI B Dössel.

Po uwolnieniu osiedlił się w Anglii. Zmarł 17 czerwca 1948 w Barons Cross pod Leominster i tam został pochowany.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1160 – 1921Dekret Wodza Naczelnego L. 2630 z 16 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 8 poz. 239 Krzyż Niepodległości – 24 października 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 9 listopada 1931 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska i szerzenia wiedzy wojskowej”. Krzyż Walecznych czterokrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka „Za wierną służbę” – 6 sierpnia 1916 „za pracę żołnierską w polu od dnia 8 sierpnia 1914 r.” Order Pogromcy Niedźwiedzia III klasy (Łotwa)

Zobacz też Generałowie i admirałowie II Rzeczypospolitej Generałowie i admirałowie II Rzeczypospolitej w II wojnie światowej Niemieckie obozy jenieckie 1939–1945

Przypisy

Bibliografia

Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917. Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.

Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.

Włodzimierz Kozłowski, Tragedia generała Stanisława Kozickiego - marzec 1938 roku, „Mars” (Warszawa-Londyn) 2005, T. 18.

Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich Kategoria:Dowódcy 1 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Dowódcy 6 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Dowódcy 26 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Dowódcy piechoty dywizyjnej 8 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Jeńcy Oflagu VI B Dössel Kategoria:Jeńcy Oflagu VI E Dorsten Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Ludzie związani ze Skierniewicami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za wierną służbę” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Pogromcy Niedźwiedzia Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1948 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego internowani w Băile Herculane Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej