Magelanka rudogłowa (Chloephaga rubidiceps) – gatunek ptaka z rodziny kaczkowatych (Anatidae), zamieszkujący południową część Ameryki Południowej i Falklandy. Monotypowy. Nie jest zagrożony.
Zasięg występowania Lato: południowa Patagonia oraz Ziemia Ognista. Zima: niziny środkowej Patagonii i południowej Pampy. Na Falklandach żyje populacja osiadła.
Morfologia Długość ciała: 45–59 cm (samiec jest większy od samicy).
Samiec i samica nie różnią się wyglądem. Ich głowa jest czerwonawobrązowa z niezbyt wyraźną białą obrączką wokół oka. Ich dość krótki dziób jest czarny. Nogi pomarańczowe, z czarnymi plamkami na kolanach i stopach. Podczas lotu są widoczne białe lotki drugiego rzędu oraz biała plama na ramieniu. Lusterko brązowozielone z metalicznym połyskiem. Sterówki czarne.
Ekologia i zachowanie Siedlisko Na Falklandach otwarte, podmokłe łąki, a w Patagonii słodkowodne bagna. Na zimowiskach pastwiska, łąki i pola uprawne. Rozród Zakładają gniazda we wrześniu i październiku, wśród traw bądź kamieni. Samica znosi 5–8 jaj. Wysiaduje je 29–30 dni. W tym czasie samiec strzeże gniazda. Pisklęta są wodzone przez oboje rodziców. Usamodzielniają się po 70 dniach, a są dojrzałe po trzech latach. Tworzą dozgonnie wierne pary. W czasie lęgów są terytorialne. Wydawane dźwięki Samiec wydaje wysokie, gwiżdżące dźwięki, natomiast samica niższe, krótkie kwakanie. Pożywienie Korzenie, liście, łodygi, trawy i turzyce.
Status i zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje magelankę rudogłową za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). W 2023 roku organizacja Wetlands International szacowała liczebność populacji na 42 744 – 82 000 osobników (co przelicza się na 28 500 – 54 700 osobników dorosłych), zaś jej trend oceniła jako stabilny.
W latach 60. XX wieku magelanka rudogłowa została ogłoszona szkodnikiem przez rząd argentyński, gdyż żerowała na kukurydzy i pszenicy, a także konkurowała o trawę z owcami i bydłem. Przyczyniło się to do prześladowań gatunku, zwłaszcza na zimowiskach. Później w Patagonii w celu kontroli populacji królika europejskiego wprowadzono nibylisy argentyńskie, które magelankom wyjadały jaja i pisklęta. W rezultacie populacja na kontynencie znacznie zmalała. Populacja na Falklandach, mimo polowań, dalej ma się dobrze.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kaczkowate Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Fauna Argentyny Kategoria:Fauna Chile Kategoria:Fauna Falklandów Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1861 roku Kategoria:Taksony opisane przez Philipa Lutleya Sclatera