Włodzimierz Dziakiewicz, także Dziakiewicz-Dołęga (ur. 28 listopada 1882, zm. po 1938) – pułkownik saperów inżynier Wojska Polskiego.

Życiorys Syn Bronisława Stanisława (1831–1893), powstańca styczniowego, sybiraka, i Rozalii z Barczewskich (1855–1904) urodzony 28 listopada 1882. Miał dwóch braci i dwie siostry: Kazimierza (ur. 1878), podpułkownika saperów inżyniera Wojska Polskiego, Emilię (ur. 1880), żoną Jerzego Kisielnickiego.

Uczęszczał do gimnazjum w Stanisławowie. W 1903 ukończył studia w Szkole Politechnicznej we Lwowie. 18 stycznia 1910 we Lwowie z bratem Kazimierzem założył spółkę handlową „Lwowska fabryka urządzeń mechanicznych Dziakiewicz i Ska”. W listopadzie 1911 wystąpił ze spółki.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach w cesarskiej i królewskiej armii, na froncie wschodnim w Galicji Wschodniej.

16 stycznia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem od dnia 1 listopada 1916 i przydzielony z dniem 31 grudnia 1918 do Litewsko-Białoruskiej Dywizji StrzelecówDz. Rozk. Wojsk. Nr 7 z 23 stycznia 1919, poz. 274, jako Dołęga-Dziakiewicz.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 9 z 28 stycznia 1919, poz. 351, jako Dołęga-Dziakiewicz..

Wziął czynny udział w powstaniu wielkopolskim. 5 maja 1919 Komisariat Naczelnej Rady Ludowej na wniosek głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim mianował go kapitanem, a następnie majorem w wojskach technicznych ze starszeństwem z dniem 1 września 1917Tygodnik Urzędowy Naczelnej Rady Ludowej Nr 10 z 10 maja 1919, dekret nr 49 i 50..

Był dowódcą dywizjonu pociągów pancernych. Podczas walk nad Berezyną, podjął się transportu amunicji nieopancerzonym statkiem na odległość ok. 50 km. Mimo silnego ostrzeliwania i trzykrotnego bezpośredniego ataku bolszewików na przepływający statek, transport dotarł do celu. Dowodząc tym dywizjonem, osłaniał odwrót 14 Dywizji Piechoty znad Berezyny. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w Inżynierii i Saperach, w grupie oficerów z byłej armii austro-węgierskiej. W tym czasie wykazany w załodze pociągu pancernego „Gen. Konarzewski”.

W 1921 ukończył kurs oficerów sztabowych saperów. 1 czerwca 1921 był dowódcą XX batalionu saperów, a jego oddziałem macierzystym był 3 pułk saperów. 6 czerwca 1921 został dowódcą 3 pułku saperów w Grudziądzu, a od 27 czerwca 1921 w Wilnie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 24. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Od czerwca 1922 obowiązki dowódcy pułku łączył z pełnieniem obowiązków komendanta Obozu Warownego „Wilno”. W styczniu 1923 jako oficer nadetatowy 3 pułku saperów został przeniesiony z Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV do Głównej Szkoły Artylerii i Inżynierii w Warszawie na stanowisko wykładowcy. W lipcu tego roku został przeniesiony z Oficerskiej Szkoły Inżynierii do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu na stanowisko szefa inżynierii i saperów. W 1923 był szefem Kierownictwa Rejonu Inżynierii i Saperów w Tarnopolu. W marcu 1924 został przeniesiony z dyspozycji szefa Inżynierii i Saperów DOK IX do Wydziału Fortyfikacji Departamentu V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W lipcu 1924 został przeniesiony do 5 pułku saperów w Krakowie na stanowisko dowódcy pułku. W listopadzie 1925 został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku i przydzielony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V z pozostawieniem przy Szefostwie Inżynierii i Saperów OK V. Później został przeniesiony do dyspozycji szefa Departamentu Inżynierii.

