Elektroda antymonowa – elektroda stosowana w potencjometrii jako elektroda wskaźnikowa czuła na jony wodorowe (pH), zbudowana z metalicznego antymonu (pręcik Sb), którego powierzchnia pokrywa się – wskutek utleniania w powietrzu – warstwą tlenku ; elektroda jest czuła na zmiany pH w zakresie pH = 3–8Według Encyklopedii Techniki „Chemia” elektroda antymonowa może być stosowana w zakresie pH = 4–12..
Na granicy między badanym roztworem i powierzchnią elektrody ustala się równowaga:
Klasyczne równanie Nernsta w postaci:
gdzie: R – stała gazowa, F – stała Faradaya, T – temperatura, K a – aktywności produktów i substratów w roztworze upraszcza się w tym przypadku do postaci:
Możliwość uproszczenia wynika z założeń: aktywność reagentów stałych (Sb i ) jest równa jedności, temperatura T = 298 K, stężenie jonów wodorowych jest na tyle małe, że aktywność (a) można zastąpić wartością stężenia []. Potencjał standardowy elektrody antymonowej wynosi 0,152 V.
Zaletą elektrody jest łatwość przygotowanie i trwałość (używanie nie wymaga specjalnej ostrożności). Wadą jest zależność potencjału od takich czynników, jak stan powierzchni elektrody (np. sposób oczyszczania), stężenie tlenu rozpuszczonego w elektrolicie, oraz intensywność mieszania roztworuG. A. Perley, „Characteristics of the antimony electrode”, Industrial & Engineering Chemistry Analytical Edition 1939 11 (6), 319-322. (abstrakt).. Trudność dokładnego odtworzenia wartości potencjału nie ogranicza możliwości stosowania elektrody do obserwacji zmian potencjału E (np. zachodzących w czasie miareczkowania potencjometrycznego).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Antymonowa