thumb|Mapa wyborcza Stanów Zjednoczonych w 1912 roku. Liczba na mapie określa liczbę przedstawicieli stanu w Kolegium Elektorów Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1912 roku – trzydzieste drugie wybory prezydenckie w historii Stanów Zjednoczonych. Na urząd prezydenta wybrano Woodrowa Wilsona, a wiceprezydentem został Thomas Marshall.

Kampania wyborcza Partia Demokratyczna zebrała się na konwencji w Baltimore w dniach 1-2 lipca 1912 roku, gdzie głównym pretendentem do uzyskania nominacji prezydenckiej był spiker Izby Reprezentantów Champ Clark. Wśród ośmiu pretendentów, pojawiało się także nazwisko Wilsona, jednak na faworyta wyrósł dopiero w 35. głosowaniu. Nominację udało mu się uzyskać dopiero w 41. głosowaniu. Kandydatem na wiceprezydenta został Thomas Marshall. W kampanii wyborczej, Wilson przedstawił program reform gospodarczych, zwany „Nową Wolnością”. Zakładał on między innymi, poparcie ustaw antytrustowych, nowych regulacji bankowych i redukcję stawek. Postulował także reformę podatkową i bezpośredni system wyborów do Senatu. W obozie Partii Republikańskiej istniały podziały pomiędzy zwolennikami Williama Tafta i Theodore’a Roosevelta, którzy od 1911 roku pozostawali w ostrym konflikcie. Niezadowolony polityką urzędującego prezydenta, na początku 1912 roku Roosevelt ogłosił, że będzie się ubiegał o nominację prezydencką. Reformatorskie skrzydło partii chciało nominować trzeciego kandydata – Roberta La Follette’a, lecz manewr ten się nie powiódł. Dzięki działaniom bossów partyjnych, na konwencji partii w Chicago w pierwszym głosowaniu poparcia udzielono Taftowi, w wyniku czego Roosevelt opuścił ugrupowanie i założył Partię Postępową. Został jej oficjalnym kandydatem prezydenckim, a w kampanii („Nowy Nacjonalizm”) zapowiadał ustalenie płacy minimalnej dla kobiet, emerytury, ubezpieczenia od wypadków, zatrudnianie nieletnich, a także poparcie dla obywatelskich inicjatyw ustawodawczych i referendów. Kandydatem Partii Socjalistycznej po raz kolejny został Eugene Debs. Nominację Partii Prohibicji uzyskał Eugene Chafin. Urzędujący prezydent nie wziął aktywnego udziału w kampanii, co, w połączeniu z rozbiciem w obozie republikańskim, umożliwiło zwycięstwo demokratom.

Kandydaci Partia Demokratyczna

Partia Postępowa

Partia Prohibicji

Partia Republikańska

Socjalistyczna Partia Ameryki

Wyniki głosowania Głosowanie powszechne odbyło się 5 listopada 1912. Wilson uzyskał 41,8% poparcia, wobec 27,4% dla Roosevelta, 23,2% dla Tafta, 6% dla Debsa i 1,4% dla Chafina. Ponadto, około 35 000 głosów oddano na niezależnych elektorów, głosujących na innych kandydatów. Frekwencja wyniosła 58,8%. W głosowaniu Kolegium Elektorów Wilson uzyskał 435 głosów, przy wymaganej większości 266 głosów. Na Roosevelta zagłosowało 88 elektorów, a na Tafta – 8. W głosowaniu wiceprezydenckim zwyciężył Marshall, uzyskując 435 głosów, wobec 88 dla Hirama Johnsona i 8 dla Nicholasa Butlera.

Woodrow Wilson został zaprzysiężony 4 marca 1913 roku.

Kandydat na prezydenta Partia Głosowanie powszechne Kolegium Elektorów Głosy Procent Woodrow Wilson Partia Demokratyczna 6 293 152 41,8% 435 Theodore Roosevelt Partia Postępowa 4 119 207 27,4% 88 William Taft Partia Republikańska 3 486 333 23,2% 8 Eugene Debs Socjalistyczna Partia Ameryki 900 369 6% 0 Eugene Chafin Partia Prohibicji 207 972 1,4% 0 Łącznie 531

Kandydat na wiceprezydenta Partia Kolegium Elektorów Thomas Marshall Partia Demokratyczna 435 Hiram Johnson Partia Postępowa 88 Nicholas Butler Partia Republikańska 8 Łącznie 531

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Woodrow Wilson