26 listopada 1925 przed Wojskowym Sądem Okręgowym Nr V w Krakowie rozpoczął się proces przeciwko płk Dziakiewiczowi oraz kapitanom: Janowi Władyce i Stanisławowi Perko. Pułkownik Dziakiewicz wyrokiem WSO Nr V został uwolniony od postawionych mu 14 zarzutów o różnych charakterze, co zostało podtrzymane przez wyrok Najwyższego Sądu Wojskowego 23 lutego 1926, z wyjątkiem: spoliczkowania Józefa Hieronima Rychtera (1860–1925), redaktora „Głosu Publicznego”, zezwolenia na urządzenie pogrzebu z honorami wojskowymi por. Zenona Janowczyka, który 11 września 1925 popełnił samobójstwo, pozostawienia w służbie nieletniego elewa Lutego z orkiestry pułkowej oraz trzech przewinień dyscyplinarnych. Z dniem 31 października 1928 na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku w następstwie stwierdzonej przez komisję superrewizyjną utraty zdolności fizycznej i trwałej niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej został zatrudniony na stanowisku kierownika referatu technicznego Departamentu V Inżynierii i Saperów MSWojsk., gdzie pracował nad nowym sprzętem i środkami minerskimi. Osobiście opracował wiele projektów nowego sprzętu technicznego dla wojsk saperskich. Pracując na niwie cywilnej uzyskał tytuł naukowy profesora i wydał szereg publikacji między innymi: „Mosty wojenne. Obliczenia statyczne””Bibliografia Polska” 1901–1939, tom 6, s. 469.. W 1934 jako pułkownik w stanie spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. W latach 30. zamieszkiwał w Rzeszowie, gdzie pracował jako autoryzowany inżynier. Był autorem projektu wodociągowego w Rzeszowie z 1930, poprawionego w 1931.

Kontrowersje dotyczące śmierci Pułkownik Włodzimierz Dziakiewicz jest uznawany za ofiarę zbrodni katyńskiej, lecz podane dane dotyczą innego mężczyzny o tym samym imieniu i nazwisku, a mianowicie Włodzimierza Dziakiewicza urodzonego 28 stycznia 1873 w Oleszycach, w ówczesnym powiecie cieszanowskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej pod poz. 901 figuruje Dziakiewicz Włodzimierz s. Bronisława ur. 1873 (lista nr 056/3 z maja 1940). Włodzimierz Dziakiewicz urodzony w 1873 mógł być absolwentem c. k. Wyższej Szkoły Realnej w Stanisławowie z 1893. W „Spisie ludności miasta Krakowa z r. 1900” pod poz. 1058 figuruje Włodzimierz Dziakiewicz h. Dołęga ur. 28 stycznia 1873 w Oleszycach, powiat cieszanowski, inżynier i jego żona Helena z Idzikowskich h. Ślepowron ur. 21 maja 1881 w Tarnowie. 12 września 1901 inż. Włodzimierz Dziakiewicz został mianowany rzeczywistym nauczycielem matematyki w c. k. Państwowej Szkole Przemysłowej w Krakowie (w roku szkolnym 1906/1907 i 1907/1908 nie pełnił obowiązków nauczyciela).

Publikacje Opis szczegółowego projektu budowy wodociągu dla król. woln. Miasta Sanoka (1911) Profesor zamordował eksperta na stacji pomp i filtrów w Rzeszowie (1937) Stosunki i wydarzenia na tle budowy wodociągu i kanalizacji w król. woln. Mieście Rzeszowie w latach 1933-1937 (1937) Wielka klapa pod "Lisią Górą" w Rzeszowie czyli przykra przygoda profesora (1937) Kolaudacja robót w Rzeszowie dnia 15.IV.1935 r. i Superkolaudacja dnia 30 kwietnia 1938 r. dokonane przez „Najwybitniejszych Fachowców” i „Czołowych Specjalistów” czyli Rzeszowskie złoto w „Pomarańczowej Księdze” Prezydenta miasta Rzeszowa (1938)

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych czterokrotnie (po raz pierwszy w 1921, po raz pierwszy i drugi w 1922)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Publikacje Włodzimierza Dziakiewicza w bibliotece Polona

Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Dowódcy 3 Pułku Saperów Wileńskich Kategoria:Dowódcy 5 Pułku (batalionu) Saperów (II RP) Kategoria:Ludzie związani ze Stanisławowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Pułkownicy saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni i szkół wojskowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Wojskowi związani z Rzeszowem Kategoria:Załogi polskich pociągów pancernych w wojnie polsko-bolszewickiej Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej Kategoria:Nieznana data śmierci