Wziął czynny udział w powstaniu wielkopolskim. 5 maja 1919 Komisariat Naczelnej Rady Ludowej na wniosek głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim mianował go kapitanem, a następnie majorem w wojskach technicznych ze starszeństwem z dniem 1 września 1917Tygodnik Urzędowy Naczelnej Rady Ludowej Nr 10 z 10 maja 1919, dekret nr 49 i 50..
Był dowódcą dywizjonu pociągów pancernych. Podczas walk nad Berezyną, podjął się transportu amunicji nieopancerzonym statkiem na odległość ok. 50 km. Mimo silnego ostrzeliwania i trzykrotnego bezpośredniego ataku bolszewików na przepływający statek, transport dotarł do celu. Dowodząc tym dywizjonem, osłaniał odwrót 14 Dywizji Piechoty znad Berezyny. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w Inżynierii i Saperach, w grupie oficerów z byłej armii austro-węgierskiej. W tym czasie wykazany w załodze pociągu pancernego „Gen. Konarzewski”.