Tec-Mec F415 – samochód Formuły 1, zaprojektowany przez Valerio Colottiego oraz Piero Drogo, skonstruowany przez Tec-Mec na sezon 1959. Samochód wziął udział w jednym Grand Prix Formuły 1.
Historia W 1958 roku, po wycofaniu Maserati z Formuły 1, specjalista tej firmy w zakresie nadwozi i skrzyń biegów, Valerio Colotti, opuścił firmę i z finansowym wsparciem Amerykanina Toma Meeda założył przy współpracy z kierowcą wyścigowym Giorgio Scarlattim w Modenie firmę Studio Tecnica Meccanica. Colotti, który pracował nad Maserati 250F i budował również skrzynie biegów dla Coopera, zaprojektował samochód napędzany tym samym silnikiem co 250F. Colotti rozpoczął prace nad nowym samochodem w garażu Giuseppe Consoliego, byłego mechanika Maserati. Gdy projekt postępował w czasie, zaczął finansować go także Gordon Pennington, nakłoniony przez szwajcarskiego dziennikarza motoryzacyjnego Hansa Tannera, który także był zaangażowany w Tec-Mec. Wkrótce później doszło w firmie do konfliktu na tle własnościowym, w wyniku którego opuścili ją Colotti i Scarlatti. Samochód rozwijał Consoli. Model F415 został ukończony późnym latem 1959 roku i był testowany przez Boba Saida, Piero Drogo (późniejszego projektanta modelu), Jo Bonniera i Scarlattiego.
Tec-Mec F415 był rozwinięciem modelu 250F i został zbudowany wokół lekkiego nadwozia ze stalowej kratownicy przestrzennej, na której osadzono aluminiową (według plotek początkowo magnezową) karoserię, dzięki czemu samochód ważył około 550 kg. Samochód był wyposażony również w zębatkowy układ kierowniczy i hamulce tarczowe Girling na wszystkich czterech kołach. Na niezależne przednie zawieszenie składały się podwójne wahacze (zamiast osi De Dion stosowanej w 250F), sprężyny śrubowe, regulowane amortyzatory, stabilizator poprzeczny, a na tylne – poprzeczne resory piórowe. Pięciobiegowa ręczna skrzynia biegów przenosiła moc na tylne koła. Samochód był napędzany silnikiem Maserati 250F1 DOHC o pojemności 2493 cm³ i mocy 265 KM przy 7800 rpm. Zbiornik paliwa był umieszczony za kierowcą.
Samochód nie był gotowy, aby ścigać się w Grand Prix Włoch, postanowiono go zatem wystawić na Grand Prix Stanów Zjednoczonych. W tym okresie Tanner i Pennington zakończyli współpracę, a samochód stał się własnością Penningtona. Kierowcą został młody Brazylijczyk Fritz d’Orey, w 1959 roku ścigający się w Europie samochodami Formuły Junior i GT. Wziął udział również w dwóch Grand Prix Formuły 1, ścigając się Maserati 250F w barwach Scuderia Centro Sud. D'Orey był dobrze znany Penningtonowi, ponieważ mieszkał w Modenie i ścigał się jego Ferrari 250GT. W Grand Prix USA Brazylijczyk zakwalifikował się na 17 miejscu (na 19 startujących). Z wyścigu wycofał się na siódmym okrążeniu z powodu wycieków oleju.
Nie wiadomo, czy po Grand Prix USA samochód brał udział w jakichkolwiek zawodach.
Wyniki w Formule 1
Sezon Zespół Silnik Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Wynikikierowców Wynikikonstruktora 1959 Pkt.Msc.Pkt.Msc. Camoradi International Maserati Fritz d’Orey - - - - - - - - NU 0 34 0 NS
Bibliografia
Kategoria:Samochody Formuły 1